Έχω την αίσθηση ότι μετρούν πιο συχνά σήμερα την πρόθεση ψήφου των Ελλήνων, από ό,τι μετρούσε ο παππούς μου την πίεσή του. Το πρόβλημα με τις συνεχείς δημοσκοπήσεις είναι ότι αρχίζεις να νιώθεις ξαφνικά ότι η προεκλογική περίοδος είναι αιώνια.
Αυτό φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι σοβαρό πρόβλημα, αν δεν πυροδοτούσε αυτόν τον φρικτό εφιάλτη που είδα προχθές.
Είχα ξαπλώσει νωρίς και προσπάθησα να μετρήσω πρόβατα, για να μη μετράω τις οικονομικές υποχρεώσεις του μήνα, επειδή αυτό με στρεσάρει. Νομίζω πως ήμουν στο τεσσαρακοστό έκτο πρόβατο, όταν το ένιωσα ξαφνικά να με οδηγεί σε κάποιο παράξενο, ομιχλώδες μέρος με γυμνά δέντρα. Η σιωπή ήταν αφόρητη και μια ταμπέλα με ένα βελάκι έγραφε «ΠΡΟΣ ΕΚΛΟΓΕΣ».
Ένιωθα μεγάλη απροθυμία και προτιμούσα να βρεθώ σε κάποια θάλασσα και να κολυμπήσω ανέμελος, αλλά ξαφνικά το πρόβατο μού μίλησε με ανθρώπινη φωνή, και μάλιστα πολύ αυστηρή.
«Είσαι πολίτης που εκτιμά τη δημοκρατία, μεγαλώνεις τρία παιδιά, εργάζεσαι και πληρώνεις φόρους. Ό,τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην πολιτική σε αφορά, πρέπει να ψηφίσεις!».
Απρόθυμα υπέκυψα στην απαιτητικότητα του προβάτου και άρχισα να το ακολουθώ.
«Περάστε, κύριε, έχουμε στρατιωτική επίδειξη!», μου φώναξε ξαφνικά κάποιος. Καθόλου στα ενδιαφέροντά μου δεν ήταν αυτό, αλλά το πρόβατο με κοίταξε αμείλικτο.
«Κυριαρχία, κύριοι! Σταθερότητα! Περάστε να μας δείτε!», φώναζε ο άντρας, που φορούσε ένα καλοσιδερωμένο χακί σακάκι κι ένα ημίψηλο καπέλο.
Εντελώς βαριεστημένα παρακολούθησα την επίδειξη. Ξαφνικά, ο άντρας με το καπέλο αγριέψε.
«Κύριε! Αν δεν ψηφίσετε εμάς, πολύ φοβάμαι πως θα έρθουν φρικτές στρατιές εχθρών, για να εκμεταλλευτούν το χάος που θα υπάρξει χωρίς εμάς. Οπότε, πρέπει να κάνετε μια επιλογή.
Είτε θα σας διαλύσουμε εμείς σιγά-σιγά, είτε θα καταστραφείτε φρικτά και ξαφνικά. Καλύτερα να προτιμήσετε εμάς, δεν θα το καταλάβετε καθόλου, είναι σαν να σας χορηγούμε αναισθητικό…»
Έβηξε για λίγο και ύστερα συμπλήρωσε χαμογελώντας:
«Και έχετε και δώρο μερικά κουπόνια!».
Μού έδωσε τρία κουπόνια για το σούπερ μάρκετ. Τα πήρα από ευγένεια και κοίταξα το πρόβατο.
«Δεν προχωράμε;», του είπα συνθηματικά σηκώνοντας το ένα μου φρύδι.
Το πρόβατο φάνηκε ενοχλημένο, αλλά προχώρησε.
Ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα μέρος με πολύ κόσμο, που ζητωκραύγαζε κάποιον που μιλούσε σε ένα μεγάφωνο.
