28e-oktovrioe

Η 28η Οκτωβρίου θα μπορούσε να μας δώσει μια διπλή ευκαιρία. Όχι μόνο να μνημονεύσουμε τα δεινά του ελληνικού λαού από έναν κατακτητή αλλά να εντοπίσουμε τις κακουχίες πολλών αφανών Γερμανών που επιχείρησαν να σαμποτάρουν τα σχέδια του καθεστώτος ώστε να μην βιώσει η Ελλάδα και όλες οι άλλες χώρες την βαρβαρότητα. Ένας δημοσιογράφος, μια φοιτήτρια, ένας ακαδημαϊκός, ένας στρατηγός και ένας αριστοκράτης. Πέντε Γερμανοί ενδεικτικά, που ενώ έβλεπαν γύρω τους τον γερμανικό λαό να δέχεται ή ακόμα και να υποστηρίζει τον Ναζισμό στη χώρα του, αποφάσισαν να αντιδράσουν ο καθένας με τον τρόπο του.
Το ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της (όχι και τόσο) νεωτερικής πρότασης για τη μετάθεση του σχολικού εορτασμού από την 28η Οκτωβρίου σε κάποια από τις ημερομηνίες αποχώρησης των γερμανικών στρατευμάτων - οι ημερομηνίες είναι πολλές, και αυτό συνιστά ένα πρακτικό πρόβλημα για τον αριθμό των απελευθερώσεων που θα εορτάζονται - είναι το δηλωμένο, καθώς είναι πιθανό να υπάρχει και άδηλο ή αδήλωτο, σκεπτικό: η αλλαγή γίνεται στο όνομα κάποιας (υπερβατικής) «προόδου» και η «πρόοδος» συνίσταται στην καταπολέμηση του (υποτιθέμενου) εθνικισμού ή εθνοκεντρισμού που μαστίζει το ελληνικό σχολείο.
Στη Λέσβο θα παρελάσει με το σχολείο του ο 13χρονος Ιμάν, προσφυγόπουλο από το Αφγανιστάν.Τα λόγια του συγκινούν για το εγκώμιο που πλέκει για την Ελλάδα, σε μια χώρα που προσπαθεί αλλά δεν έχει καταφέρει να του προσφέρει αυτά που επιθυμεί ένα 13χρονο αγόρι. Γιατί οι παρελάσεις να μην αποκτούν και άλλη συμβολική διάσταση; Για παράδειγμα, από το 2015 κι έπειτα σε ελληνικά σχολεία παρελαύνουν παιδιά που έχουν πληγεί από την προσφυγική κρίση και το ελληνικό κράτος τα βοήθησε να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία, όταν άλλα κράτη κλείνουν τα σύνορα. Πόσο ανθρώπινο ακούγεται και σε εμάς τους ίδιους και στα θύματα αυτών των ειδεχθών πολέμων και στην κυνική Ευρώπη! Γιατί, αν πάψεις να σκέφτεσαι ως άνθρωπος, μην έχεις την απαίτηση να σκέφτεσαι ως Έλληνας.
Πώς είναι δυνατόν, θα πουν, κάποιος αλλόθρησκος να κρατά στα χέρια του τη σημαία την ελληνική με τον σταυρό της Ορθοδοξίας; Και πάλι κρίνονται ως επικίνδυνα αδαείς και κόβονται στο μάθημα των θρησκευτικών. Ο Χριστιανισμός, το θρήσκευμα μας, αποτελεί ξεκάθαρα πυλώνα του ελληνικού έθνους. Το να τον θέτουμε όμως ως το βασικό εργαλείο διάκρισης του Έλληνα, είναι το τραγικότερο λάθος που θα μπορούσαμε να κάνουμε. Είναι αδιανόητο να θεωρείς πως κάποιος που δεν είναι χριστιανός αυτομάτως δεν είναι και Έλληνας.