Ενισχύει το “παρωχημένο ιατροκεντρικό μοντέλο φροντίδας” η νέα ΚΥΑ του Υπουργείου Υγείας που καταργεί, όπως φαίνεται, το επαγγελματικό δικαίωμα των μαιών να διενεργούν αυτόνομα έναν φυσιολογικό τοκετό σε πρωτοβάθμια δομή υγείας; Αληθεύει ότι το νέο πλαίσιο “περιορίζει αδικαιολόγητα την αυτονομία και υπονομεύει την ασφαλή μαιευτική φροντίδα” και “υποβαθμίζει τον επιστημονικό και αυτόνομο ρόλο της Μαίας”; Για ποιο λόγο παραμένουν σε τόσο υψηλά ποσοστά οι καισαρικές τομές στην Ελλάδα;
Με νωπή την αντίδραση των Συλλόγων Επιστημόνων Μαιών Ελλάδος για το υπό έγκριση Καθηκοντολόγιο και στη σκιά του τεράστιου δημογραφικού ζητήματος της χώρας , τα θέματα που προκύπτουν συζητούν στη HuffPost, η Χρυσή Καλοπίση, Μαία, MSc και ο δρ. Χάρης Χηνιάδης, Γυναικολόγος Αναπαραγωγής.
Χρυσή Καλοπίση, Μαία, MSc: Όταν ο ρόλος της μαίας περιορίζεται, δεν προάγεται ο φυσιολογικός τοκετός κι η γυναίκα δε λαμβάνει την υποστήριξη που δικαιούται
- Με ποιο σκεπτικό πιστεύετε ότι οι Σύλλογοι Επιστημόνων Μαιών εξέφρασαν την έντονη ανησυχία και αντίθεσή τους στο υπό έγκριση Καθηκοντολόγιο των Μαιών – Μαιευτών; Συμμερίζεστε τις θέσεις τους;
Κυρία Λυμπεροπούλου, η μαιευτική είναι αυτόνομο επιστημονικό επάγγελμα με σαφές γνωστικό αντικείμενο και κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα εδώ και χρόνια.
Το υπό έγκριση νέο καθηκοντολόγιο, για το οποίο συζητάμε τελευταία, ενδέχεται να οδηγήσει σε παραγκωνισμό των αναγκών των γυναικών και της εξατομικευμένης φροντίδας που δικαιούνται. Παράλληλα, δημιουργεί ανησυχία για περιορισμό του επιστημονικού ρόλου της μαίας και, κατ’ επέκταση, για την επαγγελματική προοπτική των νέων μαιών και μαιευτών που εκπαιδεύονται σήμερα για να υποστηρίζουν με επάρκεια την επίτοκο.
Συντάσσομαι με την ανησυχία των Συλλόγων Επιστημόνων Μαιών και θεωρώ ότι κάθε αλλαγή σε καθηκοντολόγιο πρέπει να βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα, διεθνή πρότυπα και στις πραγματικές ανάγκες των γυναικών. Αν αυτά διασφαλίζονται, τότε οι αλλαγές μπορούν να είναι θετικές, αν όχι, η αντίδραση είναι εύλογη.
Συντάσσομαι με την ανησυχία των Συλλόγων Επιστημόνων Μαιών και θεωρώ ότι κάθε αλλαγή σε καθηκοντολόγιο πρέπει να βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα, διεθνή πρότυπα και στις πραγματικές ανάγκες των γυναικών. Χρυσή Καλοπίση
- Συμφωνείτε ότι η μαία είναι ο βασικός επαγγελματίας υγείας για την κύηση, τον τοκετό, τη λοχεία, το θηλασμό, κτλ;
Ναι. Στις ανεπίπλεκτες και χαμηλού κινδύνου κυήσεις, αυτό αποτελεί το διεθνές πρότυπο φροντίδας που εφαρμόζεται επιτυχώς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Η μαία είναι εκπαιδευμένη να παρακολουθεί τη φυσιολογική κύηση σε συνεργασία με εμβρυομητρικό γιατρό για τους τρεις βασικούς υπερήχους της εγκυμοσύνης, να υποστηρίζει τον φυσιολογικό τοκετό, τη λοχεία και τον θηλασμό, αλλά και να αναγνωρίζει έγκαιρα τις παθολογικές καταστάσεις για να παραπέμπει σε ιατρική παρακολούθηση, όπου χρειάζεται.
