Δεν είναι εύκολο σήμερα ο πολίτης να ξεχωρίσει πότε μια κυβερνητική ανακοίνωση μετατρέπεται σε πραγματικό όφελος για την τσέπη του και πότε μένει απλώς μια επικοινωνιακή εξαγγελία. Η δυσπιστία έχει φωλιάσει στην καθημερινότητά μας. Και όχι άδικα.
Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου η αγορά απέδειξε ότι μπορεί να ανταποκριθεί άμεσα. Οι παραχωρησιούχοι των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων διατήρησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα «παγωμένες» τις τιμές των διοδίων. Σε ορισμένες περιοχές της Θεσσαλίας, μετά τις καταστροφές που προκάλεσε η κακοκαιρία Daniel, προχώρησαν ακόμη και σε σημαντικές εκπτώσεις, διευκολύνοντας κατοίκους και επαγγελματίες. Ακόμη και οι τελευταίες αναπροσαρμογές ήταν τόσο μικρές, της τάξης των πέντε λεπτών, ώστε περισσότερο μπέρδευαν τους υπαλλήλους στα γκισέ με τα ρέστα παρά επιβάρυναν ουσιαστικά τους οδηγούς.
Ανάλογη στάση κράτησαν και οι ακτοπλοϊκές εταιρείες. Σύμφωνα με το υπουργείο Ναυτιλίας, τα εισιτήρια παρέμειναν σταθερά για περίπου δύο χρόνια, παρά τις διακυμάνσεις στις διεθνείς τιμές των καυσίμων. Ήταν μια επιλογή που βοήθησε εκατοντάδες χιλιάδες ταξιδιώτες και οικογένειες.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η εικόνα στην αγορά των καυσίμων. Μόλις η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη μείωση κατά 10 λεπτά στη βενζίνη και κατά 5 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης, οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες ανταποκρίθηκαν χωρίς καθυστέρηση. Πρώτη η Eko και ακολούθησε η Motor Oil. Η εφαρμογή έγινε άμεσα στα πρατήρια, αποδεικνύοντας ότι όταν υπάρχει βούληση, οι αποφάσεις μπορούν να περάσουν γρήγορα στην πράξη.
Μάλιστα, κορυφαίο στέλεχος μεγάλης ελληνικής πετρελαϊκής εταιρείας μου το έθεσε σε τηλεφωνική μας επικοινωνία με τρόπο χαρακτηριστικό: «Είναι και δική μας υποχρέωση να στηρίζουμε την κοινωνία όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις». Μια φράση που αποτυπώνει ότι η εταιρική ευθύνη δεν είναι μόνο διαφήμιση, αλλά μπορεί να μεταφραστεί και σε πραγματικό όφελος για τον καταναλωτή.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί η ίδια εικόνα δεν συναντάται στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Εκεί ο καταναλωτής συνεχίζει να ψάχνει μάταια το προϊόν που αγόρασε πριν από λίγες ημέρες φθηνότερα. Αντίθετα, πολύ συχνά το βρίσκει ακριβότερο.
Ακούμε συνεχώς για συμφωνίες με την κυβέρνηση, για χιλιάδες προϊόντα που υποτίθεται ότι διατηρούν σταθερές ή μειωμένες τιμές. Στην πράξη όμως ο πολίτης δυσκολεύεται να το διαπιστώσει. Και τότε γεννιέται εύλογα το ερώτημα: ποιος έχει τελικά την ευθύνη; Ο υπουργός που διαβεβαιώνει ότι υπάρχει συμφωνία; Οι προμηθευτές και οι εισαγωγείς; Ή οι ίδιες οι μεγάλες αλυσίδες λιανικής;
Ο καταναλωτής δεν ενδιαφέρεται για το ποιος θα μεταθέσει την ευθύνη στον άλλον. Τον ενδιαφέρει τι πληρώνει στο ταμείο. Και όταν βλέπει ότι σε διόδια, ακτοπλοΐα και καύσιμα υπήρξαν παραδείγματα άμεσης ανταπόκρισης στις ανάγκες της κοινωνίας, δικαιολογημένα αναρωτιέται γιατί το ίδιο δεν συμβαίνει και στα σούπερ μάρκετ. Εκεί, δυστυχώς, η μάχη κατά της ακρίβειας εξακολουθεί να χάνεται καθημερινά μπροστά στα μάτια όλων. Και αυτό θα προσμετρηθεί στις κάλπες…
