Κάθε χρόνο, στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου, μοιάζει να γιορτάζει σχεδόν όλη η Ελλάδα· δεν είναι τυχαίο ότι αν φωνάξεις «Γιώργο» στον δρόμο, σίγουρα κάποιος θα γυρίσει. Παρότι η ημερομηνία του είναι συνδεδεμένη με τις 23 Απριλίου, η εορτή δεν είναι πάντα σταθερή, καθώς επηρεάζεται από το Πάσχα.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου κανονικά στις 23 Απριλίου. Επειδή όμως η ακολουθία της ημέρας περιλαμβάνει στοιχεία που συνδέονται με την Ανάσταση, δεν επιτρέπεται να προηγείται αυτής. Έτσι, όταν το Πάσχα πέφτει αργότερα από τις 23 Απριλίου, η γιορτή μεταφέρεται για τη Δευτέρα του Πάσχα. Αντίθετα, όταν η Ανάσταση έχει ήδη προηγηθεί, ο εορτασμός γίνεται κανονικά την καθιερωμένη ημερομηνία.
Στην ελληνική παράδοση, ο Απρίλιος είναι στενά δεμένος με τον Άγιο, τόσο που σε πολλές περιοχές αποκαλείται «Αϊγιώργης» ή «Αϊγιωργίτης». Η ημέρα αυτή θεωρείται και ένα είδος αφετηρίας για αγροτικές δραστηριότητες, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας πιο έντονης περιόδου εργασιών στην ύπαιθρο.
Ανάμεσα στα έθιμα που έχουν διατηρηθεί ξεχωρίζει το κουρμπάνι, κυρίως σε κοινότητες με ρίζες από τη Μικρά Ασία και τη Θράκη. Πρόκειται για μια τελετουργική θυσία ζώου, που ακολουθείται από κοινό γεύμα, ενισχύοντας το αίσθημα συλλογικότητας και πίστης.
Ο Άγιος Γεώργιος κατέχει ιδιαίτερη θέση στη λαϊκή ευσέβεια και η μορφή του συνδέεται με πλήθος θαυμάτων. Η πιο γνωστή ιστορία είναι εκείνη της δρακοκτονίας. Σύμφωνα με την παράδοση, κοντά στην Κυρήνη υπήρχε ένας δράκος που κρατούσε τους κατοίκους μακριά από το νερό και απαιτούσε ανθρώπινες θυσίες. Όταν έφτασε η σειρά της κόρης του άρχοντα να θυσιαστεί, εμφανίστηκε ο Άγιος, ο οποίος μετά από σκληρή μάχη σκότωσε το τέρας και την έσωσε.
Η πράξη αυτή, όπως λέγεται, οδήγησε πολλούς από τους κατοίκους να ασπαστούν τον Χριστιανισμό. Η αφήγηση θυμίζει παλαιότερους μύθους από διάφορους πολιτισμούς, όπου τρομακτικά πλάσματα φρουρούν πηγές ζωής και απαιτούν θυσίες, μέχρι να εμφανιστεί ένας ήρωας που αποκαθιστά την τάξη.
