ΤΟ BLOG
09/03/2018 10:27 EET | Updated 09/03/2018 10:27 EET

Όλοι σκυλεύουν τον λαό της Συρίας

Khalil Ashawi / Reuters

Στον δικό μας ευρύτερο χώρο, η Συρία υπέστη τα περισσότερα πραξικοπήματα.Έξι συνολικά, από το 1949 μέχρι το 1970 (1949, 1954, 1961, 1963, 1966, 1970). Θα αναφερθώ, στη συνέχεια του κειμένου και στο έβδομο πραξικόπημα, αυτό που λαμβάνει χώρα από από το 2012 μέχρι σήμερα  και το οποίο είναι μεν τζιχαντιστικό, αλλά στη ουσία είναι ένα πραξικόπημα made in the west και το οποίο αποτελεί συνέχεια των Δυτικών προσπαθειών  να τεθεί υπό την ηγεμονία της Δύσης ο γεωπολιτικός χώρος της ιστορικής Συρίας και των προεκτάσεών της στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. 

Λόγω οικονομίας χρόνου θα περιοριστώ σε συνοπτικές, κυρίως,  αναφορές στα δυο από τα έξι πραξικοπήματα- αυτά του 1949 και του 1957- και τα οποία εμπεριέχουν, πιστεύω, αρκετά στοιχεία που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τι επακριβώς συμβαίνει στη Συρία σήμερα, γιατί το μακελειό δεν σταματά,  αλλά και γιατί γινόμαστε μάρτυρες μιας άθλιας και δυτικής έμπνευσης και χρηματοδότησης προπαγάνδας που κάνει τη Χιτλερική να μοιάζει με έργο «ατζαμήδων». 

Η συγκεκριμένη προπαγάνδα  αποτελεί συνέχεια  αλλά «ανταγωνίζεται», ταυτόχρονα σε «ποιότητα»- αφού είναι πιο εκσυγχρονισμένη- αυτή των μεταψυχροπολεμικών πολέμων στην Γιουγκοσλαβία. Τα αποτελέσματα εκείνης της προπαγάνδας υπήρξαν το μακελειό στα Βαλκάνια, ο τζιχαντισμός και η δημιουργία δυο ισλαμιστικών «κρατών» στη Ευρώπη- που τροφοδοτούν «ιεροπολεμιστές» στα διάφορα τζιχαντιστικά μέτωπα του κόσμου- αυτών της Βοσνίας- Ερζεγοβίνης, και του «κράτους» των Κοσσοβάρων. Είναι δε κοινό μυστικό πως το  «κράτος» των Κοσσοβάρων, οι πάτρωνες του οποίου επιδιώκουν  να το εντάξουν στο ΝΑΤΟ και στην  ΕΕ, κρατά τα ευρωπαϊκά σκήπτρα στο λαθρεμπόριο- κυρίως στα ναρκωτικά- στο εμπόριο  λευκής σαρκός και στο εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων. 

Αναφορικά με το πραξικόπημα του 1949 δυο είναι τα στοιχεία που προκύπτουν από αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά και εγγλέζικα  έγραφα και από μαρτυρίες αμερικανικών πρακτόρων που έδρασαν στην περιοχή, και τα οποία παραπέμπουν  στα σημερινά. Το πρώτο είναι πως οι Αγγλοαμερικανοί άρχισαν σχεδιασμούς για ανατροπή της τότε συριακής κυβέρνησης από το 1948- συνωμοτώντας με δεξιούς στρατιωτικούς της Συρίας- με δικαιολογητικό τη  γνωστή ψυχροπολεμική «μάντρα» πως ήταν θέμα χρόνου  το κομμουνιστικό κόμμα της Συρίας να καταλάβει την εξουσία. Και το δεύτερο, και πιο άμεσα σχετικό με τα σημερινά, ήταν πως ο αμερικανικός πετρελαϊκός κολοσσός ARAMCO-Arabian American Oil Company-, συνέταιρος με τη Σαουδική Αραβία, ανακοίνωσε δημόσια σχέδια για τη δημιουργία πετρελαιαγωγού από τη Σαουδική Αραβία στη Μεσόγειο (TAPLINE), με εξασφαλισμένη άδεια διέλευσης από Ιορδανία και Λίβανο, όχι όμως και από τη Συρία της οποίας το Κοινοβούλιο ήταν αρνητικό. 

