Πολύτιμα στοιχεία για τα πολύπλοκα γεωλογικά χαρακτηριστικά της Σελήνης παρέχει ένας κρατήρας που δημιουργήθηκε πρόσφατα στην επιφάνειά της.
Όπως σημειώνεται σε δημοσίευμα του New Scientist, σχηματίστηκε από πτώση αστεροειδούς το 2024 και είναι ο μεγαλύτερος που παρατηρήθηκε να δημιουργείται σε πραγματικό χρόνο. Εντοπίστηκε όταν συγκρίθηκαν εικόνες που είχε καταγράψει το Lunar Reconnaissance Orbiter το 2024 και το 2025 και κατονομάστηκε κρατήρας McGetchin. Σύμφωνα με μοντέλα σχετικά με τη συχνότητα των προσκρούσεων στη Σελήνη, κρατήρες τέτοιου μεγέθους (ο συγκεκριμένος έχει διάμετρο 222 μέτρων) θεωρείται πως δημιουργούνται μια φορά στα 132 χρόνια.
Η Σελήνη έχει πολλούς μεγαλύτερους κρατήρες, ωστόσο η παρατήρηση της δημιουργίας και της εξέλιξης ενός αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για τη μελέτη της σεληνιακής επιφάνειας και των γεωλογικών της χαρακτηριστικών. «Η δημιουργία κρατήρων είναι πιθανότατα η πιο κοινή διαδικασία που συμβαίνει στο ηλιακό σύστημα, οπότε περνάμε πολύ χρόνο προσπαθώντας να κατανοήσουμε πώς ένας νέος κρατήρας θα αλλάξει μια επιφάνεια και να το βλέπουμε αυτό να υποβαθμίζεται στο πέρασμα του χρόνου» είπε ο Τάιλερ Πάουελ στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στο Μέριλαντ. «Το να έχουμε μια βάση για έναν παρθένο κρατήρα που μπορεί να λειτουργεί ως σημείο μέτρησης για εμάς για το πώς αρχίζουν αυτές οι διαδικασίες, είναι πραγματικά απίστευτο».
Ο Πάουελ και οι συνάδελφοί του μέτρησαν τη θερμοκρασία της επιφάνειας στην περιοχή γύρω από τον κρατήρα McGetchin και διαπίστωσαν πως η πρόσκρουση είχε δημιουργήσει ένα σημείο πλάτους περίπου 7 χλμ που είναι λίγους βαθμούς ψυχρότερο από την υπόλοιπη περιοχή κατά τη σεληνιακή νύχτα. Αυτά τα ψυχρά σημεία σχηματίζονται όταν η σεληνιακή σκόνη υψώνεται μετά από μια πρόσκρουση, οπότε ψύχεται ταχύτερα αφού δύσει ο ήλιος.
Άλλη μια ομάδα, της οποίας ηγήθηκε ο Μαρκ Ρόμπινσον της Intuitive Machines στο Τέξας, διαπίστωσε πως η πρόσκρουση πέταξε σκόνη και βράχους σε απόσταση άνω των 120 χιλιομέτρων από τον ίδιο τον κρατήρα. «Μέσα στα τελευταία λίγα χρόνια, αναπτύξαμε αυτή την κατανόηση ότι αυτές οι προσκρούσεις αλλάζουν περισσότερα από την περιοχή ακριβώς εκεί που είναι ο κρατήρας» είπε ο Πάουελ. «Είναι πραγματικά εντυπωσιακό που ένας κρατήρας μπορεί να αλλάξει τη σεληνιακή επιφάνεια σε αποστάσεις πολύ μεγαλύτερες από τον ίδιο τον κρατήρα».