Μαία και γυναικολόγος δεν συγκρούονται, γιατί δεν έχουν το ίδιο αντικείμενο. Ο γυναικολόγος έχει κομβικό ρόλο στις παθολογικές ή υψηλού κινδύνου κυήσεις, αυτή είναι και η φύση της ιατρικής του εκπαίδευσης.
Ζούμε σε μια χώρα με περίπου 60% ποσοστό καισαρικών και τουλάχιστον 30% ποσοστό προκλήσεων τοκετού, με εμπειρικές εκτιμήσεις να τοποθετούν το δεύτερο ακόμη υψηλότερα. Χρυσή Καλοπίση
- Πιστεύετε ότι στη χώρα μας υπάρχει ένα “ιατροκεντρικό” σύστημα που αποτελεί τροχοπέδη στην επαγγελματική λειτουργία της Μαίας;
Εδώ θα αφήσω τα στατιστικά να μιλήσουν από μόνα τους.
Ζούμε σε μια χώρα με περίπου 60% ποσοστό καισαρικών και τουλάχιστον 30% ποσοστό προκλήσεων τοκετού, με εμπειρικές εκτιμήσεις να τοποθετούν το δεύτερο ακόμη υψηλότερα. Την ίδια στιγμή, οι διεθνείς συστάσεις τοποθετούν το επιθυμητό ποσοστό καισαρικών στο 10-15%, ενώ στη διεθνή βιβλιογραφία η πρόκληση τοκετού αφορά συνήθως περίπου το 20% των περιπτώσεων.
Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους.
Αντίθετα, στις χώρες της βόρειας και βορειοδυτικής Ευρώπης στις οποίες εδώ και χρόνια έχει υιοθετηθεί το μαιοκεντρικό μοντέλο, δηλαδή ο πρωταρχικός πάροχος φροντίδας στις φυσιολογικές εγκυμοσύνες και τοκετούς είναι η μαία, τα ποσοστά καισαρικών τομών είναι στο 25% – 30%.
- Γιατί είναι τόσο συνηθισμένη πρακτική η καισαρική τομή στη χώρα μας – ακόμα κι εκεί που δεν είναι αναγκαία;
Μια σχετική άνοδος στα ποσοστά της καισαρικής τομής τα τελευταία χρόνια είναι αναμενόμενη καθώς οι γυναίκες επιλέγουμε να τεκνοποιήσουμε σε μεγαλύτερη ηλικία. Αν και η ηλικία από μόνη της δεν αποτελεί απόλυτη ένδειξη για καισαρική τομή,οι επιπλοκές που μπορεί να προκύψουν συχνότερα σε μια κύηση μετά από θεραπείες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, η μεγαλύτερη συχνότητα δίδυμων κυήσεων αλλά και το μεγαλύτερο ενδεχόμενο να δούμε παθολογία στην κύηση στις μεγαλύτερες γυναίκες, δικαιολογούν σε ένα βαθμό την αύξηση των καισαρικών τομών.
