Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google

Ποιος θα το φανταζόταν;

Η  τριμερής συνάντηση , Ντόναλντ Τραμπ,Σι Τζινπινγκ  και Βλαντίμιρ  Πούτιν  θα  πραγματοποιηθεί αύριο,  Πέμπτη  19 Νοεμβρίου στη Σεντζέν.

Advertisement
Advertisement

Aκόμη και οι Κινέζοι,  παραδέχονται τώρα ότι βρίσκονται σε εξέλιξη συζητήσεις για να επαληθευτεί η σκοπιμότητά της.

H τριμερής συνάντηση δεν θα είναι  μια νέα Γιάλτα, αλλά μια ευκαιρία να μοιραστούν σφαίρες επιρροής μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Tίποτα τόσο ξεκάθαρο δεν είναι νοητό σήμερα.

Η συνάντηση Τραμπ, Σι, Πούτιν, θα είναι η απόδειξη μιας ολίσθησης προς έναν κόσμο στον οποίο οι δυνάμεις με οικονομική ισχύ και πυρηνικά οπλοστάσια έχουν μεγαλύτερη σημασία από άλλες χώρες.

Πρέπει να προσαρμοστούν.

 Δεν είναι θόλος.

Advertisement

Οι τρεις θα συνεχίσουν να διαφωνούν.

Είναι η λογική της ισχύος που έχει κυριαρχήσει.

Η τριγωνική σύνοδος κορυφής δεν θα είναι ένα επίσημο δείπνο, για να χρησιμοποιήσουμε μια εικόνα αγαπητή στους Κινέζους, οι οποίοι θα την φιλοξενήσουν παράλληλα με τη σύνοδο κορυφής APEC, το Φόρουμ Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας -Ειρηνικού.

Advertisement

Καταρχάς, ποιος από τους τρεις θα βγει σε καλύτερη θέση και ποιος σε χειρότερη;

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν αυτός που πρώτος το υπέθεσε και το πρότεινε, παρόλο που η Ρωσία είναι οικονομικός νάνος.

Θα μπορούσε να βγει από αυτήν πανηγυρίζοντας και ενισχυμένος στην Ουκρανία και την Ευρώπη, ακόμη και αν η Ουκρανία και η Ευρώπη δεν συζητούνταν στη συνάντηση, αλλά απλώς εκδιδόταν μια γενική δήλωση.

Advertisement

Για τον ηγέτη του Κρεμλίνου, ωστόσο, ο κίνδυνος είναι να εμφανιστεί σαν ο φτωχός συγγενής στον οποίο οι πλούσιοι θείοι του επιτρέπουν στον εαυτό τους να νιώθει σαν οικογένεια.

Είναι δύσκολο να πούμε ποια οφέλη θα μπορούσε να αποκομίσει ο Ντόναλντ Τραμπ από αυτό, ειδικά μετά το σκάνδαλο κινεζικής κατασκοπείας που αφορά τα τσιπ Nvidia, δεδομένου ότι ο έλεγχος των πυρηνικών όπλων θα συζητηθεί ελάχιστα.

Το Πεκίνο συνεχίζει να υποστηρίζει ότι, πριν αντιμετωπίσει σοβαρά το ζήτημα, θα πρέπει να είναι οι Αμερικανοί και ενδεχομένως οι Ρώσοι, αυτοί που θα μειώσουν τα οπλοστάσιά τους, καθώς και οι δύο χώρες διαθέτουν 5.000 πυρηνικές κεφαλές σε σύγκριση με τις λιγότερες από 700 της Κίνας.

Advertisement

Ο Ντόναλντ Τραμπ πιθανότατα ελπίζει σε βοήθεια για τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν, αλλά θα μπορούσε να την εξασφαλίσει μόνο με τους όρους του Πεκίνου και της Μόσχας.

Advertisement

Ο κίνδυνος για την Ουάσιγκτον, στην πραγματικότητα η βεβαιότητα, είναι ότι αυτό θα ενισχύσει την κυρίαρχη στάση του Τραμπ στα μάτια του κόσμου και θα χάσει περαιτέρω συμμάχους στην Ευρώπη και την Ασία.

