της Ιωάννας Λιούτα*
Η κυβερνητική ρητορική επιχειρεί συχνά να φιλοτεχνήσει μια εικόνα οικονομικής ευημερίας, επικαλούμενη τη συνολική αύξηση των τραπεζικών καταθέσεων στη χώρα. Όταν όμως απογυμνώσει κανείς τους συνολικούς αριθμούς από την επικοινωνιακή τους περιτύλιξη και σκύψει πάνω από τα επίσημα στοιχεία, η πραγματικότητα αποδεικνύεται εντελώς διαφορετική. Η ελληνική κοινωνία φτωχοποιείται, ο πλούτος συγκεντρώνεται σε ελάχιστα χέρια και η πλειονότητα των νοικοκυριών ζει πλέον με δανεικά ή «τρώγοντας» τις όποιες οικονομίες της
Τα προσωρινά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το πρώτο τρίμηνο του 2026 αποκαλύπτουν το πώς επιβιώνουν τα νοικοκυριά.
-Το ποσοστό αποταμίευσης των νοικοκυριών επιδεινώθηκε περαιτέρω με βουτιά στο -3,3% (από -1,8% το αντίστοιχο διάστημα του 2025). Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες όχι μόνο δεν αποταμιεύουν, αλλά αναγκάζονται να ξοδεύουν τους αποταμιευμένους πόρους τους ή να χρεώνονται για να καλύψουν τις καθημερινές τους ανάγκες.
– Παρά τη μικρή αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος κατά 3,2%, η τελική καταναλωτική δαπάνη εκτινάχθηκε στο +4,7% (φτάνοντας τα 40,4 δισ. €). Η συνεχιζόμενη ακρίβεια ακυρώνει στην πράξη τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις εισοδημάτων.
Η αδυναμία των νοικοκυριών να αποταμιεύσουν και η παράλληλη αύξηση των αναγκών του δημοσίου τομέα μεταφέρονται πλέον στην ίδια τη δομή της εθνικής οικονομίας:
–Η καθαρή λήψη δανείων της οικονομίας από το εξωτερικό εκτινάχθηκε στα 5,42 δισ. € (από 4,32 δισ. € το 2025), εξαιτίας της κατάρρευσης των πλεονασμάτων στα πρωτογενή εισοδήματα και τις μεταβιβάσεις.
-Αύξηση ελλειμμάτων της Γενικής Κυβέρνησης. Παράλληλα, οι χρηματοδοτικές ανάγκες του δημοσίου τομέα διευρύνθηκαν, με τη λήψη δανείων να φτάνει τα 1,29 δισ. € (έναντι 0,79 δισ. € πέρυσι).
Η εικόνα της «ισχυρής ανάπτυξης» καταρρέει κάτω από το βάρος των στοιχείων. Η ελληνική οικονομία κινείται σε τροχιά δύο ταχυτήτων. Από τη μία πλευρά, μια μικρή ελίτ που συγκεντρώνει τη συντριπτική πλειονότητα του πλούτου, και από την άλλη, η πλειονότητα των νοικοκυριών που βλέπει την αγοραστική της δύναμη να εξανεμίζεται, τις οικονομίες της να εξαντλούνται και τη χώρα να εξαρτάται όλο και περισσότερο από εξωτερικό δανεισμό.
Η επίκληση του «συνολικού όγκου καταθέσεων» ως τεκμήριο ευημερίας δεν αποτελεί απλώς μια ατυχή οικονομική ανάγνωση, αλλά μια συνειδητή παραποίηση της πραγματικότητας που βιώνει καθημερινά η ελληνική κοινωνία.
*Πολιτική και οικονομική αναλύτρια
