Είμαι συχνός χρήστης των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων του ΟΑΚΑ από το 2014 περίπου, λόγω των αθλητικών δραστηριοτήτων των παιδιών μου. Έχω, επομένως, κλείσει πλέον περισσότερο από μία δεκαετία σχεδόν καθημερινής παρουσίας στον χώρο και πιστεύω ότι διαθέτω άμεση και σαφή εικόνα για την κατάστασή του και την εξέλιξή του μέσα στα χρόνια.
Κατά την περίοδο 2014-2019 βίωσα μια σταθερή υποβάθμιση του χώρου σε όλα σχεδόν τα επίπεδα: στην καθαριότητα, στις ζημιές που παρέμεναν για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς να επισκευάζονται, στην απόλυτη αναρχία της στάθμευσης και της πρόσβασης με αυτοκίνητο, στις δολιοφθορές και, φυσικά, στα αγαπημένα σε όλους μας, εντελώς ασυνάρτητα γκράφιτι.
Από το 2019, μετά την κυβερνητική αλλαγή, η οποία προφανώς συνοδεύτηκε και από αλλαγή διοίκησης στο ΟΑΚΑ, αρχίσαμε να βλέπουμε άμεσες και ορατές βελτιώσεις. Ορισμένες από αυτές ήταν απλές παρεμβάσεις, οι οποίες δεν απαιτούσαν μεγάλες δαπάνες, αλλά στοιχειώδη φροντίδα, οργάνωση και ενδιαφέρον για τον χώρο.
Σημάνθηκαν οι θέσεις στάθμευσης, βελτιώθηκε αισθητά η καθαριότητα, αντικαταστάθηκαν καμένοι λαμπτήρες -ναι, ακόμη και αυτό δεν ήταν αυτονόητο-, προβλέφθηκαν χώροι για τους πεζούς και μπήκε μια στοιχειώδης τάξη στο μέχρι τότε απόλυτο χάος.
Από εκείνο το σημείο μέχρι σήμερα, η κατάσταση στο ΟΑΚΑ βελτιώθηκε αρκετά σε όλους τους τομείς. Οι εγκαταστάσεις συντηρήθηκαν ικανοποιητικά, καθαρίστηκε ο βυθός στις πισίνες, βάφτηκαν επιτέλους οι σκουριασμένοι βατήρες των καταδύσεων και μπήκε τάξη στην προσέλευση και στη στάθμευση των γονέων.
Παράλληλα, αποκαταστάθηκαν μερικώς τα αποδυτήρια των παιδιών, τα οποία προηγουμένως ήταν σε πολύ κακή κατάσταση: διαλυμένα, βρώμικα και με ξεσκισμένα στρώματα. Γενικότερα, υπήρξε μια οφθαλμοφανής πρόνοια για όλα όσα μπορούσαν να διορθωθούν με σχετικά περιορισμένο κόστος και λίγη καλή διάθεση.
Τοποθετήθηκε νέα σήμανση, με νέες και εμφανείς πινακίδες, ενώ βελτιώθηκε εντυπωσιακά και η εικόνα του κλειστού γηπέδου μπάσκετ χάρη στην επένδυση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και της ΚΑΕ Παναθηναϊκός.
Για το στέγαστρο ας μην πω καλύτερα, όσοι είχαμε πάει στο γήπεδο του ΟΑΚΑ είχαμε δει τις υποστηρίξεις πόσο είχαν φθαρεί και απορούσες αν όλα ήταν εν τάξει. Μάλλον δεν ήταν…
Τέλος, ίσως για κάποιους να αποτελεί λεπτομέρεια. Ίσως κάποιος να πει ότι ήταν χαμένα χρήματα ή ότι τα χρήματα πήγαν «στους δικούς μας». Προσωπικά, όμως, μου άρεσε πάρα πολύ και το νέο λογότυπο των εγκαταστάσεων. Το θεωρώ πραγματικά εξαιρετικό και απολύτως ταιριαστό με τον χαρακτήρα και την ιστορία του ΟΑΚΑ.
Έχουν πολλά ακόμη να γίνουν; Προφανώς.
