Ai Key Takeaways

Σχετικά με αυτή την περίληψη

Η περίληψη δημιουργήθηκε αυτόματα με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, ώστε να σας δώσει μια γρήγορη εικόνα των βασικών σημείων του άρθρου.

Οι περιλήψεις AI ενδέχεται να περιέχουν ανακρίβειες ή παραλείψεις. Για την πλήρη ενημέρωση, διαβάστε ολόκληρο το άρθρο.

  • Η παράσταση «LOVE», σε σκηνοθεσία και χορογραφία του Χάρη Κούσιου, παρουσιάζεται στο θέατρο Bios από τις 23 Νοεμβρίου έως τις 22 Δεκεμβρίου 2026.
  • Ο δημιουργός συνεργάζεται με τη χορεύτρια Amélie Joannides, παρουσιάζοντας επί σκηνής προσωπικές ιστορίες βίας, απώλειας και επιβίωσης, με στόχο να προκαλέσουν τον προβληματισμό του κοινού για τις έννοιες της αγάπης και της συγχώρεσης.
  • Το έργο ενσωματώνει τη χρήση μιας ειδικής διαδικτυακής πλατφόρμας, όπου οι θεατές απαντούν ανώνυμα σε ερωτήσεις πριν από την έναρξη της παράστασης.
  • Οι απαντήσεις αυτές διαβάζονται κατά τη διάρκεια του δρώμενου, διακόπτοντας τη θεατρική σύμβαση και δημιουργώντας έναν άμεσο διάλογο μεταξύ των καλλιτεχνών και του κοινού.
  • Η performance αποτελεί για τον δημιουργό μέρος μιας προσωπικής διαδικασίας θεραπείας και συμφιλίωσης με το παρελθόν του.
Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google

Με τον Χάρη Κούσιο γνωριζόμαστε από μία ιδιαίτερη συνθήκη: από τις φυλακές Κορυδαλλού, όπου είναι χορογράφος της θεατρικής ομάδας των κρατουμένων. Ήταν επιτέλους ευκαιρία να τον συναντήσω και αλλού, στο καφέ του θεάτρου «Bios», με αφορμή την performance «LOVE» που θα παρουσιαστεί για 10 παραστάσεις, από τις 23 Νοεμβρίου μέχρι και τις 22 Δεκεμβρίου 2026.

LOVE: Μια εξομολόγηση για την αγάπη, τη βία και τη συγχώρεση

Μία κατάθεση προσωπικών βιωμάτων για την αγάπη, την οικογένεια και τη βία που, όπως είπε στη HuffPostGreece, δεν έρχεται για να σου επιβάλει τι πιστεύει εκείνος ότι είναι αγάπη, αλλά για «να δημιουργήσει ένα πλαίσιο όπου ο καθένας θα δει τα πράγματα διαφορετικά και, μόνο αν θέλει, θα κλονίσει τις απόψεις του».

Advertisement
Advertisement

Μετά την επιτυχημένη πρεμιέρα της στην Κύπρο, οι δύο καλλιτέχνες με διεθνή παρουσία —ο Χάρης Κούσιος, σκηνοθέτης, χορογράφος και ερμηνευτής, ο οποίος εξερευνά την ανθρώπινη ευαλωτότητα, και η Amélie Joannides, απόφοιτη και χορεύτρια της Όπερας του Παρισιού με διεθνείς περιοδείες και πρωταγωνιστικούς ρόλους στο κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο— εξομολογούνται επί σκηνής τις δικές τους ιστορίες βίας, απώλειας και επιβίωσης.

Πώς προέκυψε η παράσταση «LOVE»; Στο σκηνοθετικό σημείωμα αναφέρεις ότι η στιγμή που τόλμησες να αμφισβητήσεις την αγάπη των γονιών σου ήταν και η στιγμή που άρχισαν να αλλάζουν όσα θεωρούσες αυτονόητα σε πολλά επίπεδα της ζωής σου.

Εννοείται ότι κουβαλάω τα βιώματά μου στη δουλειά μου, και το αντίστροφο. Το αρχικό κείμενο γράφτηκε στο Λονδίνο πριν από τρία χρόνια και με τη συμβολή συνεργατών, κρατήσαμε όσα χρειάζονται για να γίνει ένα έργο που θα αφορά τον κόσμο.

