Το βράδυ της Τρίτης η υφήλιος όλη περίμενε εναγωνίως τον ηλικιωμένο πλανητάρχη να εξαπολύει τον Αρμαγεδδώνα εναντίον του Ιράν και τους αρειμανίους μουλάδες να μετατρέπουν τον Περσικό Κόλπο σε υδάτινο Βεζούβιο. Λίγο πριν το ξημέρωμα της Τετάρτης – ω, του θαύματος – όλα θύμιζαν ελβετική λίμνη.
Αντί για το τρομακτικό μπουρλότο που θα έβλεπαν οι αστροναύτες του Άρτεμις II στην επιφάνεια της Γης, συμφωνήθηκε δεκαπενθήμερη παύση πυρός μεταξύ Αμερικανών – Ισραηλινών και Ιρανών. Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους, που έγραφε κι ο ποιητής; Αυτό θα το διαπραγματευθούν και θα το αποφασίσουν οι εμπόλεμοι, χωρίς την συμμετοχή των υπολοίπων. Δηλαδή ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ρωσία, Κίνα, Ινδία και λοιποί παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Άλλωστε η τραμπάλα είναι για δύο, άντε το πολύ τρεις, αν ο τρίτος είναι πιο μικροκαμωμένος.
Όπως γράφουν και οι New York Times οι δύο θα ξαναδούν αυτά που συζήτησαν και αποφάσισαν στο Μυστικό Δωμάτιο των Κρίσεων του Λευκού Οίκου. Εκεί όπου όλοι ομονόησαν με τους δύο αρχηγούς –κάποιοι με κρύα καρδιά – εκτός ενός, του αντιπρόεδρου Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος είπε ευθαρσώς ότι αυτός ο πόλεμος θα βάλει τη χώρα του σε μεγάλο λούκι και σε καμμία περίπτωση θα είναι περίπατος. Τώρα όλοι εμείς οι υπόλοιποι αγωνιούμε για τα περαιτέρω. Και κυρίως η πετρελαιόδουλη Ευρώπη. Την οποία ο Βανς χαρακτήρισε «αστεία» πολιτικά και «ανίκανη» οικονομικά. Ο – κατά πάσαν πιθανότατα- επερχόμενος νέος πρόεδρος των ΗΠΑ πέφτει άραγε έξω σε όσα καταλογίζει στις ευρωπαϊκές ηγεσίες; Όταν μάλιστα αυτές θυμίζουν μια κουτσή μπαλαρίνα που χορεύει πάνω στην παγωμένη πίστα της Ουκρανίας, παραπατώντας και στην ναρκοθετημένη πισίνα του Περσικού Κόλπου, τραβώντας τα μαλλιά της, για να επιπλεύσει.
Ηλί, ηλί λαμά σαβαχθανί, όπως είπε ο Ιησούς, στον σταυρό του μαρτυρίου. Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί μας εγκατέλειψες στα χέρια των ανικάνων, θα αναφωνήσουμε όλοι εμείς οι απλοί ευρωπαίοι πολίτες, κάτω θρώσκοντες τας καρδίας ημών.
