Διανύουμε τις πρώτες ώρες του 2026 και το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο ενδεχομένως προμηνύεται απαράλλαχτο. Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη επιμένει στην τακτική των επικοινωνιακών τεχνασμάτων, αν και η απόδοση τους διαρκώς συρρικνώνεται, η δε αντιπολίτευση συνεχίζει να ομοιάζει με ωχρά κηλίδα και η κοινωνία διαβιεί σ´ένα γκριζωπό περιβάλλον, με μη διαφαινόμενη διέξοδο.
Οι χριστουγεννιάτικες γιορτές βαίνουν προς το τέλος τους, με τα μπλόκα των αγροτών να εμφανίζονται αρραγή και με τον πρωθυπουργό να επιμένει στην γραμμή της σύγκρουσης και του κοινωνικού αυτοματισμού.
Η ακρίβεια καλά κρατεί και τα κυβερνητικά ευχολόγια ωσαύτως. Τα σούπερ μάρκετ έχουν καταστεί οι γέφυρες των στεναγμών για τους μικρομεσαίους καταναλωτές. Και οι τυχόν προσδοκίες των Ελλήνων για καλύτερες μέρες δεν σκοντάφτουν μόνο στην αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αλλάξει το momentum της καθημερινότητας αλλά και στην μετάλλαξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης από χώρο ευημερίας των πολλών σε πεδίο κερδοφορίας κάποιων ολίγων – και κυρίως Γερμανών – με τους σχεδιαζόμενους θηριώδεις εξοπλισμούς, αφού ο υπερατλαντικός σύμμαχος θεωρεί όλους ημάς ενοχλητικούς και άνευ αξίας χρυσοκάνθαρους.
Από σήμερα μπαίνουμε, κατ´ουσίαν, σε προεκλογική περίοδο, οψέποτε ανοίξουν οι κάλπες. Είτε φέτος είτε του χρόνου. Όμως αυτός που κρατάει και το μαχαίρι και το πεπόνι είναι ο πρωθυπουργός. Αυτός έχει το πλεονέκτημα να το αποφασίσει όταν οι συνθήκες τον ευνοήσουν.
Εκτός αν υπάρξουν κοσμογονικές αλλαγές στον ακόμη περιδεή χώρο της αντιπολίτευσης οι οποίες θα δώσουν μια εναλλακτική κυβερνητική προοπτική έναντι της κλυδωνιζόμενης τωρινής. Τότε ο νυν πρωθυπουργός θα τεθεί υπό ασφυκτική και μη αναστρέψιμη πίεση. Ούτως ή άλλως το 2026 κρύβει μέσα του αλλαγές είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Και εμείς εδώ από το Huffpost θα τις παρακολουθούμε επί 24ώρου βάσεως!