Ωστόσο, η ευκολία με την οποία προτείνεται η πρόκληση τοκετού σε μεγάλο αριθμό γυναικών η οποία έχει αυξημένο ενδεχόμενο να καταλήξει σε καισαρική τομή, αλλά και η ανάγκη μας να χωρέσουμε έναν τοκετό σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια χωρίς να σεβόμαστε ότι η κάθε γυναίκα είναι διαφορετική και ότι η φύση ξέρει να κάνει τη δουλειά της, ανεβάζουν περαιτέρω τα ποσοστά της καισαρικής τομής στη χώρα. Πρέπει να θυμηθούμε ότι η επίτοκος θέλει χρόνο για να γεννήσει, όσο κι αν εμείς βιαζόμαστε. Χρειάζεται χρόνο, σεβασμό και ηρεμία. Άραγε της τα προσφέρουμε όλα αυτά;
Οι γυναίκες πλέον δεν ανέχονται λιγότερα από αυτά που αξίζουν. Έχουν το ίδιο όραμα με εμάς, τις μαίες, για τον τοκετό τους. Χρυσή Καλοπίση
- Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα με περιορισμένο αριθμό φυσιολογικών τοκετών και τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα, πως επηρεάζει ο περιορισμός του ρόλου της Μαίας;
Η παρουσία μαιών με περιορισμένο καθηκοντολόγιο στις δομές πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας σημαίνει ότι μια ετοιμόγεννη γυναίκα μπορεί να εξυπηρετηθεί από επαγγελματίες που δεν έχουν εξειδίκευση στον φυσιολογικό τοκετό. Άραγε, αυτό συμφέρει τις γυναίκες;
Όταν ο ρόλος της μαίας περιορίζεται, δεν προάγεται ο φυσιολογικός τοκετός, δεν ενθαρρύνεται ο μητρικός θηλασμός και η γυναίκα δε λαμβάνει όλη την απαραίτητη υποστήριξη που δικαιούται ως επίτοκος και ως λεχωίδα με αποτέλεσμα αυτό να επηρεάζει όχι μόνο τη συνολική εμπειρία τοκετού της αλλά και την φροντίδα της ίδιας και του βρέφους.
Από τη δική μου οπτική που διαμορφώνεται από την επαφή που έχω με πάρα πολλές μητέρες καθημερινά, το δημογραφικό πρόβλημα δε προκύπτει μόνο από κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες ή επιλογής lifestyle. Ένας από τους πολύ κοινούς λόγους για τους οποίους οι γυναίκες αρνούνται να περάσουν σε δεύτερη κύηση είναι γιατί η εμπειρία από τον πρώτο τοκετό, ήταν τραυματική. Οι γυναίκες πλέον δεν ανέχονται λιγότερα από αυτά που αξίζουν. Έχουν το ίδιο όραμα με εμάς, τις μαίες, για τον τοκετό τους. Θέλουν να γεννούν με αξιοπρέπεια, σεβασμό και με απόλυτη πίστη στο σώμα τους ότι μπορεί να τα καταφέρει φτάνει οι παρεμβάσεις μας να είναι οι απολύτως απαραίτητες.
Το νέο καθηκοντολόγιο δεν υποβαθμίζει τη μαία· αντίθετα, θωρακίζει το ελληνικό “success story”. Δεν θέλουμε να αντιγράψουμε επισφαλή ξένα πρότυπα που θυσιάζουν την ασφάλεια στο βωμό της επαγγελματικής ανεξαρτησίας. Χάρης Χηνιάδης
Advertisement
Δρ Χάρης Χηνιάδης, Γυναικολόγος Αναπαραγωγής : Η “φυσικότητα”του τοκετού δεν πρέπει ποτέ να γίνεται ιδεοληψία που παρακάμπτει την ιατρική ασφάλεια
- Κύριε Χηνιάδη, συμμερίζεστε τις αντιδράσεις των Συλλόγων Μαιών στο υπό έγκριση Καθηκοντολόγιο, οι οποίοι μιλούν για υποβάθμιση του ρόλου της μαίας;
Κατανοώ την ανησυχία για τον επαγγελματικό ρόλο, αλλά οφείλουμε να ξεκινήσουμε από την ουσία: Η Ελλάδα σήμερα παρουσιάζει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά περιγεννητικής θνησιμότητας παγκοσμίως. Αυτό δεν είναι τυχαίο,·είναι το αποτέλεσμα ενός μοντέλου που θέλει τον γιατρό και τη μαία σε απόλυτη εγρήγορση. Ως γιατρός που εκπαιδεύτηκα στο NHS της Μεγάλης Βρετανίας, είδα από πρώτο χέρι τις συνέπειες της πλήρους “αυτονομίας”. Εκεί, η απομάκρυνση του γιατρού από την πρώτη γραμμή οδήγησε σε ένα κύμα χιλιάδων αγωγών και αποζημιώσεων εκατομμυρίων, λόγω τραγικών επιπλοκών που θα είχαν αποφευχθεί με έγκαιρη ιατρική παρέμβαση.Σε αυτό δυστυχώς συνέβαλε η μακροχρόνια προσπάθεια για την πάση θυσία αποφυγή της καισαρικής τομής σε μια προσπάθεια συμπίεσης του κόστους λειτουργίας του NHS.
