Η Κεντρική Επιτροπή που οργάνωσε η εσωκομματική αντιπολίτευση, συνεδρίασε με περισσότερη πολιτική αμηχανία παρά ενθουσιασμό, αρκετές άδειες καρέκλες και δεκάδες στελέχη να εμφανίζονται μέσα από μικρά τετράγωνα στην οθόνη. Το Zoom δεν λειτούργησε απλώς ως τεχνικό εργαλείο. Έγινε η καλύτερη φωτογραφία της σημερινής κατάστασης του κόμματος.
Και μέσα από αυτή την ψηφιακή ομίχλη ξεχώρισε ο Παύλος Πολάκης.
Η επιστροφή του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα προβάλλεται ως βασική απόφαση της επόμενης ημέρας. Για άλλους μπορεί να είναι επανεκκίνηση. Για άλλους είναι το πολιτικό ισοδύναμο του «ό,τι έχουμε διαθέσιμο, αυτό βάζουμε μπροστά».
Την ίδια ώρα, η απόφαση στήριξης της πολιτικής πρωτοβουλίας του Αλέξη Τσίπρα ακυρώθηκε. Εκεί όπου μέχρι χθες υπήρχε προσδοκία επανασύνδεσης, σήμερα υπάρχει απόσταση. Και όπου υπήρχε η σκέψη μιας μεγάλης επιστροφής Τσίπρα, τώρα υπάρχει η μικρότερη, αλλά απολύτως υπαρκτή, επιστροφή Πολάκη.
Ο Νίκος Παππάς έστειλε επίσης το μήνυμα ότι πολιτικές συνεργασίες δεν χτίζονται με προσωπικά ραντεβού και ιδιωτικές συνεννοήσεις. Σωστό. Αν και στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ποιος συναντά ποιον, αλλά πόσοι έχουν απομείνει για να συναντηθούν.
Η εικόνα είναι σκληρή, σχεδόν σατιρική από μόνη της: ένα κόμμα που κάποτε διεκδικούσε την εξουσία, τώρα μετράει συνδέσεις, παράθυρα Zoom και διαθέσιμες καρέκλες.
Και στο τέλος, εκεί όπου κάποτε υπήρχαν μεγάλα σχέδια για την Αριστερά, τώρα υπάρχει ένα πολύ πιο απλό ερώτημα: ποιος θα ανοίξει την κάμερα και ποιος θα μείνει τελικά μέσα στην αίθουσα.
Και επειδή μιλάμε για κάμερα και για Zoom, σκέφτηκα να μην προχωρήσω το σημερινό άρθρο με άλλα λόγια αλλά με ένα ωραίο τραγούδι που έχει να κάνει με το Zoom, που το τραγούδησε η Μίνα, αλλά στις κάμερες με κόκκινη φορεσιά (καμία σχέση με ΣυΡιζΑ η κοπέλα) το παρουσίασε εντυπωσιακά η Ραφαέλλα Καρά.
