Η Μπριζίτ Μπαρντό, θρύλος της οθόνης και σύμβολο του σεξ των δεκαετιών του 1950 και του 1960, πέθανε την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου, σε ηλικία 91 ετών.
«Το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό ανακοινώνει με απέραντη θλίψη τον θάνατο της ιδρύτριας και προέδρου του, της Μπριζίτ Μπαρντό, μιας διεθνώς αναγνωρισμένης ηθοποιού και τραγουδίστριας, που επέλεξε να εγκαταλείψει μια περίβλεπτη σταδιοδρομία για να αφιερώσει τη ζωή και την ενέργειά της στην υπεράσπιση των ζώων και στο Ίδρυμά της», σύμφωνα με την ανακοίνωση που δόθηκε στο Γαλλικό Πρακτορείο, χωρίς να αναφέρεται η ημέρα ή ο τόπος θανάτου.
Η Μπριζίτ Μπαρντό είχε εγκαταλείψει τον κινηματογράφο πριν από μισό αιώνα, αφήνοντας πίσω της περί τις 50 ταινίες και περισσότερα από 80 τραγούδια, καθώς και δύο σκηνές που εισήλθαν στο Πάνθεον της Έβδομης Τέχνης, ένα παθιασμένο μάμπο σε εστιατόριο του Σαν Τροπέ στην ταινία «Και ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα» (Et Dieu… créa la femme”) και έναν μονόλογο, γυμνή, στην ταινία «Η Περιφρόνηση» (“Mépris”) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ.
Γεννημένη το 1934 στο Παρίσι, μεγάλωσε σε μια εύπορη, παραδοσιακή καθολική οικογένεια, αλλά διακρίθηκε ως χορεύτρια γεγονός που της επέτρεψε να σπουδάσει μπαλέτο, κερδίζοντας μια θέση στο φημισμένο Ωδείο του Παρισιού. Παράλληλα, βρήκε δουλειά ως μοντέλο και έκανε εξώφυλλο στο Elle το 1950, ενώ ήταν ακόμα 15 ετών, οπότε και άρχισαν να της προσφέρονται ρόλοι στον κινηματογράφο.
Σε μια οντισιόν γνώρισε τον Ροζέ Βαντίμ, τον οποίο θα παντρευόταν το 1952, αφού έκλεισε τα 18. Ξεκίνησε όπως ήταν φυσικό με μικρούς ρόλους. Το 1995 υποδύθηκε το ερωτικό ενδιαφέρον του Ντερκ Μπογκάρντ στην ταινία «Doctor at Sea».
Αλλά ήταν η ταινία του Βαντίμ «Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα», στην οποία η Μπαρντό υποδύθηκε μια ασυγκράτητη έφηβη στο Σεν Τροπέ, που εδραίωσε την εικόνα της και την μετέτρεψε σε διεθνές είδωλο -και είδωλο του σεξ.
Σημείωσε τεράστια επιτυχία στη Γαλλία, καθώς και διεθνώς, και εκτόξευσε την νεαρή ηθοποιό στην πρώτη γραμμή των Γάλλων σταρ. Η Μπαρντό έγινε γνωστή ευρέως με τα αρχικά της BB, ενώ τη συνέκριναν με τη Μέριλιν Μονρόε.
«Κάνει ό,τι της αρέσει, και αυτό είναι που προκαλεί αναστάτωση»
Η γοητεία της επεκτάθηκε πολύ πέρα από τον γαλλικό κινηματογράφο. Στα 15 του, ο Μπομπ Ντίλαν λέγεται ότι έγραψε το πρώτο του τραγούδι γι’ αυτήν, το «Song for Brigitte» που δεν κυκλοφόρησε ποτέ, ενώ ο Άντι Γουόρχολ ζωγράφισε το πορτρέτο της.
Η ικανότητα της Μπαρντό να ανατρέπει τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων την έκανε όχι μόνο σύμβολο του σεξ, αλλά και ίνδαλμα της ποπ κουλτούρας και σημείο αναφοράς για την αλλαγή των κοινωνικών απόψεων.
«Η βασίλισσα Μπαρντό στέκεται εκεί όπου τελειώνει η ηθική», έγραφε το 1958 η Γαλλίδα συγγραφέας Μαργκερίτ Ντιράς.
«Κάνει ό,τι της αρέσει, και αυτό είναι που προκαλεί αναστάτωση», δήλωνε έναν χρόνο αργότερα η φιλόσοφος Σιμόν ντε Μποβουάρ. Σε άρθρο της για το περιοδικό Esquire εξήρε την έντονη αίσθηση ελευθερίας της Μπαρντό. «Η BB δεν προσπαθεί να σκανδαλίσει», έγραψε η φεμινίστρια φιλόσοφος. «Ακολουθεί τις κλίσεις της. Τρώει όταν πεινάει και κάνει έρωτα με την ίδια απροσχημάτιστη απλότητα. Τα ηθικά κενά μπορούν να διορθωθούν, αλλά πώς θα μπορούσε να θεραπευτεί από αυτή την εκθαμβωτική αρετή – την αυθεντικότητα; Είναι η ίδια της η ουσία». Η Ντε Μποβουάρ κατέληγε: «Ελπίζω να ωριμάσει, αλλά όχι να αλλάξει».
Παρά την επιδραστικότητα της, η Μπαρντό θεωρούσε ότι η ζωή μιας διασημότητας την απομονώνει. Συχνά μιλούσε για το ότι ήταν αιχμάλωτη της ίδιας της της φήμης, ανίκανη να απολαύσει τις απλές χαρές της ζωής. «Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο φρικτό ήταν, μια τέτοια δοκιμασία», αναλογίστηκε δεκαετίες αργότερα. «Δεν μπορούσα να συνεχίσω να ζω έτσι».
