Το ότι ο δήμαρχος Βόλου έχει κυλιστεί ουκ ολίγες φορές μέσα στον δικό του βόρβορο, το γνωρίζαμε. Σε έναν πυθμένα που αποπνέει ομοφοβία, τρανσφοβία και ένα ακατανόητο μίσος ακόμα και κατά των φιλοζωικών οργανώσεων.
Αλλά το ότι θα επιτιθόταν στα θύματα των Τεμπών, ομολογώ δεν το περίμενα. Θεωρούσα λανθασμένα πως διέθετε κάποια ψήγματα ανθρωπιάς για εκείνα τα παιδιά που χάθηκαν επειδή κάποιοι άλλοι στάθηκαν ανάλγητοι. Αμ δε. Σε πρόσφατες δηλώσεις του, προέτρεψε τον πρωθυπουργό να σβήσει τα ονόματα των νεκρών από το κέντρο της Αθήνας: «Ως Έλληνας πολίτης δεν δέχομαι να έρχονται εκατομμύρια τουρίστες και να βλέπουν αυτό το χάλι».
Μάλιστα. Μια «παραφωνία» λοιπόν για τον Μπέο η αναγραφή των 57 ονομάτων πάνω στην άσφαλτο. Ένα λάθος που δεν έπρεπε να επιτραπεί – κυρίως για χάρη των τουριστών. Γιατί αυτό ακριβώς προτάσσει ο πιο κυνικός νεοφιλελευθερισμός: τη λήθη των νεκρών παιδιών στον βωμό των δολαρίων που θα έρθουν από έξω. Η πρωτεύουσα οφείλει να είναι αποστειρωμένη, έχοντας απεμπολίσει κάθε ανάμνηση από τους 57.
Ακόμα και η καταγωγή του Πάνου Ρούτσι, του ανθρώπου που άντεξε για εβδομάδες μπροστά από τη Βουλή διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα στη μνήμη, έγινε αφορμή για προσβολή. Ο δήμαρχος προσέβαλε ξεδιάντροπα έναν γονέα που έχασε το παιδί του. Έναν άνθρωπο που βιώνει μια κατάσταση για την οποία η –κατά τα άλλα πλούσια– ελληνική γλώσσα δεν μπόρεσε να βρει λέξη. Τόσο βάναυση. Τόσο επώδυνη. Τόσο αδιανόητη.
Για τον δήμαρχο, και ενδεχομένως για κάποιους ακόμη εκεί έξω, ο θάνατος των 57 αποτελεί απλώς ένα «πρόβλημα μάρκετινγκ». Τους ενοχλεί η θέα των ονομάτων στο Σύνταγμα γιατί τους υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν είναι μόνο λαμπάκια, πανηγύρια και τουριστικές σεζόν. Τους υπενθυμίζει ότι κάτω από την άσφαλτο που τόσο απεγνωσμένα θέλουν να καθαρίσουν, ρέει το αίμα μιας γενιάς που θυσιάστηκε στον βωμό της δικής τους ανικανότητας.
Ας σβήσουν όσα ονόματα θέλουν. Ας ρίξουν όσα χημικά και διαλυτικά αντέχουν. Η μνήμη δεν σβήνει με πιεστικά. Αντίθετα, δυναμώνει. Πεισμώνει κάθε φωνή που ζητά δικαιοσύνη. Και αποδέχεται, με σκυμμένο το κεφάλι, ένα «εύγε» από 57 ψυχές.
