Από τις διαδηλώσεις στη Γαλλία με συγκίνησε πολύ η εικόνα των καθηγητών που πιασμένοι χέρι-χέρι είχαν σταθεί μπροστά από τους μαθητές τους και τους προστάτευαν. Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις και ναι, εμείς, οι ενήλικοι έχουμε χρέος να προστατεύουμε τα παιδιά και να διεκδικούμε για αυτά.
Κι ύστερα ήρθαν οι εικόνες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν τελικά οι ενήλικοι χρειάζεται να προστατευτούν από τη νεότητα, γιατί κινδυνεύουν σοβαρά. Εικόνες καταστροφής, καιγόμενα κτήρια, πρόσωπα με μάσκες, λεηλασίες σε καταστήματα.
Κι όλα αυτά στην ωραία την Ευρώπη. Όταν διάβασα πως στο Μιλάνο θα βγει ο στρατός, θυμήθηκα πως η πρώτη φορά που βρέθηκα στο εξωτερικό ήταν στο Μιλάνο. Δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα, αλλά πάντα όταν πηγαίναμε στο εξωτερικό γυρίζαμε εντυπωσιασμένοι από την τάξη και την οργάνωση που έλειπε από την Αθήνα. Όμορφα κτήρια, τέλεια τετράγωνα, τα αυτοκίνητα σταματούσαν για να περάσουν οι πεζοί στις διαβάσεις, οι δρόμοι δεν είχαν λακκούβες και υπέροχα μουσεία.
Σίγουρα οι χώρες της Ευρώπης είναι όλες διαφορετικές μεταξύ τους και δεν είναι κάτι ενιαίο, ωστόσο στη συλλογική μας φαντασία η βόρεια και η μεσογειακή Ευρώπη υπήρξαν ως ιδέα πάντα κάτι καλύτερο, ένα πρότυπο που έπρεπε να φτάσει η Ελλάδα.
Ζούσαμε πάντα με την ιδέα ότι δεν είμαστε σωστοί Ευρωπαίοι, ότι βρεθήκαμε στην Ευρώπη κατά λάθος. Είχαμε πάντα κάποιον να θαυμάζουμε. Ήταν υπέροχο να ψωνίζει κανείς στην Ευρώπη ή εκεί να σπουδάζει.
Στην οικονομική κρίση του 2010 η μαμά Ευρώπη απογοητεύτηκε πολύ από τις αταξίες της Ελλάδας, ξαφνικά γίναμε η ντροπή της Ευρώπης και έπρεπε διαρκώς να μας μαλώνουν. Κι ενώ η ζωή πολλών Ελλήνων αυτή τη στιγμή λόγω της στεγαστικής κρίσης και της ακρίβειας θυμίζει το 2010, μας λένε ότι τώρα η Ευρώπη μάς θεωρεί ένα καλό παιδί που κατάφερε να συμμορφωθεί και πως μάλλον θα περάσει την τάξη. Και να μην ξεχνάμε, ότι επί δεκαετίες η Ευρώπη μας χαρτζιλικώνει ασταμάτητα με τις επιδοτήσεις της.
Ποιον θα έχουμε να ζηλεύουμε όμως τώρα που βλέπουμε τις βιτρίνες των ακριβών καταστημάτων στην Ευρώπη να θρυμματίζονται; Πώς θα ποθούμε τις ακριβές τους τσάντες;
Τι παράδειγμα θα πάρουμε από την Ευρώπη, όταν μαθαίνουμε ότι οι τάξεις στα γαλλικά σχολεία είναι τόσο υπερπλήρεις, που το υποβαθμισμένο ελληνικό δημόσιο σχολείο δείχνει μπροστά τους ανώτερο;
Ποια Ευρώπη μπορεί να βοηθήσει τον φτωχό συγγενή της, όταν οι νέοι της Ευρώπης φωνάζουν, επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο;
Πώς θα μας συνετίσει αυτή η τόσο οργανωμένη Ευρώπη, όταν δεν μπορεί να συνετίσει την ανεξέλεγκτη οργή των όχλων της;
Τα ερωτήματα αυτά δεν αφορούν φυσικά την αξία των άλλων χωρών (γιατί αυτό θα ήταν απλουστευτικό), αλλά εμάς.
Πρέπει να αναρωτηθούμε αν στα ως τώρα επιθυμητά υπήρξαν πλάνες.
Ή αν έχουμε ήδη φτάσει σε κάποια δυστοπία και δεν το έχουμε καταλάβει.
Αν οι σύγχρονοι νέοι είναι τόσο απορρυθμισμένοι ψυχικά που θεωρούν ως μόνο δρόμο επικοινωνίας με το σύστημα την καταστροφή ή αν κάποιοι από αυτούς απλώς επαναστατούν στο άδικο και καλά κάνουν.
Αλλά κι αν προβάλλεται όλη η πραγματικότητα των διαδηλώσεων ή επιλεκτικά απομονώνεται ό,τι βολεύει κάποια αφηγήματα.
Ίσως ο κόσμος αλλάζει. Ίσως να μπαίνουμε βίαια σε μια νέα εποχή, ίσως αυτές οι διαμαρτυρίες θα ξεχαστούν και όλα κουτσαίνοντας θα συνεχίσουν όπως πριν.
Εν κατακλείδι, όμως, τώρα που η Ευρώπη συνταράσσεται από τις βίαιες διαδηλώσεις της, ποιον θα έχουμε εμείς στην Ελλάδα να θαυμάζουμε, να αντιγράφουμε και να φθονούμε; Και ποιος μπορεί να μας ελεήσει τώρα;
Χρειάζεται άραγε να βασιστούμε σε δικές μας δυνάμεις και άραγε έχουμε τέτοιες;