Έναυσμα ήταν το βιβλίο της Alice Miller «Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας», που με οδήγησε να αμφισβητήσω όσα θεωρούσα δεδομένα από τους γονείς μου και να ξεβολευτώ. Μετά τον θάνατο του πατέρα μου, η διαδικασία δημιουργίας του έργου ήταν πιο εύκολη για μένα, αφού δεν ήταν πια εδώ, οπότε δεν χρειαζόταν να τον αντιμετωπίσω για όσα συζητάμε επί σκηνής.

Στην παράσταση μιλάω και για τη μητέρα μου, αφού πήρα φυσικά την άδειά της. Μαζί της αισθανόμουν πάντα ότι ότι μπορώ να εκφραστώ καλύτερα συναισθηματικά

Της άρεσε το έργο;

Πολύ! Είχα τεράστια αγωνία –μεγαλύτερη απ’ ό,τι τώρα για το κοινό– γιατί μιλάω για δικές της ιστορίες που δεν είναι ευχάριστες. Μου είπε ότι το «LOVE» είναι από τα πιο ωραία έργα που έχω κάνει. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη επιβεβαίωση και ανακούφιση.

Advertisement

Τι μπορεί να περιμένει κάποιος από την παράσταση;

Υπάρχουν σημεία προβοκατόρικα, τόσο σε σχέση με το γυμνό όσο και με αυτά που ακούγονται και περιγραφές εμπειριών που σε κάνουν να αισθανθείς κάτι έντονο, πέρα από την καθημερινότητα. Στο θέατρο πάμε ακριβώς γι’ αυτό: για να αισθανθούμε κάτι διαφορετικό και να βρούμε μια προσωπική σύνδεση.

LOVE Perfomance – Photo credit: Pavlos Vrionides

Παρόλο που εμείς μοιραζόμαστε τις δικές μας ιστορίες βίας, κακοποίησης και εγκλωβισμού, τελικά ο καθένας συναντά τον εαυτό του μέσα σε αυτές.

Advertisement

Ένας βασικός τρόπος σύνδεσης με το κοινό είναι και μέσω του ερωτηματολογίου.

Ακριβώς. Έχουμε δημιουργήσει μια ειδική online πλατφόρμα όπου το κοινό απαντά ανώνυμα σε κάποιες ερωτήσεις πριν ξεκινήσει η παράσταση. Η ανωνυμία βοηθάει σε αυτό το άνοιγμα. Στη συνέχεια, η παράσταση διακόπτεται και διαβάζουμε αυτές τις απαντήσεις και μοιραζόμαστε όσα γράφει ο κόσμος.

Εκείνη τη στιγμή ανάβουν τα φώτα, βγαίνουμε τελείως από τη θεατρική σύμβαση και είμαι εγώ και η Amélie στη σκηνή με το κοινό. Βλέπω πολλά βουρκωμένα μάτια και ανθρώπους να ανοίγονται, γιατί ακούγονται πράγματα που σε κάνουν να καταλάβεις ότι δεν είσαι μόνος, ότι ο διπλανός σου μπορεί να βιώνει κάτι παρόμοιο. Έχω δεχτεί μεγάλη αγάπη από θεατές που τους άγγιξε το έργο.

Advertisement
LOVE Perfomance – Photo credit: Pavlos Vrionides

Τίθενται επίσης αξιακά ερωτήματα μέσω του «LOVE». Δηλαδή, εάν και μπορεί να έχουμε ισχυρές πεποιθήσεις για το τι είναι κάτι, θα ακούσουμε και διαφορετικές απαντήσεις, συνειδητοποιώντας ότι υπάρχουν κι άλλες προσεγγίσεις.

Advertisement

Εκεί βοηθάει το ερωτηματολόγιο: να μην είμαστε τόσο σίγουροι για όσα πιστεύουμε και να τολμήσουμε να μετασχηματιστούμε, κλονίζοντας ακόμα και τις ιδέες μας για την αγάπη

Είτε είναι 50, είτε 100 απαντήσεις, θα τις διαβάσω όλες. Είναι τόσο αποκαλυπτικό να βλέπεις πώς σκέφτεται ο καθένας, πώς εναλλάσσονται τα αστεία με τα δραματικά και πώς δημιουργείται ένα ζωντανό μωσαϊκό συναισθημάτων από τις απαντήσεις του κοινού εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Amélie;

Advertisement

Ήταν κάτι το καρμικό! Ήμουν DJ σε ένα μαγαζί και η Amélie ήρθε να μου πει πόσο της άρεσε η μουσική. Πιάσαμε κουβέντα, με ρωτούσε από πού είμαι στα αγγλικά, μου είπε ότι είναι από τη Γαλλία αλλά με ελληνικές ρίζες και ότι είχε πάρει το διάλειμμα που δικαιούταν από την Όπερα του Παρισιού. Όταν είπε «Όπερα του Παρισιού», της είπα ότι είμαι και εγώ χορευτής και κολλήσαμε αμέσως.

