Η απιστία μπορεί να κλονίσει ακόμη και μια σχέση που μέχρι εκείνη τη στιγμή έμοιαζε σταθερή. Μαζί με τον θυμό, τη θλίψη και την απώλεια εμπιστοσύνης, ανακύπτει ένα δύσκολο ερώτημα: αξίζει να προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε μαζί ή είναι προτιμότερο να χωρίσουμε;
Μια νέα επιστημονική μελέτη επιχειρεί να φωτίσει τους παράγοντες που επηρεάζουν αυτή την απόφαση. Τα ευρήματά της δείχνουν ότι η αγάπη εξακολουθεί να έχει σημασία, αλλά δεν αρκεί πάντοτε από μόνη της. Η διάρκεια της σχέσης, οι δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει οι σύντροφοι και, κυρίως, η συμπεριφορά εκείνου που απίστησε μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο.
Η έρευνα, με επικεφαλής την ψυχολόγο Κάθλιν Νίκερσον, δημοσιεύθηκε στο Journal of Sex & Marital Therapy. Συμμετείχαν 3.429 άνθρωποι, από τους οποίους 1.151 είχαν απιστήσει και 2.278 είχαν βιώσει την απιστία του συντρόφου τους. Οι συμμετέχοντες προέρχονταν από διαδικτυακές κοινότητες τριών επαγγελματιών ψυχικής υγείας, οι οποίες επικεντρώνονται στην αντιμετώπιση της απιστίας και στην αποκατάσταση των σχέσεων.
Η αγάπη και η διάρκεια της σχέσης
Ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα ήταν ότι οι παράγοντες που συνδέονται με τη συνέχιση της σχέσης δεν είναι ίδιοι για τους δύο συντρόφους.
Για όσους είχαν απιστήσει, η αγάπη που εξακολουθούσαν να αισθάνονται για τον αρχικό τους σύντροφο αποτελούσε τον ισχυρότερο παράγοντα που συνδεόταν με τον τερματισμό της εξωσυζυγικής ή παράλληλης σχέσης και την επανασύνδεση.
Από την πλευρά εκείνων που είχαν βιώσει την απιστία, ιδιαίτερη σημασία είχε το κατά πόσο η σχέση ήταν ήδη εδραιωμένη. Οι παντρεμένοι, οι αρραβωνιασμένοι και όσοι βρίσκονταν σε μακροχρόνιες σχέσεις είχαν περισσότερες πιθανότητες να παραμείνουν μαζί.
Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν εξακολουθούμε να αγαπάμε τον σύντροφό μας, αλλά και αν υπάρχουν οι συνθήκες για να αισθανθούμε ξανά ασφάλεια και σεβασμό μέσα στη σχέση
Advertisement
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι μακροχρόνιοι δεσμοί συχνά περιλαμβάνουν κοινές εμπειρίες, οικογενειακές υποχρεώσεις και ένα ευρύτερο δίκτυο κοινωνικών σχέσεων. Η απόφαση του χωρισμού, επομένως, δεν αφορά πάντοτε αποκλειστικά τα συναισθήματα του ζευγαριού.
Τι μπορεί να βοηθήσει στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης
Η μελέτη αναδεικνύει τη σημασία της στάσης που υιοθετεί ο σύντροφος που απίστησε μετά την αποκάλυψη.
Η ειλικρινής μεταμέλεια, η προθυμία να απαντήσει στις ερωτήσεις του άλλου και η αναγνώριση του πόνου που προκάλεσε συνδέονταν με περισσότερες πιθανότητες να συνεχιστεί η σχέση.
Σημαντική ήταν επίσης η έμπρακτη προσπάθεια αποκατάστασης της εμπιστοσύνης. Η διαβεβαίωση ότι επιθυμεί να διατηρήσει τη σχέση, η εκδήλωση στοργής και η διακοπή της επικοινωνίας με το τρίτο πρόσωπο μπορούσαν, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, να συμβάλουν θετικά.
