Στην πραγματικότητα, η νίκη στις ενδιάμεσες εκλογές στην Αμερική είναι μια νίκη με καταγωγικά χαρακτηριστικά παρελθόντος, που ανακαλούνται ως χαμένα και αναφέρονται σε ένα κόσμο όπου οι έννοιες ακεραιότητα, ηθική, όραμα, συγκίνηση, έχουν ξεπεραστεί και εκλείπουν μέσα σε ένα διαρκώς διογκούμενο αριθμητικό τίποτα, κενό συναισθημάτων, που φάνηκε παντοδύναμο στο να οδηγήσει στην απλοποίηση του κόσμου, επιβάλλοντας το νόμο του ισχυρού και του οικονομικού κέρδους.
Ταυτόχρονα, η προσπάθεια να χαθούν όλες οι λεπτές αποχρώσεις της ύπαρξης έκανε τον άνθρωπο ολιγότερο ευτυχή, αλλάζοντας τον προσανατολισμό του, στερώντας του το δικαίωμα της επιλογής του τρόπου της ζωής του, βυθίζοντάς τον στη λύπη και την απογοήτευση για την ανυπαρξία δρόμων διαφυγής.
Όμως, αυτή η στιγμή της επίκλησης, που βγήκε από το ημίφως και την ασάφεια την ώρα που δεν το περίμενε κανείς και ακούστηκε ακριβώς στην καρδιά της τεχνολογίας και στα ηλεκτρονικά κυκλώματα της παντοδυναμίας των ισχυρών του πλανήτη, που θέλουν να ορίσουν «την τύχη του κόσμου ολόκληρου» και να τον ξαναμοιράσουν με τη βία και τη νοημοσύνη τεχνητά, απέδειξε πως ο σφυγμός που ακούγεται στη φλέβα του μέλλοντος είναι το χτισμένο ποτάμι που ρέει από την Αρχαιότητα έως σήμερα, ανεξάρτητο και αναλλοίωτο στο χρόνο.
Εκατομμύρια άνθρωποι, με σκέψεις, συναισθήματα και ιδανικά, αποφάσισαν τη Νίκη. Οι πηγές, η μνήμη, η επίκληση των αξιών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων ίσως να είναι οι μικροί Δαβίδ.