Αργότερα, πήγαμε διακοπές μαζί, γνωριστήκαμε καλύτερα και κάποια στιγμή, καθώς έφτιαχνα το έργο, της πρότεινα να συμμετέχει. Μοιράζομαστε κοινά βιώματα τραύματος. Ειδικά εάν η Amélie μιλήσει για τη σχέση με τον πατέρα της και όσα έζησε στην Όπερα του Παρισιού, θα πρέπει να βγει ένα ντοκιμαντέρ!

Επομένως, για έναν χρόνο, όταν βρισκόταν στην Ελλάδα, την ηχογραφούσα σε συνεντεύξεις. Στη συνέχεια, πήρα την άδεια της να χρησιμοποιήσω όσα μου μοιράστηκε στη δραματουργία και στην κίνηση, και έτσι ξεκίνησε το έργο.

Το να δουλεύω με μια χορεύτρια που μεγάλωσε στην Όπερα του Παρισιού από οκτώ χρονών ήταν τεράστιο σχολείο και τιμή για μένα

Πέρα από το προσωπικό βίωμα, υπήρξε κάτι άλλο που σε δυσκόλεψε στο στήσιμο της performance;

Με απασχόλησε αρκετά το κομμάτι της γλώσσας και των υπέρτιτλων, καθώς ήθελα να ενταχθούν οργανικά μέσα στη δράση. Έπρεπε να δούμε πώς θα συνδυαστεί με τα υπόλοιπα χωρίς να φαίνεται εμβόλιμο. Αποφασίσαμε τελικά το δίγλωσσο στοιχείο να είναι ισότιμο και τοποθετήσαμε τους υπέρτιτλους οριακά πάνω από τα κεφάλια μας, σαν να αιωρούνται, ώστε να μπορείς να κοιτάζουν οι θεατές την Amélie τη στιγμή που μιλάει.

Αν ο πατέρας σου ήταν παρών, θα ήθελες να δει την παράσταση;

Όχι, δεν θα ήθελα να δει το «LOVE». Ο σκοπός δεν είναι να τον πληγώσω, αλλά να καταλάβω και να βοηθήσω το ανήλικο παιδάκι μέσα μου να μεγαλώσει. Βέβαια, με έναν τρόπο, όσα ήθελα να του πω, τα είπα· η παράσταση συνδέθηκε με τη θεραπεία μου, όπου ειπώθηκαν αυτά που έπρεπε.

Ποια στιγμή που μοιράστηκες με τον πατέρα σου, θα θυμάσαι;

H τελευταία συζήτηση που είχα μαζί του, πριν φύγει από τη ζωή. Ήταν στο νοσοκομείο και άνοιξε ξαφνικά τα μάτια του όταν η μητέρα μου, μου έκανε βιντεοκλήση και άκουσε τη φωνή μου. Ήταν μια πολύ αμήχανη στιγμή, γιατί τι λες σε κάποιον που πεθαίνει;

Εκείνος μου είπε με δυσκολία: «Να αγαπάς τον κόσμο, καλή τύχη»

Μετά, σώπασε, έπεσε σε κόμμα με το που κλείσαμε το τηλέφωνο και δύο μέρες μετά πέθανε. Η τελευταία του πρόταση σε αυτή τη γη ήταν σε εμένα, λέγοντας «να αγαπάς τον κόσμο, καλή τύχη» – και αυτό ακριβώς λέει το έργο.

Ανατριχιαστικό.

Είναι πολύ. Και αναρωτήθηκε τότε: «Τι εννοείς εσύ, που ήσουν τόσο βίαιος και αντιφατικός, να μου λες κάτι τέτοιο;» Πόσο μπερδευτικό είναι αυτό για μένα; Έτσι γεννήθηκε το έργο.

Πιστεύεις ότι όταν είπε αυτή τη φράση, σε βοήθησε να τον συγχωρέσεις;

Χάρης: Με νευρίασε στην αρχή! Ήταν σαν να μου είχε αφήσει έναν γρίφο και ένα βάρος.

