Πέθανε η συνθέτις και στιχουργός Βάσω Αλαγιάννη

Το «αντίο» της Χαρούλας Αλεξίου.
Βάσω Αλαγιάννη / facebook

Η συνθέτις και στιχουργός Βάσω Αλαγιάννη έφυγε από τη ζωή «ήσυχα στον ύπνο της», όπως έγραψε η Χάρις Αλεξίου που έκανε γνωστή την είδηση με ανάρτηση της στο instagram.

«Έφυγε ήσυχα στον ύπνο της
Αυτή η γυναίκα που ήταν τόσα πολλά πράγματα.
Η «Svarno» .
Που έγραφε τραγούδια
Που θεράπευε με Reiki
Που συμβούλευε με αυτογνωσία
Που αγαπούσε με πάθος
Που κάπνιζε πολύ
Που έραβε
Που έπλεκε
Που μας μάλωνε να ξυπνήσουμε
Που γελούσε σαν μωρό
Που τραγουδούσε
Που ταξίδευε πολύ
Που μας γέμιζε δώρα
Η Βάσω Αλλαγιάννη που την τραγούδησα κι εγώ με τους στίχους του Ρασούλη και τους δικούς της στον Ζαμπέτα όπως την τραγούδησαν και τόσοι άλλοι.
Η “Svarno” η φίλη μου και master μου στο Reiki
Έφυγε ήσυχα στον ύπνο της για να αναπαυτεί για πάντα».

Η πορεία της Βάσως Αλαγιάννη, που έμαθε μουσική πλάι στον Μάνο Λοΐζο και τον Νότη Μαυρουδή και έκανε το δισκογραφικό της ντεμπούτο με τον δίσκο «Χαράτσι» το 1982, ήταν συνυφασμένη με αγαπημένα τραγούδια, όπως μεταξύ άλλων, το «Αχ Ελλάδα» που ερμήνευσε σε πρώτη εκτέλεση ο Μανώλης Ρασούλης, ο «Υδροχόος» και το «Απόψε Σιωπηλοί» που τραγούδησε ο Νίκος Παπάζογλου.

Όπως είχε πει σε συνέντευξη της στην ιστοσελίδα avopolis «Δεν θα ήθελα να ξαναζήσω τίποτα από όλα τα υπέροχα, όπως και τίποτα από τα όσα δύσκολα έχω ζήσει. Όλα τα βιώματά μου τα περιέχω: πλημμυρίζουν την ύπαρξή μου και τη διαμορφώνουν! Τίποτα δεν χρειάζεται λοιπόν να «ξανά» συμβεί. Είμαι τυχερός άνθρωπος, είχα και έχω δυνατά βιώματα. Θα τα έλεγα δώρα!».

Ενώ αναφερόμενη στις συνεργασίες της με τον Μανώλη Ρασούλη και τον Νίκο Παπάζογλου είχε πει: «Αναντικατάστατοι και βεβαίως ανεπανάληπτοι. Τι θα μπορούσα να πω για τον Μανώλη; Δεν παρομοιάζονται και δεν γεννιούνται κάθε μέρα τέτοιοι άνθρωποι. Και τι να πω για τον Νίκο, αυτό το χαρισματικό, εμπνευσμένο και γοητευτικό πλάσμα, που λατρεύτηκε από όλους μας... Ξέρετε, μου είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω εγώ για εκείνους, γιατί τους αγάπησα πολύ και τους δύο. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να λέω τα τραγούδια μας, στην απουσία τους».