– Όταν επί χρόνια επωάζεται σε κάθε δυνατή πολιτική και ιδεολογική παραλλαγή η αντίληψη ότι η κυβέρνηση, και η εκλεγμένη πολιτική δύναμη συνιστά όχι έναν πολιτικό αντίπαλο με θέσεις, και πρόγραμμα που επιλέγει κανείς να αντιπαρατεθεί με στοιχειοθετημένη κριτική, και αντιπροτάσεις, αλλά το «απόλυτο κακό»…
-Όταν για πολύ καιρό κυριαρχεί ένας διαγκωνισμός που θεωρεί τάχα ότι η δυσαρέσκεια, η δυσφορία και η δυσανεξία μεγάλων κομματιών της κοινωνίας μας εκφράζεται καλύτερα, με το να σκιαγραφείς την εικόνα του πολιτικού σου αντιπάλου λες και είναι οντολογικός εχθρός…
– Όταν συστηματικά λοιδορούνται όλες οι απόψεις που θέλουν να βοηθήσουν την πολιτική μήπως και βγει έξω από τον βούρκο της σκατολογίας, και να την αποκαταστήσουν στις υψηλές της λειτουργίες –διαρκής αγώνας για την κατανόηση της πραγματικότητας, διαρκής μόχθος για να την αναλύσει κανείς, διάθεση συνεισφορά στην διατύπωση ενός οράματος αναγέννησης που θα μας κάνει καλύτερους όχι στο μηδέποτε αλλά στο τώρα, μέσα από την ίδια την διαδικασία της πολιτικής.
Ε τότε αναπόφευκτα επωάζεται ένας νέος γύρος πολιτικής βίας…
Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα, στην Θεσσαλονίκη, με τα γκαζάκια στις κατοικίες μελών και στελεχών της ΝΔ, ένα μπαράζ επιθέσεων που δυστυχώς πήρε στο λαιμό της και μια ανθρώπινη ζωή.
Ήδη όμως το να στοχοποιεί κανείς τα σπίτια ορισμένων ανθρώπων μόνο και μόνο γιατί μετέχουν σε διάφορα πόστα της κυβερνώσας παράταξης, παραπέμπει σε καραμπινάτο ολοκληρωτισμό, καθώς η πράξη του καταργεί στοιχειώδη για κάθε δημοκρατία αγαθά όπως το άσυλο της κατοικίας και την στοιχειώδη διάκριση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού βίου.
Επί της ευκαιρίας και δύο λόγια για το άλλο έτερο συμβάν που συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας στην Θεσσαλονίκη, με τις περιπολίες ομάδων εναντίον Ισραηλινών τουριστών.
Κανένα άλλοθι δεν υπάρχει για την συγκεκριμένη δράση στην καταγγελία της πολιτικής και των πεπραγμένων του Ισραήλ στην Παλαιστίνη.
Αυτό που είδαμε όλοι στις οθόνες μας, ένα πράγμα είναι, «τάγματα εφόδου». Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τα περιγράψει κανείς. Όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν στην πολιτική τους δικαιολόγηση. Είναι η γραμμή μιας νοοτροπίας που αν της παραδοθείς, σε οδηγεί εκεί.
Υπάρχουν χίλιοι δύο πολιτικοί τρόποι να εκφράσει κανείς την αντίθεσή του στην πολιτική του Ισραήλ, και την συμπαράστασή του στην Παλαιστίνη. Δίχως να εκπέσει στον συμμοριτισμό, στην αποθέωση της βίας, την λατρεία της ισχύος.
Ο αγώνας για τρόπους πολιτικής έκφρασης που δεν θα καταλύουν την κοινωνία με το έρεβος και την αποκρουστικότητα τους δεν είναι πολυτέλεια αλλά βασική προϋπόθεση μιας ζητούμενης δημοκρατικής στάσης.