«Η χώρα βρίσκεται σε φρικτά χάλια και αυτό δεν θα το επιτρέψουμε! Σας παραθέτω τις ιδέες μου σε αυτό το ηλεκτρονικό βιβλίο των χιλίων εκατό σελίδων. Μελετήστε τις προσεκτικά ή βάλτε την Τεχνητή Νοημοσύνη να σας γράψει περίληψη. Θα καταλάβετε ότι όλα ήταν τελικά πάρα πολύ απλά. Το μοναδικό πρόβλημα της χώρας ήταν ότι δεν είχε ανακαλύψει Εμένα! »
Ο κόσμος χειροκροτούσε ενθουσιασμένος.
Εγώ σκεφτόμουν πως θα ήταν πολύ καλύτερα αν είχα πάει για κολύμπι, όταν ξαφνικά είδα καλοντυμένους ανθρώπους να κάνουν μια επιδρομή σκορπίζοντας χειραψίες.
«Ζουν ανάμεσά μας», μου είπε το πρόβατο συγκινημένο. «Κοίτα πόσο αγαπούν τον λαό. Να, μία πολιτικός θα μιλήσει!»
«Αγαπημένε λαέ, γυρίζουμε σε όλη τη χώρα για να σας συναντήσουμε προεκλογικά!», είπε η πολιτικός. «Ήρθαμε σε σχολεία, λαϊκές και σωματεία! Είναι όλα καταγεγραμμένα σε βίντεο, με ειδικό μοντάζ που προσπαθεί να κρύψει πόσο βαριόμαστε, όταν κουνάμε το κεφάλι και σας χαμογελάμε. Η παλάμη μας έχει πάθει αγκύλωση, αλλά το αξίζετε, πολίτες, αυτού του ευλογημένου τόπου!»
Επειδή ποτέ δεν ξεπέρασα τα άγχη της πανδημίας, φοβήθηκα μη μου δώσει κάποιος το χέρι που έχει πριν φυσήξει τη μύτη του και κολλήσω ίωση. Πήγα όσο πιο μακριά μπορούσα.
Το τελευταίο μέρος αυτού του ομιχλώδους τόπου ήταν μια άδεια σκηνή, στην οποία κάθονταν κάποιοι χωρίς να μιλάνε. Απλώς στέκονταν εκεί ακίνητοι και φωτογραφίζονταν.
Μου φάνηκαν πιο συμπαθείς από τους άλλους και πλησίασα αυτόν που έδειχνε να είναι αρχηγός. Ήταν στρουμπουλός και φορούσε ένα παπιγιόν με κίτρινες βούλες.
Το πρόβατο είχε φανερά χαρεί, επειδή επιτέλους πήρα κάποια πρωτοβουλία ως ψηφοφόρος.
«Εσείς τι κάνετε, κύριε; Τι μας προσφέρετε;», τον ρώτησα.
«Τίποτα απολύτως. Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ, ούτε τι κάνω», μου είπε.
«Τότε γιατί να σας ψηφίσω;», ξαναρώτησα.
«Επειδή σας το λέω. Και τώρα μη με ενοχλείτε άλλο, σας παρακαλώ, γιατί έχω πολλή δουλειά μην κάνοντας τίποτα…»
Το πρόβατο με κοίταξε με οίκτο.
«Εσύ έχεις το πρόβλημα», μου είπε. «Αν μπορούσες να πιστέψεις, αν μπορούσες να ψηφίσεις έστω κι έναν από αυτούς, θα κοιμόσουν σίγουρα πιο ήσυχος τα βράδια…»
Και τότε ξύπνησα ξαφνικά! Το σαγόνι μου πονούσε γιατί πάλι έσφιγγα τα δόντια μου στον ύπνο. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός ξαπλωμένος στο σκοτάδι με τα μάτια ορθάνοιχτα. Άκουγα τον ήχο του δείκτη στο ρολόι μου κάθε στιγμή κι ήταν σαν κάποιος να με χτυπάει ξανά και ξανά στο στομάχι.
Ναι, ήταν φρικτό και η νύχτα μου φάνηκε αιώνια και βασανιστική.
Μου φάνηκε αιώνια και βασανιστική όπως και η προεκλογική αυτή περίοδος, που μοιάζει πραγματικά σαν να υπήρχε από πάντα και να μην τελειώνει ποτέ…