Από τη μία, ο πατέρας μου είχε πολλά θετικά χαρακτηριστικά αγάπης, αλλά ταυτόχρονα είχε και ακραία πράγματα που δεν μπορούσαμε με τίποτα να ονομάσουμε αγάπη. Αισθάνθηκα ότι ήταν ένας πόλεμος. Και μιλάω για αυτόν τον εσωτερικό πόλεμο στην παράσταση. «Να αγαπάς τον κόσμο. Τι εννοείς;»

Τον έχεις συγχωρέσει τώρα;

Πιστεύω πως ναι, και νομίζω ότι η παράσταση βοήθησε πολύ σε αυτό. Σε κάθε συνεδρία που έκανα κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, επεξεργαζόμουν το θέμα αυτό.

Λίγο πριν την πρεμιέρα του «LOVE», πήρα τους συνεργάτες μου –την Ελένη Μολέσκη στη δραματουργία και τον Οδυσσέα Κωνσταντίνου στην επιμέλεια των κειμένων– και τους είπα: «Δεν το έχω κάνει ακόμα, αλλά θέλω να εντάξουμε μέσα το “σε συγχωρώ”, για να αρχίσω να το ακούω και να πηγαίνω προς τα εκεί».

LOVE Perfomance – Photo credit: Pavlos Vrionides

Μετά τις παραστάσεις ακολούθησαν κι άλλες θεραπείες με τη ψυχολόγο μου και αισθάνομαι ότι πλέον το έχω ξεπεράσει.

Τι πλάνα έχεις μετά το «LOVE»;

Έχω κάποιες ιδέες που επεξεργάζομαι και αναζητώ χρηματοδότηση, αλλά για αρχή χρειάζομαι ένα διάλειμμα για να αναπληρώσω τις ψυχικές μου δυνάμεις.

Πληροφορίες παράστασης «LOVE»

Γλώσσα: Ελληνικά & Γαλλικά (με υπέρτιτλους στα Ελληνικά και Γαλλικά)
Καταλληλότητα: 18+
Σημείωση περιεχομένου: Περιλαμβάνει γυμνό και σκηνές βίας

Συντελεστές
Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Χορογραφία: Χάρης Κούσιος
Δραματουργία: Ελένη Μολέσκη
Κείμενα: Χάρης Κούσιος, Οδυσσέας Ι. Κωνσταντίνου
Επεξεργασία κειμένων: Οδυσσέας Ι. Κωνσταντίνου
Ερμηνεία: Χάρης Κούσιος, Amelie Joannides

Μουσική:
Ecati (ηλεκτρονικά τσιφτετέλια)
Κορνήλιος Σελαμσής (πρωτότυπη σύνθεση για φλάουτο)
The Swan – Camille Saint-Saëns, από το Le Carnaval des Animaux
(ηχογράφηση 1911: Maud Powell – βιολί, Waldemar Liachowsky – πιάνο)
Ηχητικές αναφορές από Swan Lake – Pyotr Ilyich Tchaikovsky
Ηχητικός σχεδιασμός: Teo Pouzbouris

Σκηνικός & Οπτικός Σχεδιασμός:
VFX – Ακρόπολη: Ιάσονας Μεϊντάνης
Motion graphics: Tomakti Studio
Video editing (motion graphics): Αλέξανδρος Παπαθανασόπουλος
Κατά τη διάρκεια της παράστασης προβάλλεται σε βιντεοσκόπηση
απόσπασμα από την παράσταση “Death”,
Σε χορογραφία Χάρη Κούσιου και ερμηνεία Γιώργου Κοτσιφάκη.
Κινηματογράφηση: Σουζάνα Φιαλάς. Μοντάζ: Χάρης Κούσιος

Σχεδιασμός & κατασκευή κοστουμιών: Στέφανος Ζωγοπούλος
Σχεδιασμός φωτισμού: Βασίλης Πετεινάρης
3D design, εκτύπωση & επεξεργασία (κεφάλι, κορμός): Μιχάλης Ιωαννίδης

Ταυτότητα & Υποστήριξη:
Visual Identity: Παναγιώτης Κλούβας
Web developer: Αποστόλης Κυριάκος
Βοηθός: Στυλιάνα Αποστόλου
Μετάφραση κειμένου: Αλέξανδρος Κατσαμπάς
Επεξεργασία υπερτίτλων: Άννα Δήμκιου, Μαρία Θρασυβουλίδη
Συμβουλευτική υποστήριξη κειμένου: Μαριάννα Βασιλάκη (ψυχολόγος)
Επικοινωνία: True Colours Comms