Εκδηλώθηκε τότε πραξικόπημα από τον τότε επιτελάρχη της Συρίας, εγκαταστάθηκε μια φιλοδυτική κυβέρνηση και η άδεια δόθηκε. Πριν το τέλος του χρόνου είχαμε αντιπραξικόπημα που ακολουθήθηκε και από ένα τρίτο. Από τότε η Συρία θα εισέλθει σε ένα φαύλο κύκλο και δεν θα ”σταθεροποιηθεί” μέχρι το σοσιαλιστικό πραξικόπημα του κόμματος Μπάαθ του 1970 από το Χαλέφ Άσαντ, πατέρα του σημερινού Μπασίρ Άσαντ. 

Μέχρι το πραξικόπημα του 1957 στη Συρία, η Μέση Ανατολή ήταν ήδη σε μεγάλο αναβρασμό και το επίκεντρο του παγκόσμιου ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού και τοπικών πολέμων και συγκρούσεων. 

Είχαμε την δημιουργία του εβραϊκού κράτους, τον πόλεμο του 1948, την ταπεινωτική ήττα των Αράβων και τη δημιουργία του Παλαιστινιακού. Είχαμε τα γεγονότα στο Ιράν με την εκδίωξη και επαναφορά, με αγγγλοαμερικανικό πραξικόπημα, του φιλοδυτικού Σάχη της Περσίας το 1953. Είχαμε στην Αίγυπτο την πραξικοπηματική  άνοδο του χαρισματικού και σοσιαλιστή ηγέτη Νάσσερ (1952-4). Είχαμε  προβοκατόρικες επιθέσεις του Ισραήλ κατά της Αιγύπτου, κυρίως το 1954. Είχαμε το 1955 τη δημιουργία του φιλοδυτικού Συμφώνου της Βαγδάτης, ενός ”ψευδο-ΝΑΤΟ” στη Μέση Ανατολή, με πρωταγωνιστές τη Βρετανία και την Τουρκία και με πάτρωνα την Ουάσινκτον. Είχαμε την «κάθοδο» της Σοβιετικής Ένωσης σε Αίγυπτο και Συρία. Και,  τέλος,  είχαμε την κρίση του Σουέζ, τον αποτυχημένο  επιδρομικό πόλεμο κατά της Αιγύπτου από Βρετανία, Γαλλία και Ισραήλ (1956) και το 1957 είχαμε τη διακύρηξη του ψυχροπολεμικού Δόγματος Αϊζενχάουερ για τη Μέση Ανατολή, δηλ. την απαρχή της επίσημης πλέον επέμβασης των αμερικανών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. 

Το 1957 ο Πρόεδρος της Αμερικής Αϊζενχάουερ και ο Πρωθυπουργός  της Βρετανίας Μακμίλλαν «συμφώνησαν», δηλ, συνωμότησαν - δεν υπάρχει άλλη λέξη - για την ανατροπή της σοσιαλιστικής Συριακής κυβέρνησης την οποία θεωρούσαν φιλονασσερική, φιλοσοβιετική, επικίνδυνη για τα φιλοδυτικά καθεστώτα της περιοχής και εμπόδιο για τη ροή του πετρελαίου προς τη Μεσόγειο. Οι Σύριοι προκατάλαβαν τους σχεδιασμούς τους και το πραξικόπημα αποσοβήθηκε. 

Όμως από την τελική έκθεση μιας Άκρως Απόρρητης Επιτροπής που οι Αγγλοαμερικανοί συγκρότησαν το 1957 για να υλοποιήσουν το πραξικόπημα - την «Syria Working Group»- διαβάζουμε και τα εξής: 

«Για να διευκολυνθούν οι απελευθερωτικές δυνάμεις, να περιοριστούν οι δυνατότητες του συριακού καθεστώτος να κατευθύνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, να περιορισθούν οι απώλειες και οι καταστροφές στο ελάχιστο και για να επιτευχθεί το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα το γρηγορότερο, πρέπει να αναληφθεί μια ειδική προσπάθεια (special effort) εξόντωσης (elimination) κάποιων προσώπων που θεωρούνται κλειδιά. Η απομάκρυνσή τους (removal) πρέπει να επιτευχθεί στο αρχικό στάδιο της εξέγερσης (uprising) και επέμβασης (intervention) και υπό τα δεδομένα της κατάστασης».

