Το χαρακτηριστικό «Χ» που συναντάται σε ορισμένα φανάρια μοτοσυκλετών και, πιο σπάνια, αυτοκινήτων, δεν αποτελούσε αρχικά διακοσμητική επιλογή, αλλά μια πρακτική λύση για την προστασία των οδηγών.
Η συγκεκριμένη τεχνική έκανε την εμφάνισή της τη δεκαετία του 1970 και συνδέθηκε ιδιαίτερα με τις cafe racer, μοτοσυκλέτες που είχαν γίνει δημοφιλείς στη Μεγάλη Βρετανία από τα τέλη της δεκαετίας του ’50. Με το χαμηλό τιμόνι, το ελαφρύ πλαίσιο και τον λιτό σχεδιασμό τους, ήταν κατασκευασμένες κυρίως για γρήγορες διαδρομές μικρών αποστάσεων.
Η ταινία σε σχήμα «Χ» που τοποθετούνταν πάνω στο μπροστινό φανάρι είχε ως βασικό στόχο να περιορίσει τον κίνδυνο τραυματισμού σε περίπτωση ατυχήματος. Τα παλαιότερα φανάρια ήταν κατασκευασμένα από εύθραυστο γυαλί και μπορούσαν εύκολα να θρυμματιστούν σε μια πτώση. Τα κομμάτια του γυαλιού θα μπορούσαν να τραυματίσουν τον αναβάτη, ενώ η ταινία βοηθούσε να παραμείνουν συγκρατημένα στη θέση τους. Παράλληλα, επειδή κάλυπτε μόνο ένα μικρό μέρος της επιφάνειας, δεν επηρέαζε σημαντικά τη φωτεινότητα του φαναριού.
Ωστόσο, η πρακτική αυτή ξεκίνησε από τους αγώνες αυτοκινήτου και όχι από τις μοτοσυκλέτες. Σε παλαιότερα αγωνιστικά αυτοκίνητα, όπου οι οδηγοί συχνά αγωνίζονταν χωρίς παρμπρίζ ή άλλες προστατευτικές κατασκευές, ένα σπασμένο φανάρι μπορούσε να προκαλέσει την εκτόξευση γυάλινων θραυσμάτων προς το πρόσωπό τους. Έτσι, η τεχνική του «Χ» χρησιμοποιήθηκε αρχικά στα αγωνιστικά αυτοκίνητα και αργότερα πέρασε στις μοτοσυκλέτες.
Σήμερα, η χρήση της ταινίας σε σχήμα «Χ» δεν εξυπηρετεί πλέον κάποιον ουσιαστικό σκοπό ασφαλείας, καθώς τα σύγχρονα φανάρια κατασκευάζονται από πολύ πιο ανθεκτικά και μη θραυσματικά υλικά. Έχει κυρίως αισθητικό και συμβολικό χαρακτήρα, προσδίδοντας στις μοτοσυκλέτες retro εμφάνιση και παραπέμποντας στην ιστορία των cafe racer και της αγωνιστικής μοτοσυκλέτας.