Το νέο καθηκοντολόγιο δεν υποβαθμίζει τη μαία· αντίθετα, θωρακίζει το ελληνικό “success story”. Δεν θέλουμε να αντιγράψουμε επισφαλή ξένα πρότυπα που θυσιάζουν την ασφάλεια στο βωμό της επαγγελματικής ανεξαρτησίας. Η μαία είναι ο πολύτιμος συνεργάτης μας και το καθηκοντολόγιο ορίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτή η συνεργασία παραμένει αήττητη προς όφελος της μητέρας.
- Αναφέρεται ότι το νέο πλαίσιο «περιορίζει αδικαιολόγητα την αυτονομία και υπονομεύει την ασφαλή μαιευτική φροντίδα». Πώς το σχολιάζετε;
Θα έλεγα το ακριβώς αντίθετο. Η ασφάλεια υπονομεύεται όταν τα όρια ευθύνης είναι θολά. Η επιστημονικά τεκμηριωμένη ιατρική (Evidence-Based Medicine) μας δείχνει ότι η παρουσία του γυναικολόγου ως επικεφαλής της ομάδας είναι αυτή που “κλείνει”την πόρτα στον κίνδυνο.
Όταν μιλάμε για την Ελλάδα, μιλάμε για μια χώρα-πρότυπο στην ασφάλεια των νεογνών. Να αλλάξουμε μια συνταγή που σώζει ζωές; Η αυτονομία της μαίας δεν μπορεί να είναι απόλυτη, γιατί ο τοκετός είναι ένα δυναμικό γεγονός που μπορεί να αλλάξει δραματικά σε δευτερόλεπτα. Η εμπειρία μου στο εξωτερικό με δίδαξε ότι η “φυσικότητα”του τοκετού δεν πρέπει ποτέ να γίνεται ιδεοληψία που παρακάμπτει την ιατρική ασφάλεια. Το τρέχον σύστημα λειτουργεί, και τα αποτελέσματά μας στην περιγεννητική θνησιμότητα είναι η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό.
Οι έμπειρες μαίες και οι προϊστάμενες των αιθουσών τοκετού στην Ελλάδα είναι ηρωίδες. Έχουν σώσει αμέτρητες ζωές αναγνωρίζοντας αστραπιαία την επιπλοκή και καλώντας τον γιατρό ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε. Χ. Χηνιάδης
- Πιστεύετε ότι στη χώρα μας υπάρχει ένα «ιατροκεντρικό» σύστημα που αποτελεί τροχοπέδη στην επαγγελματική λειτουργία της μαίας;
Θα χαρακτήριζα το σύστημά μας “ιατρο-υποστηρικτικό”. Η μαία στην Ελλάδα δεν είναι απλώς ένα άτομο που εκτελεί εντολές. Είναι τα μάτια και τα αυτιά του γιατρού μέσα στην αίθουσα τοκετών. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος: Οι έμπειρες μαίες και οι προϊστάμενες των αιθουσών τοκετού στην Ελλάδα είναι ηρωίδες. Έχουν σώσει αμέτρητες ζωές αναγνωρίζοντας αστραπιαία την επιπλοκή και καλώντας τον γιατρό ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε.
