Ένα αυτοάνοσο νόσημα που ταλαιπωρεί εδώ και χρόνια τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Κατερίνα Νοτοπούλου, είχε ως αποτέλεσμα να επηρεαστεί σοβαρά η ακοή της, σε σημείο που πλέον να μην μπορεί να ακούσει.
Η ίδια έχει αναφερθεί και στο παρελθόν στο πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει, αποκαλύπτοντας πως η ασθένεια αυτή της στέρησε την ακοή. Το θέμα επανέφερε πρόσφατα, μιλώντας στην εκπομπή της Ανθής Σαλαγκούδη «Female», η οποία προβάλλεται διαδικτυακά.
Περιγράφοντας εκείνη την περίοδο, χαρακτήρισε την εμπειρία της ως έναν πραγματικό εφιάλτη που την καθήλωσε. Το 2015 διαγνώστηκε με ένα σχετικά σπάνιο αυτοάνοσο νόσημα, η διάγνωση του οποίου αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολη. Όπως ανέφερε, η ασθένεια την επηρέασε σε πολλά επίπεδα σωματικά. Ωστόσο, το πιο μόνιμο και καθοριστικό αποτύπωμα ήταν η απώλεια της ακοής της. Σήμερα βασίζεται στη χειλεανάγνωση και χρησιμοποιεί ακουστικά βαρηκοΐας, τα οποία τη βοηθούν σε έναν βαθμό, χωρίς όμως να αποκαθιστούν πλήρως την ακοή της. Όπως είπε χαρακτηριστικά, στην πράξη δεν ακούει.
Η Κατερίνα Νοτοπούλου στάθηκε επίσης στις λεγόμενες «αόρατες αναπηρίες», επισημαίνοντας ότι δεν είναι ιδιαίτερα οικείες στο ευρύ κοινό. Μιλώντας για τη διαχείριση της κατάστασής της, εξήγησε ότι πρόκειται για μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και προσαρμογή. Τόνισε πως δεν ήταν πάντα όπως είναι σήμερα, αλλά χρειάστηκε να ανακαλύψει νέους τρόπους αντίληψης και επικοινωνίας.
Παράλληλα, σημείωσε ότι η εμπειρία αυτή της ενίσχυσε την επιμονή της: επιθυμεί βαθιά να «ακούει» τους ανθρώπους, ακόμη κι αν αυτό δεν γίνεται με την κυριολεκτική έννοια μέσω της ακοής. Για εκείνη, η επικοινωνία και η κατανόηση των άλλων αποτελούν βασικό στοιχείο της ύπαρξής της.
Υπενθυμίζεται ότι το 2021, όταν είχε μιλήσει δημόσια για πρώτη φορά για το πρόβλημα υγείας της, είχε αναφερθεί στη δύσκολη μάχη που έδωσε. Όπως είχε πει, τους πρώτους μήνες χρειάστηκε κυριολεκτικά να παλέψει για τη ζωή της, ενώ η επιστροφή σε μια κάποια κανονικότητα παρέμενε αβέβαιη. Με τον χρόνο, κατάφερε σταδιακά να προσαρμοστεί και να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο ύπαρξής της.
Η πορεία αυτή δεν ήταν εύκολη, καθώς απαιτούσε μεγάλη προσπάθεια και ψυχική δύναμη. Χρειάστηκε στήριξη και βοήθεια, ώστε να αποδεχτεί και τελικά να αγαπήσει τον νέο της εαυτό, μαζί με την αναπηρία της, και να πιστέψει ξανά στις δυνατότητές της.
