Στην υπόθεση της Γαστούνης δεν χρειάζεται να κάνουμε τους δικαστές. Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει. Αλλά η κοινωνία έχει δικαίωμα να ρωτά. Και εδώ τα ερωτήματα είναι πολλά, σκληρά και απολύτως ανθρώπινα.
Η υπόθεση της αδέσποτης σκυλίτσας Σίσι στη Γαστούνη έχει ήδη προκαλέσει οργή. Όχι μόνο γιατί ένα ζώο χάθηκε κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου, αλλά γιατί ο τρόπος που χάθηκε μοιάζει αδιανόητος για όποιον πιστεύει ότι ένα πλάσμα, όσο μικρό κι αν είναι, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν εμπόδιο στον δρόμο.
Στην αρχή υπήρχε ένα ερώτημα: μήπως η οδηγός δεν κατάλαβε; Μήπως δεν είδε; Μήπως νόμιζε ότι το σκυλάκι είχε φύγει; Ακόμη κι εκεί, οι απορίες ήταν αναπόφευκτες. Όταν σταματάς επειδή κάτι βρίσκεται μπροστά σου, δεν κοιτάζεις ξανά πριν ξεκινήσεις; Δεν ακούς; Δεν αισθάνεσαι το αυτοκίνητο να περνά πάνω από ένα σώμα; Δεν υπάρχει εκείνο το ένστικτο που σε κάνει να φρενάρεις, να κατέβεις, να δεις τι έγινε;
Αν αυτή ήταν η αλήθεια, θα μιλούσαμε για μια τραγική αμέλεια που πάλι ζητά απαντήσεις.
Τώρα όμως, σύμφωνα με όσα φέρεται να υποστήριξε η ίδια, υπάρχει και δεύτερη εκδοχή: ότι κατάλαβε πως πάτησε το ζώο, αλλά φοβήθηκε και έφυγε.
Κι εδώ το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο βαρύ. Ποιον φοβήθηκε; Τι φοβήθηκε; Τη στιγμή; Τους ανθρώπους γύρω της; Τις συνέπειες; Το αυτόφωρο; Την εικόνα που θα έπαιρνε διαστάσεις στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση; Την επικήρυξη των 3.000 ευρώ που ακολούθησε;
Και κυρίως: δεν θα ήταν πιο έντιμο, πιο ανθρώπινο, πιο σωστό, να πάει η ίδια στις Αρχές και να πει «εγώ ήμουν, αυτό συνέβη»;
Γιατί η ταυτοποίηση, όπως αποδείχθηκε, ήταν θέμα χρόνου. Δεν κυκλοφορούν πολλά τέτοια αυτοκίνητα, με τέτοιο χρώμα, σε μια τοπική κοινωνία όπου όλοι λίγο-πολύ βλέπουν και γνωρίζουν.
Η Σίσι δεν θα γυρίσει πίσω. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Αλλά από αυτή την υπόθεση μένει κάτι που ξεπερνά το νομικό σκέλος: η ευθύνη της στιγμής. Το να σταματήσεις. Να κοιτάξεις. Να βοηθήσεις. Να μη φύγεις.
Γιατί μερικές φορές η ανθρωπιά δεν κρίνεται στα μεγάλα λόγια. Κρίνεται ακριβώς εκεί: όταν κάτι μικρό και ανυπεράσπιστο βρίσκεται μπροστά στις ρόδες μας.