Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google

Στην υπόθεση της Γαστούνης δεν χρειάζεται να κάνουμε τους δικαστές. Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει. Αλλά η κοινωνία έχει δικαίωμα να ρωτά. Και εδώ τα ερωτήματα είναι πολλά, σκληρά και απολύτως ανθρώπινα.

Η υπόθεση της αδέσποτης σκυλίτσας Σίσι στη Γαστούνη έχει ήδη προκαλέσει οργή. Όχι μόνο γιατί ένα ζώο χάθηκε κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου, αλλά γιατί ο τρόπος που χάθηκε μοιάζει αδιανόητος για όποιον πιστεύει ότι ένα πλάσμα, όσο μικρό κι αν είναι, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν εμπόδιο στον δρόμο.

Advertisement
Advertisement

Στην αρχή υπήρχε ένα ερώτημα: μήπως η οδηγός δεν κατάλαβε; Μήπως δεν είδε; Μήπως νόμιζε ότι το σκυλάκι είχε φύγει; Ακόμη κι εκεί, οι απορίες ήταν αναπόφευκτες. Όταν σταματάς επειδή κάτι βρίσκεται μπροστά σου, δεν κοιτάζεις ξανά πριν ξεκινήσεις; Δεν ακούς; Δεν αισθάνεσαι το αυτοκίνητο να περνά πάνω από ένα σώμα; Δεν υπάρχει εκείνο το ένστικτο που σε κάνει να φρενάρεις, να κατέβεις, να δεις τι έγινε;

Αν αυτή ήταν η αλήθεια, θα μιλούσαμε για μια τραγική αμέλεια που πάλι ζητά απαντήσεις.

Τώρα όμως, σύμφωνα με όσα φέρεται να υποστήριξε η ίδια, υπάρχει και δεύτερη εκδοχή: ότι κατάλαβε πως πάτησε το ζώο, αλλά φοβήθηκε και έφυγε.

Κι εδώ το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο βαρύ. Ποιον φοβήθηκε; Τι φοβήθηκε; Τη στιγμή; Τους ανθρώπους γύρω της; Τις συνέπειες; Το αυτόφωρο; Την εικόνα που θα έπαιρνε διαστάσεις στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση; Την επικήρυξη των 3.000 ευρώ που ακολούθησε;

Και κυρίως: δεν θα ήταν πιο έντιμο, πιο ανθρώπινο, πιο σωστό, να πάει η ίδια στις Αρχές και να πει «εγώ ήμουν, αυτό συνέβη»;

Γιατί η ταυτοποίηση, όπως αποδείχθηκε, ήταν θέμα χρόνου. Δεν κυκλοφορούν πολλά τέτοια αυτοκίνητα, με τέτοιο χρώμα, σε μια τοπική κοινωνία όπου όλοι λίγο-πολύ βλέπουν και γνωρίζουν.

Η Σίσι δεν θα γυρίσει πίσω. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Αλλά από αυτή την υπόθεση μένει κάτι που ξεπερνά το νομικό σκέλος: η ευθύνη της στιγμής. Το να σταματήσεις. Να κοιτάξεις. Να βοηθήσεις. Να μη φύγεις.

Γιατί μερικές φορές η ανθρωπιά δεν κρίνεται στα μεγάλα λόγια. Κρίνεται ακριβώς εκεί: όταν κάτι μικρό και ανυπεράσπιστο βρίσκεται μπροστά στις ρόδες μας.