Το πρώτο και κυριότερο ζήτημα είναι η υγιεινή στις τουαλέτες. Έχει γίνει προσπάθεια, αλλά η κατάστασή τους παραμένει σε επίπεδο ελάχιστα καλύτερο από το προηγούμενο χάλι. Πρόκειται ασφαλώς για μεγάλη δαπάνη, αλλά πλέον χρειάζονται συνολικό ξήλωμα και πλήρη ανακαίνιση. Δεν είναι δυνατόν ένας χώρος τέτοιας έκτασης, ιστορίας και επισκεψιμότητας να διαθέτει τουαλέτες που συχνά προσβάλλουν τον χρήστη.
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι το τσιμέντο. Πρόκειται για μια τεράστια έκταση που πλέει κυριολεκτικά στο μπετόν, με ελλιπή δενδροφύτευση και ελάχιστα σημεία σκίασης. Το καλοκαίρι, ιδιαίτερα τις μεσημεριανές ώρες, η μετακίνηση με τα πόδια μετατρέπεται σε πραγματικό μαρτύριο.
Γι’ αυτό και η εξαγγελία για τη μετατροπή μέρους αυτής της τσιμεντένιας έκτασης σε πάρκο αναψυχής αποτελεί μια απολύτως σωστή και αναγκαία πρωτοβουλία.
Το ΟΑΚΑ δεν πρέπει να είναι μόνο ένα συγκρότημα αθλητικών εγκαταστάσεων. Μπορεί και πρέπει να γίνει ένας ζωντανός μητροπολιτικός χώρος άθλησης, περιπάτου, πρασίνου και πολιτισμού.
Ένα ακόμη πρόβλημα είναι η κάπως ασαφής και δαιδαλώδης πρόσβαση από εγκατάσταση σε εγκατάσταση. Οι διαδρομές δεν είναι πάντοτε σαφείς, ενώ ο περιστασιακός επισκέπτης δυσκολεύεται να καταλάβει πώς μπορεί να πλησιάσει κάθε εγκατάσταση, πού επιτρέπεται η στάθμευση και πού όχι. Χρειάζονται περισσότερες πινακίδες, σαφείς χάρτες και καλύτερη οργάνωση των διαδρομών για οχήματα και πεζούς.
Υπάρχουν ασφαλώς και πολλά μικρότερα προβλήματα, τα οποία δεν αρκεί ο χώρος εδώ για να αναπτυχθούν.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, η εικόνα που έχω ως σχεδόν καθημερινός χρήστης είναι ξεκάθαρη: κατά την τελευταία επταετία υπήρξε μια συστηματική, ορατή και σταθερή προσπάθεια συντήρησης και αναβάθμισης των εγκαταστάσεων.
Δεν λύθηκαν όλα. Δεν εξαφανίστηκαν όλες οι παθογένειες δεκαετιών. Δεν έγιναν θαύματα. Άλλαξε, όμως, η κατεύθυνση. Υπήρξε διοίκηση, σχεδιασμός, ενδιαφέρον και πολιτική βούληση να διασωθεί και να αναβαθμιστεί ένας από τους σημαντικότερους δημόσιους αθλητικούς χώρους της χώρας.
Και αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται.
Είναι εύκολο να ασκούμε διαρκώς κριτική στην εκάστοτε κυβέρνηση και ασφαλώς οφείλουμε να το κάνουμε όταν υπάρχουν λάθη, καθυστερήσεις και παραλείψεις. Όταν, όμως, βλέπουμε ένα δημόσιο έργο να βελτιώνεται σταθερά και μια εγκατάσταση που είχε αφεθεί να παρακμάσει να αποκτά ξανά ζωή, έχουμε επίσης υποχρέωση να το επισημαίνουμε.
Για τον λόγο αυτό, ως πολίτης και ως άνθρωπος που χρησιμοποιεί τις εγκαταστάσεις σχεδόν καθημερινά, οφείλω να αποδώσω ένα μεγάλο εύγε στην κυβέρνηση για όσα έγιναν μέχρι σήμερα στο ΟΑΚΑ.
Με μία ακόμη γενναία επένδυση και με την ολοκλήρωση των παρεμβάσεων που έχουν εξαγγελθεί, μπορούμε να απολαμβάνουμε έναν χώρο άθλησης, αναψυχής και πολιτισμού αντάξιο της χώρας που γέννησε τον Ολυμπισμό.
