Σε μια σπάνια δημόσια τοποθέτηση επί των διθενώ εξελίξεων προχώρησε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕνΔΕ) σχολιάζοντας την επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και την τύχη του εν ενεργεία προέδρου αυτής, Νικολάς Μαδούρο.
Εντύπωση προκαλεί πως στην σχετική ανακοίνωσεη η ΕνΔΕ ξεκάθαρα χαρακτηρίζει αυτό στο οποίο οι ΗΠΑ αναφέρονται ως «σύλληψη» ή «κράτηση» ως «απαγωγή» αλλά και η ανάγνωση της Ένωσης επί των πρόσφατων αυτών εξελίξεων ως συνέπεια της οξυνσης του οικονομικού ανταγωνισμού των ισχυρών κρατών, του αγώνα για εκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών μικρών κρατών από τις μεγάλες και ισχυρές και φυσικά την εγκατάλειψε των κανόνων Διεθνούς Δικαίου που αποτελεί και την κύρια ανησυχία της ΕνΔΕ. Επισημαίνεται επίσης η αδυναμία να καταγγελθεί η αντικατάσταση των κανόνων Δικαίου από το νόμο του ισχυρού.
Αναλυτικά η ανακνοίνωσην της ΕνΔΕ
«Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι λαοί έδωσαν υπόσχεση να μην επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος, να λύνουν τις διαφορές τους με βάση τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, να συστήσουν τον ΟΗΕ και τα Διεθνή Δικαστήρια και να σέβονται τις αποφάσεις τους. Αν και η ισοτιμία των κρατών αποτέλεσε ιστορικό ζητούμενο, σε γενικές γραμμές την πρώτη περίοδο της ανασυγκρότησης της διεθνούς κοινότητας επιδιώκονταν συμβιβασμοί και συναινέσεις, ένας υποτυπώδης σεβασμός των διεθνών κανόνων.
Η όξυνση του οικονομικού ανταγωνισμού μεταξύ των ισχυρότερων κρατών τα τελευταία χρόνια, η παγκόσμια οικονομική ύφεση, η επιδίωξη πρόσβασης σε νέες αγορές και η δυνατότητα εκμετάλλευσης πλουτοπαραγωγικών πηγών μικρότερων κρατών, οδήγησαν στη σταδιακή εγκατάλειψη των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, στην υποκατάστασή τους από τον πολιτικό κυνισμό και την επιβολή του νόμου του στρατιωτικά ισχυρότερου.
Η συστηματική απαξίωση της Δικαιοσύνης με τις καταγγελίες του Προέδρου των ΗΠΑ κατά δικαστών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και την επιβολή κυρώσεων σε βάρος τους -τις οποίες έχει ήδη καταδικάσει ο ΟΗΕ- αποτέλεσαν ένα πρελούδιο που μας προϊδέασε για την προχθεσινή επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Προέδρου της χώρας, ταυτόχρονα με τις ευθείες απειλές κατά άλλων κρατών που δεν συμμορφώνονται με τις επιθυμίες της παγκόσμιας υπερδύναμης.
Και αν το γεγονός είναι από μόνο του κάτι παραπάνω από ανησυχητικό και πηγαίνει δεκαετίες πίσω την ελπίδα για παγκόσμια ειρήνη, η διαφαινόμενη αδυναμία να καταγγελθεί ως τέτοιο από τα ανεπτυγμένα κράτη, κάνει ακόμα πιο ανησυχητικό το περιβάλλον της Δικαιοσύνης τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση γενικότερα.
Γιατί οι συνέπειες που θα προκαλέσει τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και στο εσωτερικό των κρατών, η απόλυτη σχετικοποίηση της αξίας των νομικών κανόνων και η εμπέδωση της αντίληψης ότι το μόνο εφαρμοζόμενο δίκαιο είναι το δίκαιο του ισχυρού, θα έχουν μη αναστρέψιμο χαρακτήρα.
Και ας θυμόμαστε πως την επίκληση του Διεθνούς Δικαίου την έχουν ιδίως ανάγκη τα μικρότερα κράτη ως αντίβαρο στην στρατιωτική υπεροχή γειτόνων τους».
