Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε μια κατάσταση μεταξύ αφασίας και παροξυσμού, σε στιγμές που στο γεωπολιτικό μας περιβάλλον συμβαίνουν γεγονότα ταοποία εγκυμονούν μέγιστους κινδύνους για την ασφάλεια αλλά και την οικονομία της χώρας. Όταν μάλιστα το λεγόμενο ευρωπαϊκό κεκτημένο παραπαίει, εξαιτίας των ανερμάτιστων ηγεσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Βρετανίας.
Η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά σε μεγάλα και δυσεπίλυτα προβλήματα και η αντιπολίτευση στριφογυρίζει άνευ λόγου. Με «μικρομέγαλες» ηγεσίες που δεν εμπνέουν τους πολίτες, ως μια εναλλακτική κυβερνητική λύση, εξαντλούμενες σε ενδοκομματικές αλλά και διακομματικές ατελέσφορες διαμάχες.
Χτες ήρθη η ασυλία δεκατριών βουλευτών της συμπολίτευσης, προκειμένου οι συγκεκριμένοι«εκπρόσωποι του έθνους» να τεθούν στην διάθεση της Δικαιοσύνης. Κάνοντας μια εντελώς θεωρητική προβολή στο κοντινό μέλλον, μπορεί να ασκηθεί δίωξη εις βάρος τους, να προσαχθούν σε δίκη και καταδικασθούν σε ποινές που οδηγούν σε άρση της βουλευτικής τους ιδιότητας. Και εκείνη τη στιγμή η κυβέρνηση χάνει την «δεδηλωμένη». Όθεν οδηγούμεθα, αναποδράστως, σε εκλογές. Φυσικά είναι κάτι που αγγίζει τα όρια της φαντασίας.
Ούτως η άλλως όμως, στο πρακτικό επίπεδο, θα έχουμε εκλογές. Και γεννάται το ερώτημα: εφόσον τα κόμματα της αντιπολίτευσης εκτιμούν ότι η παρούσα συμπολίτευση θα ηττηθεί, ποιος θα είναι ο νικητής των εκλογών; Ποιο κόμμα θα έχει τέτοια πλειοψηφία ώστε να γίνει κυβέρνηση; Όταν όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι κανένας πολιτικός σχηματισμός, από αυτούς που εκπροσωπούν την αντιπολίτευση, δεν εμφανίζεται με ποσοστό μεγαλύτερο του 13%. Και όταν ο πολίτης δεν περιμένει από την αντιπολίτευση μόνον ανέξοδες κραυγές αλλά απαιτεί επαρκή πολιτική συσπείρωση, εφαρμόσιμο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα και προπάντων ηγεσία που να πείθει ότι μπορεί να κυβερνήσει.
Όταν στο τέλμα τσαλαβουτάς, στο τέλος πνίγεσαι. Όταν μπορείς να το δρασκελίσεις, τότε σώζεσαι και σώζεις και όλους τους άλλους. Μπορείς;
