Η δημοσκοπική κάθοδος του πάλαι ποτέ πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Τα πρώτα καμπανάκια ήχησαν εν τω μέσω της θητείας του Κώστα Σημίτη ως πρωθυπουργού. Όταν ο τότε αρχηγός του κόμματος άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπει τον λαϊκό του χαρακτήρα και να ενσωματώνει την λογική την αγορών και να ενστερνίζεται την λεγόμενη διαπλοκή.
Κέρδισε οριακά τις εκλογές του 2000 απέναντι στον Κώστα Καραμανλή αλλά το ΠΑΣΟΚ τις έχασε το 2004 με αρχηγό τον Γιώργο Παπανδρέου, αφού ο οσμιζόμενος την επερχόμενη ήττα Σημίτης, την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Ο Γιώργος ξανάχασε τις εκλογές το 2007,όμως τις κέρδισε το 2009, με το γνωστό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Ο Καραμανλής παραιτήθηκε όταν διαπίστωσε ότι το δημόσιο έλλειμμα ήταν θηριώδες. Το διαπίστωσε και ο Παπανδρέου λίγους μήνες μετά τη νίκη του και από το Καστελλόριζο μπήκαμε στα απάτητα νερά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Εκεί τελείωσε η βασιλεία του ΠΑΣΟΚ και της δυναστείας Παπανδρέου.
Από εκεί ξεκίνησε ο διαρκής κατήφορος. Με τις Ελιές και τα κρεμμυδάκια του Ευάγγελου. Ακολούθησε μια αγωνιώδης προσπάθεια από την Φώφη Γεννηματά για μια παλινόρθωση του ΠΑΣΟΚ αλλά διεκόπη με τον αδόκητο θάνατό της. Και φθάσαμε στο 2021 και στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ με αρχηγό τον Νίκο Ανδρουλάκη, πολιτικό μετριωτάτων ικανοτήτων, αλλά να διατηρεί έως σήμερα την αρχηγεία ενός κόμματος που κινείται σε ποσοστά γύρω στο 10%. Και με την παρουσία πλέον των κομμάτων του Τσίπρα και της Καρυστιανού να παλεύει για την τρίτη θέση στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Κάτι που ο Ανδρέας δεν θα μπορούσε να ονειρευθεί ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του.
Το κόμμα κοσμείται τώρα από την κ. Διαμαντοπούλου, η οποία ονειρεύεται μια συγκυβέρνηση με τη ΝΔ ως επισπεύδων μετεκλογικός εταίρος, και από τον δήμαρχο Αθηναίων κ. Δούκα, ο οποίος θεωρεί ότι η μόνη σωτήρια λύση για το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ είναι η προεκλογική σύμπραξη με την ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα. Και τα παλαιοντολογικού χαρακτήρα στελέχη (Σκανδαλίδης, Λαλιώτης και λοιποί) παρακολουθούν σχεδόν βουβοί τα χωρίς αυτούς τεκταινόμενα. Και οι οπαδοί (νυν και πρώην) θωρούν σιωπηλοί το θέατρο σκιών του κάποτε αειθαλούς κινήματος. Η δε ζωή συνεχίζεται…
