Το ενδεχόμενο να ενισχυθεί το Πολεμικό Ναυτικό με νέες κορβέτες φαίνεται αυτή τη στιγμή να μη βρίσκεται στα «προσεχώς», δεδομένων και των εξελίξεων στο «μέτωπο» των φρεγατών, ωστόσο πρόσφατα ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, πρόσφατα επανέφερε τις κορβέτες στην επικαιρότητα αναφέροντας πως κάποιες από τις παλιές φρεγάτες S (γνωστές και ως Kortenaer ή Standard), που αποτελούν εδώ και δεκαετίες τον «κορμό» του στόλου, μπορούν να παραμείνουν σε υπηρεσία «σε ρόλο κορβέτας».
Η εν λόγω δήλωση προκάλεσε αίσθηση, δεδομένου ότι πρόκειται για ηλικιωμένα σκάφη (οι παλαιότερες πλησιάζουν πλέον τα 50 έτη), τα οποία είναι επίσης μεγάλα για να τα χαρακτηριστούν ως κλασικές «κορβέτες» (γενικά μιλώντας, η κατηγορία αυτή θεωρείται ότι βρίσκεται κάτω από τη φρεγάτα και πάνω από την πυραυλάκατο από άποψης μεγεθών και δυνατοτήτων). Ωστόσο μια τέτοια προσέγγιση θα μπορούσε να ερμηνευτεί υπό το πρίσμα της ανάγκης του ΠΝ για όσο το δυνατόν περισσότερες «πλώρες» (και μάλιστα μεγάλες) γίνεται, με μικρότερο (πάντα σχετικά) κόστος.
Αυτή τη στιγμή το ΠΝ δρομολογείται προς μια δύναμη 12 κύριων μονάδων (φρεγατών): 4 FDI (Belh@rra), 4 εκσυγχρονισμένες ΜΕΚΟ και 2 συν εν δυνάμει άλλες 2 μεταχειρισμένες Bergamini από το ιταλικό πολεμικό ναυτικό (FREMM- αυτή τη στιγμή, βεβαίως, παραμένουμε στη φάση που βρισκόμαστε κοντά στις πρώτες 2). Οι S θα αποσύρονται όσο εντάσσονται νέες μονάδες στον στόλο- ωστόσο δεδομένης της ανάγκης για όσο το δυνατόν περισσότερες μονάδες στο ΠΝ, η μετατροπή κάποιων εξ αυτών σε «κορβέτες», με μικρότερες δυνατότητες, θα εξυπηρετούσε τον σκοπό αυτόν, αποδεσμεύοντας πιο σύγχρονες και ικανές μονάδες από άλλες αποστολές/ καθήκοντα.
Υπό αυτή την έννοια, εκτιμάται πως η συζήτηση αφορά σε παραμονή σε υπηρεσία περίπου 4 σκαφών της κλάσης (αυτών που βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση), με μείωση των δυνατοτήτων τους σε συγκεκριμένους τομείς (πχ στον ανθυποβρυχιακό πόλεμο, όπου το κύριο βάρος ούτως ή άλλως θα αναλαμβάνουν νεότερες μονάδες), έτσι ώστε να μειωθούν και οι ανάγκες σε επίπεδα επάνδρωσης και υποστήριξης. Οι αποστολές τους θα περιορίζονταν έτσι κυρίως σε μικρότερων απαιτήσεων (παρουσίας/ «επίδειξης σημαίας», επιτήρησης, έρευνας και διάσωσης, συμμετοχής σε λιγότερο απαιτητικές διεθνείς ασκήσεις με «έμπιστους» συμμάχους κ.ο.κ), ενώ παράλληλα το σχετικό «παρών» δίνεται από πλοία τα οποία παραμένουν μεγάλου μεγέθους, με τα πλεονεκτήματα που συνεπάγεται αυτό.
Κοινώς, πρακτικά η όλη συζήτηση περί παλαιών φρεγατών σε ρόλο κορβέτας αφορά στην υποβάθμιση κάποιων S ώστε να μετατραπούν σε πλοία «δεύτερης γραμμής», ώστε να μπορέσουν να παραμείνουν σε υπηρεσία για κάποια χρόνια ακόμα «ξεκουράζοντας» τις μονάδες «πρώτης γραμμής». Βεβαίως, πρακτικά εξακολουθούν να υφίστανται προκλήσεις: Ακόμα και με μειωμένες απαιτήσεις και επάνδρωση, τίθεται σοβαρό θέμα μηχανών και αισθητήρων – με απλά λόγια, το «μέχρι πότε» θα μπορούσαν να αντέξουν να επιχειρούν πλοία που έχουν «γράψει» τόσα χρόνια στο Αιγαίο και πέρα από αυτό. Υπό αυτή την έννοια, αυτά που θα παρέμεναν σε υπηρεσία θα ήταν αυτά που είναι σε καλύτερη κατάσταση και έχουν τις μεγαλύτερες δυνατότητες (θεωρείται πως ισχυροί υποψήφιοι θα ήταν τα «Έλλη» και «Λήμνος», που διαθέτουν από δύο πυροβόλα των 76 χιλιοστών και από δύο συστήματα εγγύς προστασίας Phalanx, διαμόρφωση που δεν έχουν τα άλλα σκάφη της κλάσης) με τα άλλα να μετατρέπονται σε πηγές ανταλλακτικών.
