Υπάρχουν φορές που δεν περιμένεις κάποιον άλλον. Περιμένεις εσένα.
Περιμένεις να γίνεις λίγο πιο σίγουρος, λίγο πιο δυνατός, λίγο πιο έτοιμος. Περιμένεις να ξεπεράσεις αυτό που σε κρατά πίσω, να τακτοποιήσεις όσα σε δυσκολεύουν, να νιώσεις ότι έχεις επιτέλους βρει τον τρόπο να σταθείς όπως θα ήθελες. Και μέχρι τότε, κρατάς ένα μικρό κομμάτι της ζωής σου σε αναμονή.
«Όταν θα είμαι καλύτερα, θα το κάνω». «Όταν θα έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση, θα τολμήσω». «Όταν θα έχω ξεκαθαρίσει τι θέλω, θα αποφασίσω». «Όταν θα νιώσω έτοιμος, θα προχωρήσω».
Μπορεί να μην το λες πάντα τόσο καθαρά. Μπορεί να εμφανίζεται μέσα από μια αναβολή που μοιάζει λογική, μέσα από την ανάγκη να προετοιμαστείς λίγο ακόμη ή μέσα από την πεποίθηση ότι υπάρχει ένας μελλοντικός εαυτός σου που θα μπορεί να κάνει όσα ο σημερινός σου εαυτός δυσκολεύεται να κάνει.
Και κάπως έτσι δημιουργείται μια παράξενη σχέση με τον χρόνο. Το παρόν γίνεται ένα προσωρινό στάδιο και η πραγματική ζωή μοιάζει να βρίσκεται λίγο πιο μετά. Όταν θα είσαι πιο έτοιμος. Όταν θα έχεις περισσότερες απαντήσεις. Όταν θα έχεις λιγότερες αμφιβολίες. Όταν θα έχεις γίνει αυτός που πιστεύεις ότι πρέπει να είσαι.
Μόνο που ο άνθρωπος δεν ολοκληρώνεται ποτέ με τον τρόπο που φαντάζεται. Πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχεις καταλάβει, κάτι που φοβάσαι, κάτι που δεν έχεις αποφασίσει, κάτι που θα ήθελες να κάνεις καλύτερα. Αν περιμένεις να εξαφανιστούν όλα αυτά για να προχωρήσεις, μπορεί να περάσει πολύς χρόνος περιμένοντας.
Και ίσως το δύσκολο δεν είναι να αποδεχτείς ότι δεν είσαι τέλειος. Είναι να αποδεχτείς ότι δεν χρειάζεται να είσαι έτοιμος για να αρχίσεις να ζεις.
Η ετοιμότητα, άλλωστε, δεν έρχεται πάντα πριν από την εμπειρία. Πολλές φορές δημιουργείται μέσα από αυτήν. Δεν αποκτάς πάντα θάρρος και μετά κάνεις το βήμα. Κάποιες φορές κάνεις το βήμα και μέσα από αυτό ανακαλύπτεις ότι μπορείς να σταθείς.
Δεν βρίσκεις πάντα πρώτα τη σιγουριά και μετά παίρνεις μια απόφαση. Μερικές φορές αποφασίζεις, προχωράς και η σιγουριά έρχεται αργότερα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να πιέζεις τον εαυτό σου να κάνει πράγματα για τα οποία δεν είναι έτοιμος. Σημαίνει κάτι πιο απλό: να μην απαιτείς από τον εαυτό σου να έχει ήδη γίνει αυτό που μόνο η ζωή μπορεί να τον βοηθήσει να γίνει.
Γιατί υπάρχουν πλευρές σου που δεν μπορούν να αναπτυχθούν στη θεωρία. Τις γνωρίζεις μέσα από την εμπειρία. Η αυτοπεποίθηση μέσα από την προσπάθεια. Η αντοχή μέσα από τις δυσκολίες. Η καθαρότητα μέσα από τις επιλογές. Η εμπιστοσύνη μέσα από το ότι κάποια στιγμή επιτρέπεις στον εαυτό σου να κινηθεί χωρίς να γνωρίζει ακριβώς πού θα καταλήξει.
Και τότε κάτι αλλάζει στον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου. Δεν τον αντιμετωπίζεις πια σαν ένα έργο που πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί. Δεν χρειάζεται να περιμένεις την επόμενη εκδοχή σου για να επιτρέψεις στη σημερινή να συμμετέχει στη ζωή.
Μπορείς να είσαι ακόμη σε εξέλιξη και ταυτόχρονα να ζεις. Μπορείς να μην έχεις όλες τις απαντήσεις και να κάνεις μια επιλογή. Μπορείς να φοβάσαι και να προχωρήσεις. Μπορείς να μην ξέρεις ακριβώς τι θέλεις και παρ’ όλα αυτά να ξέρεις ποιο είναι το επόμενο μικρό βήμα.
Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο απελευθερωτικά πράγματα που μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου: να μην του ζητάς να σου παρουσιάσει πρώτα την τελική του μορφή.
Να μην περιμένεις να γίνεις πιο ήρεμος για να χαρείς. Πιο δυνατός για να διεκδικήσεις. Πιο σίγουρος για να μιλήσεις. Πιο ολοκληρωμένος για να αγαπήσεις. Πιο έτοιμος για να ξεκινήσεις.
Γιατί ο άνθρωπος που περιμένεις να γίνεις δεν βρίσκεται απαραίτητα κάπου στο μέλλον. Χτίζεται μέσα στις επιλογές που κάνεις σήμερα.
Και ίσως τελικά η ζωή να μη χρειάζεται έναν καλύτερο εαυτό σου για να αρχίσει. Χρειάζεται εσένα, όπως είσαι τώρα. Με όσα γνωρίζεις. Με όσα δεν γνωρίζεις. Με όσα έχεις ήδη ξεπεράσει και με όσα ακόμη μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι.
Όχι ως τελικό αποτέλεσμα.
Αλλά ως άνθρωπο που συνεχίζει να κινείται.
Και όταν σταματάς να περιμένεις τον εαυτό σου, κάτι παράξενα ήσυχο συμβαίνει.
Δεν αισθάνεσαι ότι πρέπει πια να προλάβεις να γίνεις κάποιος. Δεν υπάρχει ένας άλλος εαυτός που πρέπει να φτάσεις. Υπάρχει μόνο αυτός που είσαι τώρα και η ζωή που βρίσκεται ήδη μπροστά του.
Και ίσως τότε καταλαβαίνεις ότι δεν χρειαζόταν να περιμένεις τόσο.
Δεν χρειαζόταν να γίνεις άλλος για να ξεκινήσεις.
Χρειαζόταν μόνο να πάψεις να περιμένεις τον εαυτό σου.
