Τον Γιώργο Μαζωνάκη τον γνώρισα πριν από 26 χρόνια. Στα πρώτα του καλλιτεχνικά χρόνια. Μας έφερε κοντά ένας κοινός μας φίλος, ο Αλέξανδρος.
Από τότε παρακολουθούσα την πορεία του. Μια πορεία που πολύ γρήγορα έγινε απογείωση. Γιατί ο Γιώργος είχε κάτι που δεν κατασκευάζεται, δεν αγοράζεται και δεν επιβάλλεται από κανένα σύστημα: είχε προσωπικότητα.
Ήταν διαφορετικός. Στη φωνή, στην παρουσία, στις επιλογές, ακόμη και στις υπερβολές του. Και κυρίως είχε εκείνο το σπάνιο χάρισμα να δημιουργεί μια σχεδόν προσωπική σχέση με τον κόσμο που τον άκουγε.
Παρακολουθούσα όμως όλα αυτά τα χρόνια και κάτι άλλο. Την τοξικότητα που έβγαζαν κάποιοι εναντίον του. Τον σχολίασαν, τον ειρωνεύτηκαν, τον χτύπησαν, αμφισβήτησαν επιλογές και συμπεριφορές του.
Και τώρα βλέπω ορισμένους από αυτούς να τον αποθεώνουν.
Συγχωρέστε με, αλλά αυτή την υποκρισία δεν μπορώ να την προσπεράσω επειδή ένας άνθρωπος έφυγε.
Ο κόσμος δεν ήταν ποτέ υποκριτής μαζί του
Υπήρχαν βεβαίως οι πραγματικοί φίλοι του. Τραγουδιστές και άνθρωποι της δουλειάς που τον αγάπησαν πραγματικά και ήταν δίπλα του χωρίς να περιμένουν τις κάμερες μιας κηδείας.
Αλλά πάνω απ’ όλους ήταν ο κόσμος.
Ο κόσμος τον λάτρεψε. Και αυτή η αγάπη δεν γράφτηκε σε ανακοινώσεις ούτε σε αναρτήσεις κοινωνικών δικτύων. Φάνηκε χθες το βράδυ στην αγρυπνία. Φαίνεται σήμερα στο τελευταίο αντίο.
Στα χώματα όπου γεννήθηκε. Στα χώματα όπου μεγάλωσε. Εκεί επιστρέφει σήμερα ο Γιώργος.
Εγώ θα κρατήσω στη μνήμη μου εκείνον τον νέο άνθρωπο που γνώρισα πριν από 26 χρόνια. Πριν από τη μεγάλη δόξα. Πριν από όλα όσα ακολούθησαν.
Και θα του πω μόνο αυτό:
Καλό ταξίδι, Γιώργο.
Η αυλαία μπορεί να έπεσε.
Τα τραγούδια σου, όμως, θα συνεχίσουν να παίζουν