Αυτός είναι ο ρόλος της μαίας: ο έμπειρος συνεργάτης που κυριαρχεί στη φυσιολογία του τοκετού και αναγνωρίζει αμέσως την παθολογία. Όταν αυτή η εμπειρία συνδυάζεται με την άμεση ιατρική παρέμβαση, έχουμε τα παγκόσμια ρεκόρ ασφάλειας που προ ανέφερα. Το να θέλουμε να αποκόψουμε τη μαία από τον γιατρό στο όνομα μιας θεωρητικής αυτονομίας, είναι σαν να ζητάμε από έναν έμπειρο συγκυβερνήτη να πετάξει το αεροπλάνο μόνος του σε μια καταιγίδα. Η δύναμή μας είναι η ομάδα, όχι ο διαχωρισμός.
- Για ποιο λόγο οι καισαρικές τομές παραμένουν σε υψηλά ποσοστά στην Ελλάδα;
Είναι ένα ζήτημα που απαιτεί ειλικρίνεια. Τα υψηλά ποσοστά οφείλονται σε τρεις παράγοντες: την αύξηση της ηλικίας των επιτόκων, τη μεγάλη συχνότητα κυήσεων από υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και την αμυντική ιατρική. Σε ένα νομικό περιβάλλον που “τιμωρεί”την οποιαδήποτε καθυστέρηση, ο γιατρός επιλέγει συχνά την απόλυτη ασφάλεια της καισαρικής.
Εδώ, ο ρόλος της έμπειρης μαίας είναι κομβικός. Μπορεί να δώσει στη γυναίκα την αυτοπεποίθηση να προχωρήσει σε φυσιολογικό τοκετό, ξέροντας όμως —και αυτό είναι το κλειδί— ότι ο γιατρός είναι εκεί για να παρέμβει αν χρειαστεί. Η μαία βοηθά στο να μειωθούν οι άσκοπες καισαρικές, όχι δρώντας μόνη της, αλλά ενισχύοντας την εμπιστοσύνη της γυναίκας στο ιατρικό δίχτυ ασφαλείας. Στόχος μας δεν είναι ο “φυσικός”τοκετός με κάθε κόστος, αλλά ο ασφαλής τοκετός για τη μητέρα και το παιδί.
Η σύγκρουση είναι τεχνητή και ας μου επιτραπεί η έκφραση, συνδικαλιστική. Στην πράξη, στην “ώρα της μάχης”, είμαστε ένα σώμα με έναν κοινό σκοπό: να παραδώσουμε στην οικογένεια ένα υγιές παιδί και μια υγιή μητέρα. Χ. Χηνιάδης
- Συμφωνείτε ότι μαία και γυναικολόγος δεν συγκρούονται, γιατί δεν έχουν το ίδιο αντικείμενο;
Συμφωνώ απόλυτα. Η μαία είναι η ειδικός της φροντίδας και της φυσιολογικής πορείας. Ο γυναικολόγος είναι ο ειδικός της παθολογίας και της χειρουργικής αντιμετώπισης. Στην αίθουσα τοκετών, η μαία είναι αυτή που θα στηρίξει τη γυναίκα κάθε λεπτό με επιστημονικότητα και αυταπάρνηση, αλλά ο γιατρός είναι αυτός που θα πάρει την κρίσιμη απόφαση όταν τα πράγματα δυσκολέψουν.
Όταν υπάρχει ιεραρχία βασισμένη στο σεβασμό της εμπειρίας —όπου ο γιατρός ακούει την έμπειρη μαία και η μαία εμπιστεύεται την ιατρική καθοδήγηση— τότε το αποτέλεσμα είναι αυτό που έχουμε στην Ελλάδα: κορυφαία ασφάλεια. Η σύγκρουση είναι τεχνητή και ας μου επιτραπεί η έκφραση, συνδικαλιστική. Στην πράξη, στην “ώρα της μάχης”, είμαστε ένα σώμα με έναν κοινό σκοπό: να παραδώσουμε στην οικογένεια ένα υγιές παιδί και μια υγιή μητέρα.»
