Αναρωτιέμαι συχνά, ως άνθρωπος που μελετά τις σχέσεις και την ανθεκτικότητα των ανθρώπων, πότε ξεκινήσαμε να πιστεύουμε ότι οι λέξεις έχουν τη δύναμη να γιατρέψουν το αίμα. Πότε πείσαμε τους εαυτούς μας ότι αλλάζοντας το όνομα ενός εγκλήματος, προσφέραμε ασφάλεια στην επόμενη γυναίκα που κλειδώνει την πόρτα του σπιτιού της με τρόμο;
Ας κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα, με τη γλώσσα της σκληρής πραγματικότητας. Όπως και να το ονομάσουμε, η πράξη είναι μία: φόνος. Όταν η αυλαία πέφτει, ο ιατροδικαστής ένα πτώμα θα εξετάσει και ο τελετάρχης ένα πτώμα θα θάψει. Εκεί, πάνω στο κρύο μάρμαρο, οι νομικοί όροι χάνουν κάθε νόημα.
Μήπως, λοιπόν, αυτό που σήμερα προβάλλεται ως θρίαμβος υπέρ των γυναικών, κρύβει μια βαθιά, σχεδόν ειρωνική παγίδα για το μέλλον; Μήπως ο διαχωρισμός αυτός είναι, στην ουσία του, επιπλέον ρατσιστικός μέσα σε μια ήδη πατριαρχική κουλτούρα που αρνείται να πεθάνει; Όταν ξεχωρίζουμε το έγκλημα, μήπως ασυνείδητα παραδεχόμαστε ότι η γυναίκα είναι μια «ειδική, ανίσχυρη κατηγορία» που χρειάζεται μια δική της, ξεχωριστή ταμπέλα για να συγκινήσει τη δικαιοσύνη; Και αλήθεια, έχουμε σκεφτεί το αύριο; Μήπως αύριο οι άνδρες, εγκλωβισμένοι στον ίδιο παραλογισμό, ζητήσουν τον όρο «ανδροκτονία», μετατρέποντας την ανθρώπινη απώλεια σε ένα φτηνό παιχνίδι έμφυλου ανταγωνισμού;
Τον νόμο, ας μην γελιόμαστε, θα τον αλλάξουν, στην πλειοψηφία, άντρες. Άντρες που μεγάλωσαν, γαλουχήθηκαν και διοικούν μέσα σε αυτή την κουλτούρα. Πώς περιμένουμε από αυτούς να «νιώσουν» τη διαφορά μιας λέξης, όταν δεν έχουν νιώσει ποτέ τον φόβο στο δικό τους πετσί;
Η ηγεσία-η πραγματική, στρατηγική ηγεσία που μιλά στην ψυχή της κοινωνίας-δεν νομοθετεί πάνω σε τάφους. Προλαβαίνει το κακό. Και η διαφορά δεν θα έρθει από τα έδρανα των δικαστηρίων, αλλά από το έδαφος της καθημερινής ζωής.
Αν θέλουμε να σπάσουμε τα δεσμά του φόβου, πρέπει να χτίσουμε μια κοινωνία που δεν επιτρέπει στη γυναίκα να γίνει θύμα. Όχι με ευχολόγια, αλλά με ριζικές, πρακτικές τομές.
Πώς περιμένουμε υγιείς συντρόφους όταν δεν διδάξαμε ποτέ στα παιδιά μας πώς να σχετίζονται;
Η απάντηση βρίσκεται στα Σχολεία Σχέσεων και στις Σχολές Γονέων. Στην ανάγκη να αλλάξουν τα μαθήματα στα σχολεία, εισάγοντας την Ενσυναισθητική Ακρόαση, τη Συναισθηματική Ρύθμιση, τη Διαχείριση της Απόρριψης και την Αποδόμηση των Έμφυλων Στερεοτύπων.
Μια γυναίκα δεν φεύγει από το μαρτύριο αν το μέλλον της είναι το κενό. Η ανθεκτικότητα απαιτεί επιβίωση.
Δομές Ψυχικής Υγείας: Ξενώνες στελεχωμένοι με ειδικούς επιστήμονες που θεραπεύουν το τραύμα.
Καθολική Δωρεάν Νομική Υποστήριξη: Χωρίς εισοδηματικά κριτήρια, χωρίς γραφειοκρατία. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να έχει αντίτιμο.
Στεγαστική Θωράκιση: Άμεσες επιδοτήσεις ενοικίων για να μπορεί να υπάρξει μια νέα αρχή.
Οικονομική Αυτονομία στην Πράξη: Υποχρεωτικές προσλήψεις επιζωσών γυναικών σε θέσεις εργασίας με πλήρη επιδότηση των εργοδοτών από το κράτος. Γιατί η εργασία είναι αξιοπρέπεια και η αξιοπρέπεια είναι ελευθερία.
Προστασία της Μητρότητας: Μονάδες δημιουργικής απασχόλησης και φύλαξης των παιδιών μετά το πέρας των σχολικών μαθημάτων, ώστε η εργαζόμενη μητέρα να ξέρει ότι τα παιδιά της είναι ασφαλή, όσο εκείνη παλεύει να ξαναχτίσει τη ζωή τους από το μηδέν.
Κλείστε τα μάτια και αναλογιστείτε: Τι αξία έχει ένας όρος στο ποινικό δίκαιο, όταν μια μάνα αναγκάζεται να επιστρέψει στο σπίτι του κακοποιητή της επειδή δεν έχει να πληρώσει το ενοίκιο; Τι σημασία έχει για την ψυχή εκείνης της γυναίκας αν ο φονιάς της θα δικαστεί για «ανθρωποκτονία» ή «γυναικοκτονία», αν το κράτος δεν της έδωσε ποτέ μια δουλειά για να ζήσει το παιδί της;
Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το άλλοθι των λέξεων. Οι λέξεις είναι εύκολες· οι δομές, η παιδεία και η οικονομική απελευθέρωση είναι το δύσκολο μονοπάτι. Μήπως, τελικά, παγιδεύουμε το μέλλον μας σε μια ατέρμονη μάχη ορισμών, την ίδια ώρα που η κοινωνία αιμορραγεί στην πράξη;
Η αληθινή ηγεσία δεν αλλάζει τα λεξικά. Αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων.
