Η δημόσια διαπόμπευση της Μαρίας Σιαμπάνου επειδή χαμογέλασε στιγμιαία μέσα σε ένα εξαντλητικό ρεπορτάζ από τις φωτιές αποκαλύπτει ξανά τη σκοτεινή πλευρά των κοινωνικών δικτύων. Οι πυροσβέστες απάντησαν όπως έπρεπε: με αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη και μια καθαρή προειδοποίηση προς τους «ανθρωποφάγους του καναπέ» να σωπάσουν επιτέλους, πριν καταδικάσουν έναν άνθρωπο ξανά.
Σήμερα το ένα από τα άρθρα μου το κάνω βίντεο κοιτώντας μέσα από την κάμερα τα τρολάκια και τους ανώνυμους που δεν έχουν τα κότσια να γράψουν με όνομα και επίθετο.
Εκτός από το βίντεο παραθέτω και ολόκληρο το απομαγνητοφωνημένο κείμενο:
«Οι ανθρωποφάγοι του καναπέ ας δείξουν αυτοσυγκράτηση». Αυτό το είπαν οι πυροσβέστες, αυτοί που δίνουν μάχη, αυτοί που έχασαν πέντε ανθρώπους. Και το είπαν σε ποιους? Στους ανθρωποφάγους του καναπέ, σε εκείνους οι οποίοι βρήκαν να λιδωρήσουν και να σχολιάσουν με τον απαράδεκτο τρόπο που έκαναν, τη συνάδελφο, τη νέα συνάδελφο, τη Μαρία Σιαμπάνου του Open. Επειδή μέσα στις φλόγες του ρεπορτάζ, κάτι είδε κάποια στιγμή και γέλασε. Ένα φυσιολογικό ξέσπασμα, όταν είσαι πέντε ώρες, πέντε ώρες, έξι, δέκα, δώδεκα, μέσα στο ρεπορτάζ, με το μικρόφωνο στο χέρι, με μια κάμερα απέναντι, με ζωντανές συνδέσεις, για να ενημερώνεις, καταπίνοντας καπνούς, να σε καψελίζει πραγματικά η φλόγα… Και να βγαίνουν τα τρολάκια, οι ανώνυμοι, γιατί βέβαια ως συνήθως, κανείς δεν έχει το θάρρος με όνομα και επίθετο να βγει να την σχολιάσουν με τον τρόπο που σχολίασαν.
Δείξτε μια αυτοσυγκράτηση. Και σας το λέει ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει κάνει χιλιόμετρα των χιλιόμετρων για να καλύψει πολέμους, φωτιές, πλημμύρες, καταστροφές.
Δεν μπορείτε να διανοηθείτε. Μπείτε λίγο στα παπούτσια των δημοσιογράφων αυτών που είναι στο πεδίο της μάχης. Μπείτε για λίγο, για λίγο, για λίγο και όχι ξαπλωμένοι στον καναπέ και να κάνετε τα σχόλιά σας στο διαδίκτυο. Η εύκολη λύση θα μου πείτε…
Τι έχω τραβήξει και εγώ ως δημοσιογράφος από δημοσιογράφους, κυρίως στις πρώτες εποχές, ακόμα και στην ΕΡΤ που ήμουνα; Θα ξεχάσω τί έγραφαν διάφοροι, όταν και τότε η τηλεόραση ήταν ο ανταγωνισμός των εφημερίδων. Απλά τώρα είναι και ο κανιβαλισμός μεταξύ δημοσιογράφων. Ο ένας να διαβάλλει τον άλλον…
Αλλά για εσάς, τους σκεπτόμενους υποτίθεται, ακροατές, αναγνώστες, τηλεθεατές, σεβασμός σε αυτό το κορίτσι, ένα νέο παιδί που έχει μπει στη δουλειά μας και προσωπικά το δικαιολογώ απόλυτα. Μπορεί να είναι ακόμα και γέλιο εκνευρισμού. Δεν σας έχει τύχει ποτέ στη ζωή σας, επάνω σε έναν εκνευρισμό, σε μία αντάρα, κάποια στιγμή, κάτι να κάνετε για να γελάσετε σαν ξέσπασμα;
Θέλω να ευχαριστήσω τους πυροσβέστες για αυτό που έκαναν, για τη δημόσια παρέμβασή τους,όπως και συναδέλφους. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, η Αναστασία Γιάμαλη… Ο Χρήστος, ο Παναγιωτόπουλος, ο Διευθυντής της. Βγήκαν και υπερασπιστήκαν τη νεαρή συνάδελφο.
Κορίτσι μου, Μαρία, προχώρα. Κάνε τη δουλειά σου και την κάνεις και άριστα. Έχουμε ανάγκη από νέο καλό αίμα στη δημοσιογραφία.
Και όσο για τους κανίβαλους, τους ανθρωποφάγους του καναπέ, θα βρεις και άλλους στη ζωή σου.