- Ως μέλος του μη κερδοσκοπικού σωματείου Be – Live με έργο ως προς το πρόβλημα υπογονιμότητας των καιρών μας, ποια πιστεύετε ότι θα πρέπει να είναι η κύρια αντιμετώπιση του τεράστιου δημογραφικού ζητήματος της χώρας;
Ως μέλος του μη κερδοσκοπικού σωματείου Be–Live και ιατρός που βρίσκεται καθημερινά στην πρώτη γραμμή της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, βλέπω το δημογραφικό ζήτημα όχι απλώς ως μια στατιστική απειλή, αλλά ως μια βαθιά κοινωνική και εθνική πρόκληση που απαιτεί μια ριζική και ολιστική αλλαγή πλεύσης.
Πριν από λίγες μέρες γιορτάσαμε τα 100 + παιδιά που έχουν γεννηθεί τα τελευταία χρόνια μέσα από τη δράση του σωματείου μας. Λύνεται το πρόβλημα συνολικά; Όχι βέβαια.
Η κύρια αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος πρέπει να ξεκινά από την παραδοχή ότι το ζήτημα είναι πρωτίστως οικονομικό και στενά συνδεδεμένο με τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Είναι πραγματικά ανησυχητικό το γεγονός ότι σήμερα, λόγω του υψηλού κόστους, μόλις το 35% των υπογόνιμων ζευγαριών καταφέρνει τελικά να προχωρήσει σε θεραπείες εξωσωματικής γονιμοποίησης. Και είναι πολλά, υπολογίζουμε ότι το 15% των ζευγαριών δεν μπορούν να κάνουν παιδί.Αυτό σημαίνει ότι ένας χιλιάδεςζευγάρια που επιθυμούν διακαώς να γίνουν γονείς, στερούνται αυτή τη δυνατότητα αποκλειστικά για οικονομικούς λόγους.
Εάν το κράτος αποφάσιζε να χρηματοδοτήσει ουσιαστικά τις διαδικασίες αυτές σε ολόκληρη την επικράτεια, θα βλέπαμε μια άμεση και εντυπωσιακή αύξηση των γεννήσεων στην Ελλάδα, καθώς το κόστος μιας τέτοιας επένδυσης είναι δυσανάλογα μικρό σε σχέση με το τεράστιο κοινωνικό όφελος που θα προέκυπτε.
Ακόμη και αν προσεγγίσουμε το θέμα με αυστηρά οικονομικούς όρους –κάτι που ίσως ακούγεται κυνικό, αλλά αναδεικνύει την αλήθεια της αναγκαιότητας– η γέννηση ενός παιδιού αποτελεί μια εξαιρετικά αποδοτική “επένδυση”για την ελληνική κοινωνία. Μελέτες στις οποίες έχει συμμετάσχει το σωματείο μας, σε απόλυτη σύμπνοια με διεθνή δεδομένα, αποδεικνύουν ότι το συνολικό κόστος που επωμίζεται το κράτος για την εξωσωματική, την παρακολούθηση της εγκυμοσύνης, τον τοκετό και την εκπαίδευση ενός παιδιού, είναι κατά πολύ μικρότερο από τα χρήματα που θα αποφέρει αυτό το άτομο μελλοντικά ως εργαζόμενος, μέσα από τις ασφαλιστικές του εισφορές, τη φορολογία και τη συνολική του προσφορά στην οικονομία. Επομένως, η στήριξη της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής δεν είναι μόνο μια πράξη ανθρωπισμού, αλλά και μια κίνηση υψηλής οικονομικής απόδοσης για τη βιωσιμότητα της χώρας.
