Όλοι μας στη ζωή έχουμε εκπαιδευτεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο, έτσι ώστε να αποφεύγουμε ό,τι μας προκαλεί πόνο ή τον φόβο ενός πόνου. Έχουμε, δηλαδή, εκπαιδευτεί να απομακρύνουμε κάθε σκέψη πως σε αυτή τη ζωή μπορεί να μας συμβεί καμιά “στραβή” και να έλθουν όλα ανάποδα.
Να, όμως, που τη ζωή μας δεν την ορίζουν οι σκέψεις μας, ούτε ο τρόπος που εκπαιδευόμαστε να σκεφτόμαστε και φυσικά ούτε οι βαθύτερες και ανομολόγητες επιθυμίες μας.
Η τύχη, η ειμαρμένη, η μοίρα και καμιά φορά οι δικές μας απρονοησίες επιταχύνουν την εμφάνιση της «στραβής» και τότε είναι που ομολογείς πως, αν είναι κάτι στραβό να έρθει, θα έρθει, όσο κι αν εσύ εκπαιδεύτηκες μια ζωή περί του «απευκταίου».
Αχ! Κάτι τέτοια σκέπτομαι και ομολογώ πως η περίφημη αρχή του Μέρφι έχει διαχρονική ισχύ!!!
Με αυτά κι αυτά ως εισαγωγικές σκέψεις αποχαιρετώ σήμερα με τις «καλύτερες» εντυπώσεις το 251 ΓΝΑ, αφού η «στραβή» που λέγαμε τελικά δεν αποφεύχθηκε και νοσηλεύτηκα για 5 ημέρες στο φιλόξενο αυτό νοσοκομείο.
Όσο κι αν το νόσημά μου έχει καταστεί η μόνιμη συνοδός μου εδώ και λίγα χρόνια, δεν μου προκάλεσε ιδιαίτερες περιπλοκές. Φαίνεται πως το συνήθισα και δεν με τρομάζει πλέον. Το αντίθετο. Έγινα σοφότερος στην αντιμετώπισή του. Για πρόληψη δεν μιλώ. Δεν υπάρχει. Το μαθαίνεις όταν έρχεται και τότε η λύση είναι η νοσηλεία σε νοσοκομείο για 4-5 ημέρες.
Μπορεί η «στραβή» του νοσοκομείου να είναι απευκταία, αλλά το νοσοκομείο είναι αναγκαίο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη ζωή μας.
Λένε πως, τελικά, ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι άνθρωποι και οι τόποι που ζήσαμε και γνωρίσαμε.
Το παραπάνω ισχύει απόλυτα για τον χώρο του νοσοκομείου και περισσότερο για τους ανθρώπους του, που το υπηρετούν με περισσή υπομονή και ευγένεια, άμα και επαγγελματική ευσυνειδησία.
Μα!!! 5 ημέρες νοσηλεία και δεν άκουσα ούτε ένα βογγητό από το προσωπικό (γιατροί-νοσηλευτές), ούτε τα συνήθη των Ελλήνων παράπονα για τη δουλειά τους.
Όλα δούλευαν ρολόι. Η συνέπεια, η φροντίδα, η προσοχή και το ανθρώπινο πρόσωπο στη διακονία του ανθρώπινου πόνου με εξέπληξαν.
Υπήρχαν στιγμές που οι γιατροί και κυρίως το νοσηλευτικό προσωπικό έδειχναν υπερβάλλοντα ζήλο. Μα πώς μπορούσαν να το καταφέρουν αυτό στις επίμονες, υπερβολικές και πολλές φορές αναιτιολόγητες απαιτήσεις των ασθενών να έχουν δίπλα τους τον γιατρό και τη νοσηλεύτρια ως «αποκλειστικά απασχολούμενους» γι’ αυτούς;
Ήταν τέτοια και αφανής η προσφορά όλων, που μόνον την τελευταία ημέρα έμαθα το αξίωμά τους (δ/ντής κλινικής, προϊσταμένη, νοσηλευτές, γιατροί, τραπεζοκόμοι, καθαρίστριες…).
Χωρίς ίχνος κολακείας ή άλλης σκοπιμότητας (για να προλάβω τυχόν ενστάσεις περί δήθεν προπαγάνδας υπέρ της δημόσιας υγείας) τους ευχαριστώ όλους.
Πήρα τις μέρες αυτές ένα γνωστό μάθημα. Πως, όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στον χώρο και χρόνο εργασίας τους, έχουμε ελπίδα να μην φοβόμαστε τη «στραβή» της νοσηλείας στο νοσοκομείο και δη στο 251.
Τους ευχαριστώ όλους και μαζί με αυτούς τον ομώνυμο (σύμπτωση κι αυτή) «συγκάτοικό» μου στο δωμάτιο νοσηλείας (653) της αιματολογικής κλινικής.
Είπαμε πως ο άνθρωπος είναι «οι τόποι και οι άνθρωποι που γνωρίσαμε».
Έρρωσθε και ευδαιμονείτε όλοι οι εργαζόμενοι στο 251 ΓΝΑ, πιστοί και στο έμβλημα που κοσμεί το νοσοκομείο σας
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: κ. Δένδια, τους στρατιωτικούς και τα μάτια σας.
