Νέα παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά, αυτή τη φορά για τη στεγαστική κρίση.
Με βιντεοσκοπημένη δήλωση του ο πρώην πρωθυπουργός αναδεικνύει το πρόβλημα, κάνει ευθεία σύνδεση με το δημογραφικό ενώ αφήνει αιχμές για την κυβερνητική πολιτική που έχει βάλει στο τραπέζι τη μεταφορά του συντελεστή δόμησης ως μία από τις παρεμβάσεις για τη δημιουργία νέων κατοικιών και την επίλυση του στεγαστικού.
Οι προτάσεις Σαμαρά για το στεγαστικό πρόβλημα και το «καμπανάκι» για το δημογραφικό
Ο Μεσσήνιος πολιτικός, μετά την ανάδειξη της δυσκολίας στην αναζήτηση στέγης, καταθέτει τις προτάσεις του μεταξύ των οποίων είναι η παροχή περισσότερων κινήτρων, όπως ευνοϊκότερη φορολογική μεταχείριση, για να ανοίξουν κλειστά διαμερίσματα ή με χαμηλότοκα δάνεια για την ανακαίνιση τους.
«Αυτό κοστίζει πολύ λιγότερο από το να κατασκευάσουμε νέα γενιά εργατικών πολυκατοικιών όταν έχουμε τόσες εκατοντάδες χιλιάδες κλειστές – και αχρηστευμένες – κατοικίες. Ή πολύ περισσότερο όταν ακούμε να γίνεται λόγος για νέα αύξηση του συντελεστή δόμησης.
Είναι παράλογο να υπάρχουν τόσα ακατοίκητα οικήματα και εμείς να επιλέγουμε να… τσιμεντώσουμε ό,τι έχει γλιτώσει ως τώρα!», τονίζει ο πρώην πρωθυπουργός και καταλήγει:
«Μη κάνουμε λάθος: Από το στεγαστικό κρίνεται η δημογραφική και η αναπτυξιακή δυναμική της χώρας. Κρίνεται, τελικά, το ίδιο το μέλλον αυτού του τόπου.»
Ολόκληρη η δήλωση του Αντώνη Σαμαρά:
Ας μιλήσουμε για τη Στεγαστική κρίση.
Η Ελλάδα είχε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης…
Και σήμερα τα νέα ζευγάρια δεν βρίσκουν σπίτια με προσιτά ενοίκια – ούτε οι φοιτητές όταν σπουδάζουν μακριά από το πατρικό τους.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο “στεγαστικό”.
Έχει και δημογραφικές διαστάσεις.
Όταν τα νέα ζευγάρια δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα της στέγασης, διστάζουν να κάνουν οικογένεια. Διστάζουν ακόμα περισσότερο να κάνουν παιδιά.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο Ελληνικό.
Το αντιμετωπίζουν και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες…
Αλλά εδώ έχουμε μιαν ιδιαιτερότητα:
Από τη μια πλευρά, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δεν βρίσκουν σπίτι.
Από την άλλη, εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια παραμένουν κλειστά!
Πόσα; Μόνο στην Αττική, όπου συγκεντρώνεται σχεδόν το 40% του πληθυσμού της χώρας, υπάρχουν πάνω από μισό εκατομμύριο κλειστές κατοικίες!
— Τα σπίτια αυτά είναι κλειστά γιατί δεν μπορούν οι ιδιοκτήτες τους να τα συντηρήσουν, γιατί είναι εγκλωβισμένα σε κληρονομικές διαμάχες, γιατί βρίσκονται σε υποβαθμισμένες περιοχές.
Κι ακόμα, τα διαθέσιμα σπίτια έχουν απλησίαστα ενοίκια, γιατί ανεβάζουν τις τιμές τους εξωγενείς παράγοντες όπως η ζήτηση για Rbnb, για Golden Visa, η προγράμματα για στέγαση παράνομων μεταναστών που διαχειρίζονται ΜΚΟ – συχνά με όχι και τόσο διαφανείς όρους…
Πρέπει να ανοίξουν αυτά τα εκατοντάδες χιλιάδες κλειστά σπίτια! Το κράτος μπορεί με χαμηλό κόστος και σε πολύ σύντομο χρόνο, να απελευθερώσει ένα σημαντικό ποσοστό από τα υπάρχοντα ακίνητα. Πως;
— Με χαμηλότοκα δάνεια για τη ανακαίνισή τους.
— Με νομοθετικές ρυθμίσεις, που θα ξεμπλοκάρουν όσα βρίσκονται σε κληρονομική εκκρεμότητα.
— Με ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση όσων ανοίγουν τα κλειστά σπίτια τους. — Με ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση ενοικίασης σπιτιών έναντι άλλων χρήσεων.
— Με κίνητρα στους νέους να εγκατασταθούν στην επαρχία. Μέτρα που αυξάνουν την προσφορά εκεί που υπάρχει μεγάλο απόθεμα κλειστών κατοικιών και μειώνουν την ζήτηση από εξωγενείς πηγές
— μπορούν να μειώσουν τα ενοίκια
— και να δώσουν εισόδημα σε πολλές οικογένειες ιδιοκτητών που σήμερα τα έχουν κλειστά.
Αυτό κοστίζει πολύ λιγότερο από το να κατασκευάσουμε νέα γενιά εργατικών πολυκατοικιών όταν έχουμε τόσες εκατοντάδες χιλιάδες κλειστές – και αχρηστευμένες – κατοικίες. Ή πολύ περισσότερο όταν ακούμε να γίνεται λόγος για νέα αύξηση του συντελεστή δόμησης.
Είναι παράλογο να υπάρχουν τόσα ακατοίκητα οικήματα και εμείς να επιλέγουμε να… τσιμεντώσουμε ό,τι έχει γλιτώσει ως τώρα!
Στο στεγαστικό υπάρχει ήδη μια τεράστια στρέβλωση. Κι εμείς πρέπει να καταργήσουμε τη στρέβλωση. Όχι να την κάνουμε χειρότερη. Και να λύσουμε το στεγαστικό για εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους.
Που τους χρειαζόμαστε να μείνουν εδώ, και να κάνουν οικογένεια.
Μη κάνουμε λάθος: Από το στεγαστικό κρίνεται η δημογραφική και η αναπτυξιακή δυναμική της χώρας. Κρίνεται, τελικά, το ίδιο το μέλλον αυτού του τόπου.