Για τον Σι Τζινπινγκ , η σύνοδος κορυφής δεν θα ήταν ούτε εύκολη υπόθεση.

Δεν έχει πολλά να κερδίσει.

Advertisement

 Ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της εξωτερικής του πολιτικής είναι η υποστήριξη της πολυπολικότητας και τώρα θα τον έβλεπαν να κάθεται στον καναπέ των τριών ισχυρών ανδρών που τρομάζουν τους πάντες.

 Από τη θετική πλευρά, ο Κινέζος ηγέτης, θα μπορούσε να εμφανιστεί ως ο μόνος ενήλικας στην τριάδα, αδιάφορος αλλά γενναιόδωρος στο να ικανοποιήσει τις διαψευσμένες φιλοδοξίες του Πούτιν και την εναπομείνασα αίσθηση παντοδυναμίας του κουτσουρεμένου από τις ενδιάμεσες εκλογές Ντόναλντ Τραμπ.

Το Πεκίνο έχει καταστήσει σαφές ότι η μείωση των πυρηνικών όπλων θα συζητηθεί γενικά και ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να συζητηθεί μόνο σε μια προετοιμασμένη δήλωση.

Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος.

Ο Σι δεν έχει καμία πρόθεση να αναλάβει μη ρεαλιστικές πρωτοβουλίες, ούτε καν στο Ιράν, το οποίο δεν γνωρίζει πώς μπορεί να εξελιχθεί.

Ένα έμμεσο όφελος που θα προέκυπτε από την τριγωνική συνάντηση θα ήταν το μήνυμα που προοριζόταν για την Ταϊβάν.

Είναι απίθανο, εν ολίγοις, η σύνοδος κορυφής να μπορεί να απεικονιστεί έτσι τα κινούμενα σχέδια των περασμένων αιώνων.  

Αν γυρνούσαμε το χρόνο στο 1945, βγαίναμε τότε από έναν καταστροφικό Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Θάνατος και ερείπια στην Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Οι παλιές δυνάμεις κατέρρευσαν και νέες δυνάμεις αναδύθηκαν.

Ο κόσμος ήταν έτοιμος να δεχτεί την ειρήνη ακόμη και με τους όρους της κατανομής των σφαιρών επιρροής που αποφασίστηκε στη Γιάλτα, εις βάρος της Ευρώπης και της Ασίας. Σήμερα, ογδόντα χρόνια αργότερα, κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο.

Η Ευρώπη δεν θα το δεχτεί, παρόλο που ωθείται όλο και περισσότερο στο περιθώριο από τη λογική της ισχύος.

Ο Καναδάς, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Μαρκ Κάρνεϊ, ο οποίος επιδιώκει να εδραιώσει τις μεσαίες δυνάμεις, δεν θα την αποδεχτεί.

 Η Ιαπωνία επίσης δεν θα την αποδεχτεί, της οποίας ο ηγέτης Σανάε Τακαΐτσι προσπαθεί να αποφύγει την περιφρόνηση στη σύνοδο της APEC από τον Σι,  ο οποίος έχει δηλώσει ολοκληρωτική εχθρότητα απέναντί ​​της.

Η Ινδία του Ναρέντρα Μόντι, η οποία έχει μεγάλη επιρροή στον λεγόμενο Παγκόσμιο Νότο, δεν θα την αποδεχτεί.

Επιπλέον, τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον, του Πεκίνου και της Μόσχας είναι τόσο διαφορετικά που η ιδέα ενός θόλου παγκόσμιας κυβέρνησης θα στερούνταν των βάσεων για να την υποστηρίξουν.

 Αντί να φέρει μια νέα παγκόσμια τάξη, η αποτυχημένη σύνοδος κορυφής των τριών ισχυρών θα ήταν σίγουρα τρομακτική, αλλά τελικά θα προκαλούσε μεγαλύτερο χάος.

Ποιος ξέρει αν έχει νόημα να πραγματοποιηθεί η τριμερής συνάντηση, αν δεν ήταν ο Πούτιν.

Γι ` αυτό και χαρακτηρίζεται ως επικίνδυνη ειδικά τώρα που ο 47ος Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ βγήκε χαμένος από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.