Καταρχήν, συμφωνώ με τον Μάκη Βορίδη ότι πρέπει να αλλάξει επιτέλους η νομική και πολιτική αντιμετώπιση απέναντι σε πράξεις που κάποιοι επί χρόνια βάφτιζαν περίπου «συμβολικές». Δεν είναι συμβολισμός το γκαζάκι. Δεν είναι διαμαρτυρία η μολότοφ. Δεν είναι «μήνυμα» ένα μπουκάλι με στουπί και βενζίνη. Δεν είναι απλό επεισόδιο ένας αυτοσχέδιος εμπρηστικός μηχανισμός. Είναι χρήση όπλων και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από τη Δικαιοσύνη ως κακούργημα.
Όλα αυτά είναι φονικά μέσα. Μπορεί να μη σκοτώσουν κάθε φορά. Μπορεί να μη βρουν άνθρωπο μπροστά τους. Μπορεί να κάψουν μόνο μια πόρτα, αλλά καίνε ένα αυτοκίνητο, ένα γραφείο, ένα σπίτι. Αλλά η πρόθεση, ο κίνδυνος και η δυνατότητα θανάτου υπάρχουν. Και η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη έδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η δήθεν «χαμηλής έντασης» βία.
Δεν μπορεί η Πολιτεία να αφήνει παράθυρα του τύπου «ναι μεν, αλλά…». Ναι μεν έριξε γκαζάκι, αλλά δεν χτύπησε άνθρωπο. Ναι μεν πέταξε μολότοφ, αλλά δεν κάηκε πολύ. Ναι μεν έγινε επίθεση, αλλά ήταν πολιτική διαμαρτυρία. Όχι. Τέλος σε αυτή τη λογική.
Το ίδιο ισχύει και για τις καταλήψεις. Άλλο μια συμβολική, προσωρινή διαμαρτυρία, με σαφή αρχή και τέλος, και άλλο να έχεις κατασκηνώσει μέσα σε δημόσιο κτίριο, πανεπιστημιακό ίδρυμα ή περιουσία δημόσιου συμφέροντος, μετατρέποντάς το σε άβατο. Αν κάποιος εισβάλει στο δικό μου σπίτι, στη δική μου περιουσία, θα το πούμε απλό πλημμέλημα; Πλάκα μας κάνει ο νομοθέτης; Η δημοκρατία προστατεύει τη διαμαρτυρία. Δεν μπορεί όμως να χαϊδεύει τη βία. Και όταν η βία κρατά φωτιά στα χέρια της, τότε το κράτος οφείλει να απαντήσει αυστηρά, καθαρά και χωρίς ιδεολογικές εκπτώσεις.
