Ο Τούρκος πρόεδρος στο εσωτερικό της χώρας του είναι ένας στυγνός δικτάτορας και στο εξωτερικό ένας ισλαμιστής προβοκάτορας. Φυσικά είναι εξαιρετικά ικανός να χειραγωγεί όλους τους θεσμούς στην κατ´επίφασιν τουρκική δημοκρατία. Ελέγχει απολύτως τα πάλαι ποτέ ισχυρά ερείσματα του κεμαλικού καθεστώτος: τον στρατό, τους δικαστές και το διπλωματικό σώμα.
Όπως επίσης και στον γεωπολιτικό στίβο διεκδικεί επιτυχώς το ρόλο του επίφοβου ηγέτη έναντι των γειτόνων του και τον ρόλο του αποτελεσματικού διαπραγματευτή έναντι των ισχυρών της γης.
Του είναι σχεδόν αδιάφορος ο συνεχής κατήφορος του βιοτικού επιπέδου των ομοεθνών του, αλλά δίνει προτεραιότητα στην εξοπλιστική βιομηχανία, στην οποία άλλωστε μέτοχος μέσω του γαμπρού του Σελτζούκ Μπαϊρακτάρ. Και στενός του εταίρος (ποιός άλλος;) η Γερμανία. Διαχρονικά άλλωστε. Από την εποχή των Οθωμανών αλλά και μετά του Αδόλφου Χίτλερ. Όταν π.χ. κατελήφθη σχεδόν όλη η Ευρώπη (της Ελλάδος συμπεριλαμβανομένης), ο πρεσβευτής του Γ´Ράιχ στην Άγκυρα ο διαβόητος Φραντς Φον Πάπεν ηγείτο του σημαντικότερου δικτύου κατασκοπείας εις βάρος των Συμμάχων.
Σήμερα η Γερμανίδα Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είναι πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ένθερμη «οπαδός» του Ερντογκάν. Όταν πριν λίγες μέρες ο δικτάτορας με δικαστική απόφαση άλλαξε(!) τον πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τοποθέτησε έναν γνωστό ελεγχόμενο πολιτικό, η «δημοκρατική» κυρία πρόεδρος σιώπησε. Όπως σιώπησε για το κλείσιμο ενός από τα επιφανέστερα πανεπιστήμια της Τουρκίας, το Bilgi. Όπως σιωπά για τις αλλεπάλληλες προκλήσεις του Ερντογκάν εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου. Και σε τελική ανάλυση εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ποιόν ακριβώς προστατεύει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τι κάνει επ´αυτού το ελληνικό κράτος; Η σιωπή είναι χρυσός, αλλά μόνον για την Τουρκία του ασύδοτου Ερντογκάν.
