Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για μισόλογα. Όταν μια γυναίκα χάνει τη ζωή της ύστερα από εμπρηστική επίθεση με στόχο σπίτια πολιτευτών της Νέας Δημοκρατίας, δεν μιλάμε για «ακτιβισμό», ούτε για «παρέμβαση», ούτε για κάποιο ακραίο πολιτικό μήνυμα. Μιλάμε για δολοφονική βία. Μιλάμε για τρομοκρατία.
Η χώρα έχει ξαναζήσει αυτόν τον εφιάλτη. Από τη 17 Νοέμβρη μέχρι τους νεότερους πυρήνες, από τις βόμβες που βρέθηκαν ή εξερράγησαν σε διαμερίσματα στους Αμπελοκήπους και στο Παγκράτι, μέχρι τις εμπρηστικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη, το μοτίβο είναι ίδιο: κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να απειλούν, να καίνε, να βανδαλίζουν, να αποθηκεύουν εκρηκτικά, να χτυπούν πολιτικούς αντιπάλους και να βάζουν σε κίνδυνο αθώους ανθρώπους.
Και δίπλα σε όλα αυτά υπάρχουν ομάδες όπως ο Ρουβίκωνας, που έχουν κάνει σημαία τους την αυθαιρεσία. Μπουκάρουν όπου θέλουν, και μετά παρουσιάζονται περίπου ως «συλλογικότητα διαμαρτυρίας».
Όχι. Η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται ούτε με γκαζάκια, ούτε με μπογιές, ούτε με τρικάκια, ούτε με κουκούλες.
Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έχει ιστορικό βάρος σε αυτό το πεδίο. Στα χέρια του έπεσε κάποτε η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη. Σήμερα, ξανά, έχει μπροστά του μια βαριά υποχρέωση: να ξεδοντιάσει όλους αυτούς τους πυρήνες βίας πριν θρηνήσουμε κι άλλα θύματα.
Η Δημοκρατία έχει ανοχή στην κριτική, στην αντίθεση, στη διαμαρτυρία. Δεν έχει καμία υποχρέωση να δείχνει ανοχή σε όσους παίζουν με φωτιές, εκρηκτικά και ανθρώπινες ζωές.
