Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση. Ξέρω όμως ότι το έχω ζήσει τόσες πολλές φορές, ώστε πλέον δυσκολεύομαι να πιστέψω στις συμπτώσεις.
Ξαφνικά, η χώρα αποκτά άλλον ρυθμό. Τα υπουργεία ξυπνούν από έναν παρατεταμένο λήθαργο, οι ανακοινώσεις διαδέχονται η μία την άλλη και οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι μοιάζουν να κρατούν έναν ατελείωτο κατάλογο από ευχάριστες ειδήσεις.
Νέα επιδόματα. Νέες ευνοϊκές ρυθμίσεις. Αλλαγές νόμων. Υπουργικές αποφάσεις που περίμεναν μήνες να υπογραφούν. Παρεμβάσεις για τα νοικοκυριά. Υποσχέσεις για χαμηλότερες τιμές στα τρόφιμα. Μέτρα για τα καύσιμα. Διευκολύνσεις εδώ, ελαφρύνσεις εκεί, κοινωνικές παροχές παραδίπλα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αρχίζει και η μεγάλη περιοδεία των εγκαινίων.
Κόβονται κορδέλες σε δρόμους. Παραδίδονται τούνελ. Εγκαινιάζονται γέφυρες, κόμβοι, δημόσια έργα που ασφαλώς είναι απαραίτητα και που κανείς δεν αμφισβητεί ότι έπρεπε να γίνουν. Μόνο που πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί όλα αυτά αποκτούν ξαφνικά τέτοια ταχύτητα λίγο πριν αρχίσει να ακούγεται πιο έντονα η λέξη «εκλογές».
Τις τελευταίες ημέρες, είναι αλήθεια, ασχολούμαι περισσότερο με τις δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Οι συγκρούσεις, οι διεθνείς ισορροπίες, η ενέργεια και οι γεωπολιτικές αναταράξεις κυριαρχούν στην ειδησεογραφία. Όμως, όσο κοιτάζω προς τα έξω, δεν μπορώ να μη βλέπω και όσα συμβαίνουν μέσα στη χώρα.
Και τότε μου γεννιέται μια απορία.
Μήπως τελικά ο καλύτερος τρόπος για να κινητοποιηθεί ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός είναι να φαίνεται στον ορίζοντα η κάλπη;
Αν είναι έτσι, τότε έχω μία πρόταση.
Να αλλάξουμε το Σύνταγμα.
Να καθιερώσουμε εκλογές κάθε χρόνο.
Σκεφτείτε μόνο τα πλεονεκτήματα. Κάθε χρόνο θα τελειώνουν έργα που περίμεναν δεκαετίες. Κάθε χρόνο θα ανακαλύπτονται χρήματα για κοινωνικές παροχές. Κάθε χρόνο θα βρίσκονται λύσεις σε προβλήματα που μέχρι χθες χαρακτηρίζονταν «δύσκολα», «πολύπλοκα» ή «δημοσιονομικά ανέφικτα». Κάθε χρόνο οι υπουργοί θα βρίσκονται στους δρόμους, στις γειτονιές, στις αγορές και στα εργοτάξια. Κάθε χρόνο το κράτος θα λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ελβετικό ρολόι.
Δεν λέω, θα κουραζόμαστε να ψηφίζουμε. Αλλά τουλάχιστον θα βλέπαμε διαρκώς έργο.
Βεβαίως, μιλώ με δόση σαρκασμού. Γιατί η δημοκρατία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε διαγωνισμό προεκλογικών υποσχέσεων ούτε η αποτελεσματικότητα ενός κράτους να εξαρτάται από το πόσο κοντά βρίσκονται οι κάλπες. Οι πολίτες δεν χρειάζονται προεκλογικές εκρήξεις ενδιαφέροντος. Χρειάζονται συνέπεια από την πρώτη μέχρι την τελευταία ημέρα της κυβερνητικής θητείας.
Και κάτι τελευταίο.
Όσοι πιστεύουν ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει το timing των εξαγγελιών, μάλλον υποτιμούν τη μνήμη του. Οι πολίτες μπορεί να ξεχνούν ημερομηνίες και αριθμούς. Δεν ξεχνούν όμως πότε τους θυμούνται οι κυβερνήσεις.
Γι’ αυτό επιμένω.
Αν κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές γίνονται μικρά πολιτικά θαύματα, τότε η λύση είναι μία.
Εκλογές κάθε χρόνο. Για το καλό μας
