Σε μια εποχή που η τελειότητα «ποστάρεται» αδιάκοπα στα social media και οι νέοι άνθρωποι αισθάνονται ότι πρέπει να τα έχουν όλα «στρωτά» μέχρι τα 25 τους, η σύμβουλος ψυχικής υγείας Σοφία Λίναρη επιλέγει να μιλήσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Όχι από την ασφαλή απόσταση του ειδικού, αλλά ως άνθρωπος που γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να παλεύεις με το σκοτάδι — και να βγαίνεις από αυτό.
Το εμβόλιο της χαράς, λοιπόν, σε κάνει πολύ δυνατό απέναντι στις δυσκολίες της ζωής, στο στρες, στον πόνο, στην απόρριψη, στην έλλειψη αποδοχής από τους άλλους.
AdvertisementAdvertisement
Σε αυτό το vidcast της HuffPost Greece, ο διευθυντής σύνταξης Αντώνης Φουρλής συνομιλεί με την ίδια για ένα ζήτημα που αφορά άμεσα τη νέα γενιά: πώς αντέχει κανείς στις πιέσεις της σημερινής ζωής, πού βρίσκει βοήθεια όταν αισθάνεται ότι χάνεται, και ποια είναι εκείνα τα μικρά, καθημερινά «αντίδοτα» που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Η Σοφία Λίναρη μιλά για μια γενιά νέων που χαρακτηρίζει ως «εξαιρετικές ψυχές» — ευαίσθητες, με βαθιά ανάγκη σύνδεσης με τους άλλους, αλλά παγιδευμένες σε έναν αφόρητο ανταγωνισμό. Ένα ανταγωνισμό που δεν διαδραματίζεται μόνο στις σχολικές αίθουσες ή στα πανεπιστήμια, αλλά κυρίως στις οθόνες των smartphones, εκεί όπου όλοι φαίνονται να ζουν «τέλειες ζωές» — εκτός από εσένα.
Μέσα από αυτό το κλίμα γεννιέται ένας σιωπηλός, αλλά εξαντλητικός πόλεμος σύγκρισης. Κανείς δεν ποστάρει ότι έκλαψε μόνος του Σάββατο βράδυ. Κανείς δεν ανεβάζει φωτογραφία από μια κακή μέρα. Κι έτσι ο νέος άνθρωπος νιώθει ότι ο πόνος του είναι αδικαιολόγητος — ή, ακόμα χειρότερα, ότι είναι δικό του λάθος.
Ανάσες βαθιές. Και να θυμόμαστε ότι οι Πανελλήνιες είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι της ζωής. Και ακόμα και μια κακή στιγμή στις Πανελλήνιες δεν καθορίζει τη ζωή κανενός.
Απέναντι σε αυτή την πίεση, η σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Σοφία Λίναρη προτείνει κάτι που ονομάζει «εμβόλιο χαράς»: ένα σύνολο από απλές, καθημερινές συνήθειες που λειτουργούν ως ψυχολογική θωράκιση. Δεν πρόκειται για πανάκεια ούτε για φιλοσοφία αυτοβοήθειας. Πρόκειται για κάτι πολύ πιο ταπεινό και ταυτόχρονα πολύ πιο δυνατό: μισή ώρα τη μέρα αφιερωμένη σε κάτι που σου δίνει αληθινή χαρά. Ένα τραγούδι, ένας χορός στο δωμάτιό σου, ένα παγωτό με έναν φίλο, ένας περίπατος. Πράγματα που, σαν πραγματικό εμβόλιο, χτίζουν αντισώματα — ψυχικά αντισώματα — για να αντέχεις όταν έρθουν τα δύσκολα.
Γιατί τα δύσκολα θα έρθουν. Οι Πανελλήνιες, μια απόρριψη, μια αποτυχία. Αλλά όπως λέει η ίδια με μια εικόνα που κουβαλά από την παιδική της ηλικία δίπλα σε έναν καπετάνιο πατέρα: καμία φουρτούνα δεν κρατά για πάντα.
Και αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα μόνος σου, αν το σκοτάδι φαίνεται αδιαπέραστο — υπάρχει κάποιος. Πάντα υπάρχει κάποιος. Αρκεί να το ζητήσεις.
