Οι στρατιωτικές συγκρούσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή δεν έχουν απλώς μια πορεία που εμπλέκει το Ιράν, το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Εμπλέκουν επίσης άλλες χώρες της περιοχής, που λειτουργούν ως πληρεξούσιοι του θεοκρατικού μηχανισμού εξουσίας της Τεχεράνης, αλλά και κράτη που δέχονται στρατιωτικά πλήγματα από τις στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δομές του Ιράν, όπως η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Την ίδια στιγμή, το στρατιωτικό πεδίο του Λιβάνου παραμένει ενεργό με τη συνεχιζόμενη εμπλοκή της Χεζμπολάχ, ενώ εντάσεις εξακολουθούν να σημειώνονται στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, αλλά και στις συνοριακές γραμμές της Ιρανικής Ισλαμικής Δημοκρατίας με τις περιοχές του Κουρδιστάν.
Το περιεχόμενο μιας κλιμακούμενης στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τις Κουρδικές ένοπλες δυνάμεις, εμπεριέχει και το ενδεχόμενο ανάπτυξης νέων μετώπων. Σε περιοχές του ιρανικού Κουρδιστάν που μονάδες της Ισραηλινής Αεροπορίας έχουν στοχεύσει και πλήξει στρατιωτικές μονάδες του Ιράν, η απάντηση έναντι αυτών των στρατιωτικών επιχειρήσεων δεν άργησε να έρθει, όχι από αυτούσιες τις Ένοπλες Δυνάμεις του Ιράν, αλλά από παραστρατιωτικές ομάδες που ελέγχονται από τους Φρουρούς της Επανάστασης, όπως η Kata’ib Hezbollah, μια πολύ ισχυρή ιρακινή σϊιτική πολιτοφυλακή, η οποία αρνείται να αφοπλισθεί και να ελέγχεται από την ιρακινή διοίκηση.
Η συγκεκριμένη πολιτοφυλακή εδώ και έξι χρόνια στοχοποιείται από την ιρακινή κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να περιορίσει στρατιωτικά την επιρροή της, αλλά και τους γενικότερους στόχους της που είναι η ανατροπή της υπάρχουσας ιρακινής εξουσίας, η αντικατάσταση της με μια διοίκηση που θα είναι ταυτισμένη με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, όχι μόνον εντός εντός της Ιρακινής επικράτειας, αλλά συνολικά στην Μέση Ανατολή.
Έχουν υπάρξει λοιπόν τα κίνητρα μέσα από αυτή την κλιμακούμενη ένταση που οδηγούν στην ανάπτυξη του μετώπου Ιράν-Κουρδιστάν, υπάρχουν οι ένοπλες κουρδικές δυνάμεις που αυτή τη στιγμή απλά κινητοποιούνται σε ένα όχι ευρύ πολεμικό μέτωπο με το Ιράν, χωρίς να είναι εμφανές πόσο μπορούν να διευρύνουν την δράση τους, αντιπαρατιθέμενες με τις ιρανικές δυνάμεις. Οι Κουρδικές Δυνάμεις ως πολιτικό στοιχείο, έχουν όμως πολλά βήματα να προτάξουν, όπως το να αναπτύξουν σε επίπεδο ηγεσίας μια ουσιαστική ενότητα στο εσωτερικό τους, όταν είναι νωπές οι εικόνες από τις εσωτερικές κουρδικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις που έλαβαν χώρα το καλοκαίρι του 2025.
Τα βήματα που έγιναν στις 22.2.2026, με την σύμπραξη πέντε κουρδικών πολιτικών δυνάμεων, των PDKI, PAK, PJAK, Komala και Khabat να δημιουργήσουν την Συμμαχία Πολιτικών Δυνάμεων του Ιρανικού Κουρδιστάν, δημιουργεί μια νέα ενδιαφέρουσα πλατφόρμα. Και αυτό γιατί είναι η πρώτη φορά που Κουρδικές δυνάμεις δείχνουν να υπερβαίνουν τις εσωτερικές έριδες και να συμφωνούν σε μια ενιαία διπλωματική εκπροσώπηση, σε κοινές ένοπλες δυνάμεις, σε μεταβατική πολιτική διοίκηση ως προς τις γεωγραφικές εκείνες περιοχές των έλεγχο των οποίων θα έχουν οι Κούρδοι.
Και εδώ φυσικά, μπαίνει ο παράγοντας Τουρκία. Μια Τουρκία που τα προηγούμενα χρόνια είχε επενδύσει στο μέτωπο Ιράκ-Συρίας εμφανιζόμενη ως στρατιωτική περιφερειακή δύναμη, έχοντας καταγάγει επιτυχίες έναντι Κουρδικών πολιτοφυλακών σε μια Συρία που ήταν αντιμέτωπη με τις δικές της εσωτερικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Και σήμερα, εμφανίζεται να είναι αποδυναμωμένη, από την στιγμή που ορίζεται ως υποστηρικτής της Χαμάς, σφόδρα αντιτιθέμενη στο Ισραήλ. Ως εκφραστής μιας ιδιότυπης θέσης αναμονής, αντιδρά απέναντι στην εμφάνιση μιας ισχυρής Κουρδικής κοινότητας στα σύνορα με το Ιράν, γνωρίζοντας ότι μια Κουρδική δυναμική φέρνει απέναντι της πέραν της Τουρκίας και το Ιράκ, και την Συρία. Απέναντι όμως στην κινητικότητα των Κουρδικών δυνάμεων, η Τουρκία εμφανίζεται να μην μετακινείται από μια πάγια θέση της, να μην αποδέχεται την οριοθέτηση της ενίσχυσης του Κουρδικού ζητήματος. Με τις Κουρδικές δυνάμεις, να έχουν το παρελθόν του εσωτερικού ελλείμματος συνεννόησης, ενώ εκτός από την Τουρκία, τόσο η Συρία, όσο και το Ιράκ, δεν εμφανίζονται υποστηρικτικά.
Ο κίνδυνος μιας περαιτέρω αποσταθεροποίησης σε μια περιοχή μεγάλης κλίμακας είναι υπαρκτός, μην ξεχνάμε ότι το καθεστώς του Ιράν έχει εξαπολύσει επιθέσεις ακόμα και στο Αζερμπαϊτζάν, ενώ χώρες όπως η Τουρκία έχουν μια στρατηγική ως προς την ανάπτυξη επιρροής, οικοδομώντας δίκτυα από την Λιβύη έως τον Καύκασο, επενδύοντας ακόμα και σε εμφύλιες εθνοτικές διαμάχες και συγκρούσεις. Εν μέσω των συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή και στον Περσικό, που δεν υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα ως προς την επόμενη μέρα για το Ιράν, μια επαναφορά για ένα Κουρδικό αύριο θα αποτυπωθεί πόσο υπαρκτή μπορεί να γίνει, να μην εξαντληθεί σε μια στρατιωτική εμπλοκή που θα αναπτυχθεί για όσο διαρκεί αυτή η πολεμική κρίση, ή θα λάβει χαρακτηριστικά μιας βαθύτερης γεωπολιτικής αναφοράς.
