Τον Στάθη Γαβάκη τον γνώρισα το 1970. Και από τότε, για δεκαετίες ολόκληρες, δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος που θαύμαζα. Ήταν φίλος μου. Από εκείνους που μπαίνουν στη ζωή σου χωρίς θόρυβο και μένουν για πάντα.
Κάναμε οικογενειακή παρέα. Ζήσαμε στιγμές που δεν γράφονται εύκολα σε χαρτί, γιατί ανήκουν περισσότερο στην καρδιά παρά στη μνήμη. Πολλές βλακείες μαζί, πολλά γέλια, πολλές ατέλειωτες κουβέντες στο σπίτι του, στην οδό Κατεχάκη. Εκεί όπου ο Στάθης ήταν ακριβώς αυτό που έβλεπες: ένας χαμογελαστός, ζεστός, απίστευτος φίλος.
Και βέβαια, Γαύρος με τα όλα του.
Όχι από εκείνους που το έλεγαν για να το πουν. Ο Στάθης το κουβαλούσε. Στη φωνή του, στο βλέμμα του, στις αντιδράσεις του, στον τρόπο που ζούσε τον Ολυμπιακό. Στα γήπεδα μαζί, στις χαρές, στις αγωνίες, στα ματς που ξεκινούσαν ως ποδόσφαιρο και τελείωναν ως κομμάτια της ζωής μας.
Για τους πολλούς, ο Στάθης Γαβάκης ήταν η φωνή του «Γεώργιος Καραϊσκάκης» και του ΣΕΦ. Για εμένα ήταν και αυτό, αλλά ήταν πολύ περισσότερα.
Ήταν η φωνή που γέμιζε το γήπεδο πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Η φωνή που έδινε τελετουργία στη σύνθεση του Ολυμπιακού. Η φωνή που έκανε το «Καραϊσκάκη» να αναγνωρίζει τον εαυτό του. Η φωνή που όταν έλεγε «γκοοοολ», δεν περιέγραφε απλώς ένα γκολ. Το μεγάλωνε. Το έκανε στιγμή. Το έκανε ανάμνηση.
Ο Στάθης υπήρξε για 32 χρόνια εκφωνητής στις έδρες του Ολυμπιακού: στο παλιό και στο νέο Καραϊσκάκη, στο ΟΑΚΑ, στη Ριζούπολη, στο ΣΕΦ, ακόμη και σε πόλεις όπου ο Ολυμπιακός έπαιζε ως γηπεδούχος λόγω τιμωρίας. Ο ίδιος είχε πει κάποτε, με εκείνη την απλότητα που τον χαρακτήριζε, ότι ήταν «η φωνή του Ολυμπιακού 32 χρόνια στο γήπεδο».
Και ήταν.
Αλλά η διαδρομή του Στάθη δεν άρχισε από τα μεγάφωνα του Καραϊσκάκη. Είχε πίσω της ραδιόφωνο, τηλεόραση, μικρόφωνα, εκπομπές, αθλητική ενημέρωση σε εποχές πρωτόγονες για τα σημερινά δεδομένα, αλλά μαγικές για όσους τις ζήσαμε.
Στην τηλεόραση συμμετείχε και παρουσίασε εκπομπές όπως οι «Ματιές στα σπορ», η «Συνέντευξη μ’ έναν άσσο», η «Αθλητική εκπομπή», η «Αθλητική ενημέρωσις» και το «Αθλητικό απόγευμα» της ΥΕΝΕΔ. Το «Αθλητικό απόγευμα», μάλιστα, υπήρξε από τις πρώτες πολύωρες αθλητικές εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης, με ενημέρωση για όλα: από ποδόσφαιρο μέχρι ιπποδρομίες.
Στο ραδιόφωνο, σε εκείνη την εποχή που οι άνθρωποι έστηναν αυτί στο τρανζιστοράκι για να «δουν» τον αγώνα μέσα από τη φωνή του εκφωνητή, ο Στάθης είχε το χάρισμα. Δεν μιλούσε απλώς. Ζωγράφιζε. Έκανε τον ακροατή να βλέπει τη φάση, να νιώθει την εξέδρα, να περιμένει την ανάσα πριν από το σουτ.
Και μετά ήρθε το Καραϊσκάκη. Εκεί όπου η φωνή του έγινε μέρος του γηπέδου.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το ατελείωτο, χαρακτηριστικό, ολυμπιακό «γκοοοολ» που έβγαινε από τα μεγάφωνα και έκανε το γήπεδο να σηκώνεται λίγο πιο ψηλά. Δεν ήταν απλώς ανακοίνωση. Ήταν πανηγυρισμός. Ήταν ταυτότητα. Ήταν ο Στάθης.
Ο Νίκος Γαβαλάς, αποχαιρετώντας τον, ξεκίνησε με τη φράση που όλοι όσοι αγαπήσαμε τον Ολυμπιακό και τον Στάθη έχουμε μέσα μας: «…και ο Ολυμπιακός θα αγωνιστεί με την ακόλουθη σύνθεση».
Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστός αποχαιρετισμός.
Στο μήνυμά του, ο Νίκος Γαβαλάς θύμισε πως η φωνή του Στάθη άγγιξε γενιές φιλάθλων του Ολυμπιακού, τόσο στο Καραϊσκάκη όσο και στο ΣΕΦ. Μίλησε για έναν άνθρωπο ευγενικό, χαμηλών τόνων, που υπηρέτησε την ομάδα με συνέπεια, αγάπη και σεβασμό. Θύμισε ακόμη πως στις 12 Μαΐου 2021 ο Στάθης φώναξε για τελευταία φορά «γκοοοολ» από το μικρόφωνο του Καραϊσκάκη, στο γκολ του Γιώργου Μασούρα απέναντι στον ΠΑΟΚ, στη διαδρομή προς το 46ο πρωτάθλημα του Ολυμπιακού.
Αυτό ήταν το τελευταίο του «γκοοοολ».
Αλλά δεν ήταν το τέλος της φωνής του.
Γιατί υπάρχουν φωνές που δεν σβήνουν. Μένουν μέσα στα τσιμέντα, στις εξέδρες, στα παλιά εισιτήρια, στις οικογενειακές φωτογραφίες, στις Κυριακές που πέρασαν και δεν ξανάρχονται. Μένουν μέσα σε εμάς που τις ακούσαμε από κοντά. Σε εμάς που ξέραμε τον άνθρωπο πίσω από το μικρόφωνο. Τον Στάθη που ήταν Ολυμπιακός ως το μεδούλι, αλλά πάνω απ’ όλα ήταν άνθρωπος.
Στάθη μου, σήμερα δεν αποχαιρετώ μόνο μια θρυλική φωνή.
Αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που μπήκε στη ζωή μου το 1970.
Και κάθε φορά που θα ακούω στο μυαλό μου τη σύνθεση του Ολυμπιακού, κάθε φορά που θα θυμάμαι το Καραϊσκάκη να παίρνει φωτιά, κάθε φορά που θα γυρίζω πίσω σε εκείνες τις δικές μας στιγμές, θα σε ακούω ξανά.
Με εκείνη τη φωνή.
Με εκείνο το χαμόγελο.
Με εκείνο το «γκοοοολ» που δεν τελειώνει ποτέ.
