Το τροχαίο δυστύχημα που σημειώθηκε τα ξημερώματα της προηγούμενης Δευτέρας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας συντάραξε το πανελλήνιο. Τρεις άνθρωποι, ένας 51χρονος άνδρας και δύο 27χρονες γυναίκες έχασαν τη ζωή τους στην άσφαλτο. Τα ερωτήματα πολλά, ο πόνος ακόμη μεγαλύτερος καθώς για μία ακόμη φορά χάθηκαν άνθρωποι στους δρόμους.
Τι και αν τα μέτρα της τροχαίας αυξάνονται, με τα μπλόκα και τα πρόστιμα να «πέφτουν βροχή», τι και αν τα διαφημιστικά σπότ κατακλύζουν τις οθόνες μας, τα τροχαία ήταν, είναι και θα παραμείνουν, όπως φαίνεται, το μεγάλο αγκάθι στη χώρα μας. Νέα παιδιά με όρεξη για ζωή, με όνειρα, φιλοδοξίες και με λίγη τρέλα ίσως παραπάνω, γιατί αυτά έχει η νιότη, παίρνουν το τιμόνι, και δεν επιστρέφουν ποτέ.
Δεν είμαστε αρμόδιοι να κρίνουμε. Και δεν πρέπει να το κάνουμε. Για το αν παραβιάστηκε το κόκκινο, για την αναστροφή, για το αν τα θύματα φορούσαν κράνος, αν είχαν πιει αλκόολ ή αν είχαν αναπτύξει ταχύτητα. Αυτή είναι δουλειά άλλων. Όχι ότι έχει και μεγάλη σημασία πια…
Αυτό που μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε είναι να προστατεύουμε όσο περισσότερο γίνεται τον εαυτό μας και τους γύρω μας, είτε βρισκόμαστε πίσω από το τιμόνι είτε κινούμαστε ως πεζοί.
Να είμαστε προσεκτικοί, υπεύθυνοι και συνειδητοποιημένοι πολίτες. Γιατί στο δρόμο, η ασφάλεια όλων μας εξαρτάται και από τη συμπεριφορά του καθενός ξεχωριστά.
Και για όσους έφυγαν τόσο άδικα και δεν είναι πια μαζί μας, θα τους θυμόμαστε για πάντα, γιατί κανένας δρόμος δεν μπορεί να τους πάρει μακριά μας.