Επιπλέον, το σχέδιο προέβλεπε τη χρηματοδότηση μιας επιτροπής με την ονομασία «Free Syria Committee» και τον εξοπλισμό μέσα στη Συρία πολιτικών φατριών και παραστρατιωτικών ομάδων με στρατιωτικές δυνατότητες. Πάντοτε, κατά τους σχεδιασμούς της «Syria Working Group», οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, η CIA και η ΜΙ6 της Βρετανίας, «θα ενθάρρυναν εσωτερικές φυλετικές εξεγέρσεις … και θα υποκινούσαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στη Δαμασκό». Οι συνεργαζόμενες με αντικαθεστωτικές δυνάμεις και οι αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες θα συντόνιζαν πράξεις δολιοφθοράς με στόχο την πραξικοπηματική ανατροπή του συριακού καθεστώτος. Ήταν όμως αποφασισμένοι, εφόσον δημιουργούνταν οι αναγκαίες συνθήκες τρομοκρατίας, να προκαλέσουν και μεθοριακά επεισόδια που να δικαιολογούν την στρατιωτική επέμβαση των γειτονικών και φιλοδυτικών κρατών της Ιορδανίας, του Ιράκ και της Νατοϊκής Τουρκίας. Τόσο ο 6ος αμερικανικός στόλος στη Μεσόγειο όσο και οι βρετανικές δυνάμεις από την Κύπρο, θα δρούσαν υποστηρικτικά σε περίπτωση ανάγκης.

Οι σχεδιασμοί του 1957 απέτυχαν διότι Ιορδανία και Ιράκ τελικά δεν συνεργάσθηκαν. Μόνο η  Τουρκία του Ατνάν Μεντερές ήταν πρόθυμη να συνεργαστεί, με στρατιωτική εισβολή στη Συρία. Είναι επίσης ενδιαφέρον να τονιστεί εδώ πως ένας επιπλέον λόγος που οι σχεδιασμοί δεν υλοποιήθηκαν ήταν και η απειλή της Σοβιετικής Ένωσης πως η Τουρκία θα υποστεί τις συνέπειες ενός  επιδρομικού πολέμου κατά της Συρίας.

Παρόμοιους σχεδιασμούς  από τους αγγλοαμερικανούς για την ανατροπή/ αποσταθεροποίηση του Μπαθικού καθεστώτος είχαμε το 1983 το 1986, το 1991, το 2009 και βέβαια το 2012 επί Προεδρίας Ομπάμα και με ΥΠΕΞ την Χίλαρυ Κλίντον. 

Τηρουμένων των αναλογιών είναι πράγματι εντυπωσιακές οι ομοιότητες του τότε -1957- και αυτά που συμβαίνουν στη Συρία από το 2012 μέχρι σήμερα. Οι μέθοδοι παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτες,  όπως αναλλοίωτη παραμένει και η στρατηγική στόχευση. Η μόνη αλλά αισθητή διαφορά είναι η άθλια προπαγάνδα κατά του Συριακού καθεστώτος, του μόνου κοσμικού πλέον κράτους στην περιοχή, που έχει ολοκληρωτική μορφή, είναι ασταμάτητη και χρησιμοποιεί κατασκευασμένες δηλ. στημένες, ως επί το πλείστον, σκηνές με πρωταγωνιστές/θύματα μικρά παιδιά. Η προπαγάνδα αυτή είναι χρηματοδοτούμενη από έξω και τα τεκμήρεια είναι αδιάσειστα για όποιον ενθιαφέρεται να ερευνήσει επισταμένα το θέμα. Η χρηματοδότη γίνεται από τις τις ΗΠΑ, τη Βρεττανία,  από ορισμένα άλλα νατοϊκά κράτη καθώς επίσης τους άλλους «παράγοντες ηθικής» στην περιοχή όπως την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία  το Κατάρ και το Ισραήλ.

Το κάθε ένα από τα κράτη αυτά έχει διαφορετικούς λόγους για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Και όλα έχουν κυριολεκτικά σκυλιάσει διότι η κοινή στρατηγική τους στόχευση - το συνεχιζόμενο απο το 2012 πραξικόπημα κατά της Συρίας-  έχει αποτύχει παταγωδώς. Και όλοι συνεχίζουν να σκυλεύουν τον λαό της Συρίας. Έχουν όλοι συμμαχήσει με τα κατάλοιπα του ισλαμικού κράτους των αποκεφαλιστών, με την αλ Κάιντα και το παρακλάδι της στη Συρία, την αλ Νούστρα- δεν τους λένε πλέον τρομοκράτες ή/ τζιχαντιστές, αλλά «αντιστασιακούς» - και τους εξαπολύουν κατά της Συρίας. Το Ισραήλ για παράδειγμα υποστηρίζει και παρέχει όλων των μορφών υποστήριξης σε επτά τέτοιες τρομοκρατικές οργανώσεις. Και το κάθε ένα από τα υπόλοιπα προαναφερθέντα κράτη έχει τις δικές τους «προτιμήσεις» τρομοκρατικών οργανώσεων. Και γι′ αυτό το μακελειό στη Συρία δεν έχει τέλος. Ούτε και η άθλια προπαγάνδα.