Η συγγνώμη, άλλωστε, αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο όταν συνοδεύεται από συνεπή συμπεριφορά. Δεν αρκεί η έκφραση μεταμέλειας, εάν ο σύντροφος που έχει πληγωθεί εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ψέματα, υπεκφυγές ή αδιαφορία για τα συναισθήματά του.
Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η μεγαλύτερη ευθύνη για την προσπάθεια αποκατάστασης της σχέσης ανήκει στο πρόσωπο που παραβίασε την εμπιστοσύνη του άλλου.
Γιατί η ηλικία μπορεί να επηρεάζει την απόφαση
Η ηλικία αναδείχθηκε επίσης ως ένας παράγοντας που επηρέαζε ορισμένες από τις διαδρομές προς τη συμφιλίωση.
Συγκεκριμένα, οι συμμετέχοντες ηλικίας άνω των 60 ετών εμφάνιζαν σε ορισμένες περιπτώσεις μεγαλύτερη πιθανότητα να διατηρήσουν τη σχέση τους.
Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι, έπειτα από πολλά χρόνια κοινής ζωής, η σταθερότητα, η συντροφικότητα και οι δεσμοί που έχουν δημιουργηθεί αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα.
Ωστόσο, η ηλικία δεν λειτουργούσε με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις περιπτώσεις. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η πορεία προς τη συμφιλίωση διαμορφώνεται από διαφορετικούς συνδυασμούς παραγόντων και δεν ακολουθεί ένα ενιαίο πρότυπο.
Το να παραμένουμε μαζί δεν σημαίνει ότι έχει επουλωθεί η σχέση
Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο της μελέτης είναι ότι το 75,5% όσων είχαν απιστήσει δήλωσαν πως τερμάτισαν την παράλληλη σχέση και συμφιλιώθηκαν με τον σύντροφό τους. Αντίστοιχα, το 79% εκείνων που είχαν βιώσει την απιστία ανέφεραν ότι εξακολουθούσαν να βρίσκονται στην αρχική τους σχέση.
Τα ποσοστά αυτά, όμως, χρειάζονται προσεκτική ερμηνεία. Οι συμμετέχοντες είχαν αναζητήσει πληροφορίες και υποστήριξη σχετικά με την αποκατάσταση μιας σχέσης μετά την απιστία. Συνεπώς, τα ευρήματα δεν μπορούν να γενικευθούν σε όλα τα ζευγάρια.
Επιπλέον, η παραμονή σε μια σχέση δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι έχουν ξεπεραστεί η ανασφάλεια, ο θυμός ή η δυσπιστία.
Μάλιστα, η ανάλυση ανέδειξε και περιπτώσεις στις οποίες οι άνθρωποι παρέμεναν μαζί παρά την ύπαρξη συμπεριφορών που δυσχέραιναν την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Επομένως, η συνέχιση μιας σχέσης δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους συντρόφους.
Υπάρχει σωστή απόφαση μετά την απιστία;
Τα ευρήματα δεν προσφέρουν μια καθολική απάντηση στο δίλημμα του χωρισμού ή της συμφιλίωσης. Δείχνουν, αντίθετα, ότι διαφορετικά ζευγάρια μπορεί να ακολουθήσουν διαφορετικές διαδρομές.
Για ορισμένους, η ειλικρινής μεταμέλεια και η σταδιακή αποκατάσταση της εμπιστοσύνης δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια νέα αρχή. Για άλλους, η παραβίαση της εμπιστοσύνης μπορεί να είναι τόσο βαθιά ώστε η συνέχιση της σχέσης να μην αποτελεί επιθυμητή επιλογή.
Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν εξακολουθούμε να αγαπάμε τον σύντροφό μας, αλλά και αν υπάρχουν οι συνθήκες για να αισθανθούμε ξανά ασφάλεια και σεβασμό μέσα στη σχέση.
Με πληροφορίες από Psychology Today, Journal of Sex & Marital Therapy