Επιπλέον, σήμερα, τα περισσότερα ζευγάρια που αποκτούν παιδί συχνά σταματούν στο ένα, όχι από έλλειψη επιθυμίας για μεγαλύτερη οικογένεια, αλλά από μια αίσθηση ευθύνης και ανασφάλειας. Η ανάγκη των γονιών να προσφέρουν το μέγιστο δυνατό στα παιδιά τους προσκρούει στο δυσβάσταχτο κόστος διαβίωσης, καθιστώντας το δεύτερο ή το τρίτο παιδί ένα άπιαστο όνειρο όχι από έλλειψη επιθυμίας για μεγαλύτερη οικογένεια, αλλά από μια αίσθηση ευθύνης και ανασφάλειας. Θέλουν να προσφέρουν το μέγιστο δυνατό στα παιδιά τους –από την καλύτερη εκπαίδευση μέχρι τις ποιοτικότερες παροχές υγείας και δραστηριοτήτων.
Για να αναστραφεί αυτό, η πολιτεία οφείλει να στηρίξει έμπρακτα το ζευγάρι, με την οικονομική ενίσχυση να κλιμακώνεται εντυπωσιακά όσο αυξάνεται ο αριθμός των παιδιών, ενώ παράλληλα πρέπει να δημιουργηθούν δομές όπως τα πρότυπα ολοήμερα σχολεία, η ουσιαστική αύξηση των αδειών μητρότητας και η θεσμική προστασία της μητέρας, ώστε η γυναίκα να νιώθει ασφαλής και υποστηριζόμενη.
Σε αυτό το πλαίσιο, το έργο μας στη Be–Live λειτουργεί ως ένας κρίσιμος πυλώνας ελπίδας, προσφέροντας δωρεάν θεραπείες σε ζευγάρια που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, ειδικά στην επαρχία. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η υπογονιμότητα δεν πρέπει να αποτελεί φραγμό και ότι η επιστήμη πρέπει να είναι προσβάσιμη σε όλους, γιατί κάθε παιδί που γεννιέται είναι μια νίκη απέναντι στον μαρασμό του τόπου μας. Η λύση του δημογραφικού περνά μέσα από τη δημιουργία μιας κουλτούρας που θα αγκαλιάζει την οικογένεια με πράξεις, εξασφαλίζοντας ένα δίχτυ ασφαλείας που θα επιτρέπει στους νέους ανθρώπους να τολμούν να μεγαλώσουν την οικογένειά τους χωρίς φόβο.
Βασικά σημεία της διαμάχης (Φεβρουάριος 2026) / ΠΗΓΗ ChatGPT
- Απόκλεισμος από τον Φυσιολογικό Τοκετό: Σύμφωνα με τους Συλλόγους Επιστημόνων Μαιών Ελλάδος (ΣΕΜ), το κείμενο της νέας ΚΥΑ δεν αναφέρει ρητά την αυτόνομη διενέργεια φυσιολογικού τοκετού από τις μαίες, κάτι που θεωρείται οπισθοδρόμηση.
- Υποβάθμιση Ρόλου: Οι μαίες κάνουν λόγο για «μπλόκο» στον φυσιολογικό τοκετό και «απομάκρυνση» των μαιών από τις γυναίκες, πλήττοντας τη Δημόσια Υγεία.
- Αντίθεση με το Πλαίσιο: Οι σύλλογοι τονίζουν ότι το προτεινόμενο καθηκοντολόγιο δεν ανταποκρίνεται στο ισχύον εθνικό νομικό πλαίσιο (Π.Δ. 351/1989) και την Ευρωπαϊκή Οδηγία 2005/36/ΕΚ.
- Αντιδράσεις: Στις αρχές Φεβρουαρίου 2026 πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Υγείας.
- Απάντηση Υπουργείου: Ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, εμφανίστηκε καθησυχαστικός απέναντι στις ανησυχίες, αν και το σχέδιο της ΚΥΑ παραμένει σημείο τριβής
