risko

Στην εποχή μας, που τα social media έχουν μια πρωτοφανή δύναμη και οι χρήστες αυτών απολαμβάνουν την ψευδ-αίσθηση (;) πως
Σεξ, πολιτική, οικογενειακός προγραμματισμός. Η Σκάρλετ Γιόχανσον έδωσε μια συνέντευξη στο περιοδικό «Cosmopolitan» στο εξώφυλλο
Οι όποιες προσδοκίες για γρήγορη έξοδο της οικονομίας από την κρίση και για επιστροφή της στις αγορές το 2017 είναι υψηλού
Όμως ευτυχώς μια αυτοκριτική δεν ενέχει τέτοιους κινδύνους, όπως ακριβώς και το να πηδήξεις από τη μια ταράτσα στη διπλανή, κάνοντας άλμα 5 μέτρων ενώ αυτές απέχουν 1 μέτρο, δεν ενέχει τον κίνδυνο του να πέσεις. Κι αυτό κατά την γνώμη μου, μπορεί επίσης να είναι κι η αυτοκριτική. Μια μορφή πρόληψης. Όπως δεν θα 'πρεπε να περιμένω να έρθει μια ασθένεια για να κάνω όλα εκείνα που την αποτρέπουν, αντίστοιχα δεν θα ΄πρεπε να δω το κατά πόσο ποσοστιαία ισχύουν αυτά που μου καταλογίζει κάποιος, για να δω μετέπειτα ποια σχήματα προσθαφαιρέσεων θα (ανα)συμπλήρωναν τα λεγόμενα του και θα τα έκαναν να στέκουν πέρα για πέρα.
Όταν χτύπησε το τηλέφωνο και τον άκουσα μετά από 3 χρόνια νεκρικής σιγής κατάλαβα ότι κάτι έγινε με την κοπέλα του. Θα μου πεις πως το κατάλαβα; Η απάντηση είναι απλή, ο Νώντας εμφανίζεται μόνο όταν χωρίζει και όταν χωρίζει πρήζει τον κόσμο. Με βαριά καρδιά ντύθηκα και πήγα να τον βρω. Κάποτε ήταν μεταλάς, μετά έγινε γκοθάς και τώρα είναι χίπστερ. Τρόμαξα να τον γνωρίσω έτσι όπως έγινε. Συναντηθήκαμε στο ίδιο μαγαζί που πάμε εδώ και χρόνια και φάγαμε ό,τι τρώμε πάντα. Δυο μερίδες κεμπάπ με πατατούλες, μπύρα και τα ρέστα παγωτά.
Τι γίνεται όμως όταν οι πωλήσεις των δύο προϊόντων ή οι αποδόσεις των επενδυτικών προϊόντων δεν είναι αρνητικά συσχετισμένες; Το ρίσκο δεν ελαχιστοποιείται. Έπεται ότι αν δεν υπάρχουν επενδυτικά προϊόντα που είναι αρνητικά συσχετισμένα μεταξύ τους, πρέπει να εφεύρουμε μερικά. Στην αρχή είχαμε τις μετοχές με τα ομόλογα, μετά τις αγορές του εξωτερικού με τις εγχώριες αγορές, αργότερα τις αγορές των αναπτυσσόμενων χωρών και τώρα έχουμε τις εναλλακτικές επενδύσεις όπως επενδύσεις σε κρασί, πολυτελή αυτοκίνητα και έργα τέχνης.
Μέχρι να γίνω επιχειρηματίας πίστευα ότι καταλάβαινα τι σημαίνει επείγουσα ανάγκη. Η παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών με έκανε να δουλεύω υπερβολικά πολλές ώρες και να πιέζομαι για να πετυχαίνω καλές συμφωνίες. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είχα την αίσθηση του επείγοντος, αλλά στην πράξη η εταιρεία μου θα συνέχιζε να λειτουργεί ακόμη κι αν δεν τα πήγαιν καλά σε κάποιο πρότζεκτ. Είχα ένα δίχτυ ασφαλείας. Αν μια start-up δεν πετύχει την επόμενη καλή συμφωνία, ή αν δεν έχει καλές επιδόσεις, η πτώχευση είναι πάντα ένα ενδεχόμενο.
Το γεγονός ότι μετά από δύο ολόκληρα χρόνια Ελλάδα και δανειστές βρίσκονται κοντά στο κλείσιμο μιας αξιολόγησης αποτελεί
Σίγουρα όπως σε κάθε κλάδο υπάρχουν καλοί και κακοί επαγγελματίες. Άνθρωποι που είναι καλοί, λιγότερο καλοί ή απλά κακοί στην δουλειά τους. Τίμιοι, λιγότερο ή και καθόλου τίμιοι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλη αυτή η κατηγορία επαγγελματιών πρέπει να αντιμετωπίζεται με μίσος (γιατί έτσι ακριβώς αντιμετωπιζόταν μέχρι πρότινος). Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει την συγκεκριμένη έννοια τόσο απεχθή: Είναι το καθημερινό ρίσκο που αναλαμβάνει ο κάθε επιχειρηματίας; Είναι η σκληρή δουλειά και ο μόχθος του καθενός από αυτούς; Είναι ίσως η έλλειψη παιδείας (τόσο σχολικής όσο και οικογενειακής) και η εσφαλμένη αντίληψη ότι επιχείρηση σημαίνει πολυεθνική και εκμετάλλευση;