Η απόπειρα αυτοκτονίας στα 26 της χρόνια
Στα 26α γενέθλιά της, το 1960, αποπειράθηκε να βάλει τέλος στη ζωή της -βρέθηκε αναίσθητη σε ένα σπίτι στη Γαλλική Ριβιέρα-, σύμφωνα με το France 24 και, το 1973, λίγο πριν κλείσει τα 40, εγκατέλειψε την υποκριτική, γυρίζοντας την πλάτη στην κινηματογραφική βιομηχανία. Όπως είχε δηλώσει, «έχω βαρεθεί να είμαι όμορφη κάθε μέρα». Φήμες για μια ακόμη απόπειρα αυτοκτονίας κυκλοφόρησαν χρόνια αργότερα, όταν ακύρωσε μυστηριωδώς ένα πάρτι για τα 49α γενέθλιά της και στη συνέχεια εμφανίστηκε στο νοσοκομείο.
Παράλληλα με την υποκριτική, η Μπαρντό είχε μια επιτυχημένη μουσική καριέρα. Οι συνεργασίες της με τον τραγουδοποιό Σερζ Γκενσμπούρ, συμπεριλαμβανομένου του «Je t’aime … moi non plus», οδήγησαν στην αναγνώριση αλλά προκάλεσαν και αντιπαραθέσεις.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, έκανε το μοντέλο για μια προτομή της Μαριάν, της αλληγορικής, γυναικείας μορφής που προσωποποιεί τη Γαλλική Δημοκρατία και τις αξίες της.
«Ήμουν πολύ χαρούμενη, πολύ πλούσια, πολύ όμορφη, πολύ διάσημη και πολύ δυστυχισμένη»
Η προσωπική της ζωή σημαδεύτηκε από τέσσερις γάμους, από σχέσεις που πήραν μεγάλη δημοσιότητα και από τεκμηριωμένες μάχες με την κατάθλιψη.
«Ήμουν πολύ χαρούμενη, πολύ πλούσια, πολύ όμορφη, πολύ κολακευμένη, πολύ διάσημη και πολύ δυστυχισμένη», δήλωσε στο περιοδικό Paris Match την εποχή των 50ών γενεθλίων της. «Έχω απογοητευτεί πολλές φορές. Είχα πραγματικά τρομερές απογοητεύσεις στη ζωή μου. Γι’ αυτό επέλεξα να αποσυρθώ, να ζήσω μόνη μου».
Το 1986 ίδρυσε το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό για την προστασία και τα δικαιώματα των ζώων, στο οποίο αφοσιώθηκε με πάθος για το υπόλοιπο της ζωής της. Υποστήριξε προβεβλημένους ακτιβιστές, όπως τον ακτιβιστή κατά της φαλαινοθηρίας Πολ Γουότσον, και αγωνίστηκε σθεναρά κατά της κακοποίησης των ζώων, απειλώντας κατά καιρούς να εγκαταλείψει τη Γαλλία λόγω αντιπαραθέσεων για την ευημερία των ζώων. Όταν ο ηθοποιός Ζεράρ Ντεπαρντιέ αποδέχτηκε τη ρωσική υπηκοότητα έπειτα από δημόσια διαμάχη με τις γαλλικές αρχές, το 2013, η Μπαρντό απείλησε να ακολουθήσει το παράδειγμά του αν η Γαλλία θανάτωνε δύο άρρωστους ελέφαντες τσίρκου.
Για μεγάλο μέρος των τελευταίων χρόνων της ζωής της, η Μπαρντό ζούσε μόνη στο Σεν Τροπέ, με τη συντροφιά πολυάριθμων γάτων, σκύλων και αλόγων.
Αυτό το πάθος, όπως συχνά υπαινισσόταν, ήταν το αντίδοτο για τις απογοητευτικές της σχέσεις. «Έδωσα την ομορφιά μου και τα νιάτα μου στους άντρες», είπε κάποτε. «Θα δώσω τη σοφία και την εμπειρία μου στα ζώα».
Οι απόψεις της για τον φεμινισμό, τη μετανάστευση, το ισλάμ, την ομοφυλοφιλία
Καθώς γιγαντωνόταν ο ακτιβισμός της, αυξάνονταν και οι αντιδράσεις στις πολιτικές της δηλώσεις.
Τα δημόσια σχόλια της Μπαρντό για τη μετανάστευση, το ισλάμ και την ομοφυλοφιλία οδήγησαν σε μια σειρά από καταδίκες για υποκίνηση φυλετικού μίσους.
Μεταξύ 1997 και 2008, της επιβλήθηκε πρόστιμο έξι φορές από τα γαλλικά δικαστήρια για τα σχόλιά της, ιδίως εκείνα που στόχευαν τη μουσουλμανική κοινότητα της Γαλλίας. Σε μια περίπτωση, δικαστήριο του Παρισιού της επέβαλε πρόστιμο 15.000 ευρώ επειδή περιέγραψε τους μουσουλμάνους ως «αυτόν τον πληθυσμό που μας καταστρέφει, καταστρέφει τη χώρα μας επιβάλλοντας τις πράξεις του».
Το 1992, παντρεύτηκε τον Μπερνάρ ντ’Ορμάλ, πρώην σύμβουλο του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, και αργότερα υποστήριξε δημόσια τους διαδοχικούς ηγέτες του κόμματος, τον Ζαν-Μαρί Λεπέν και την κόρη του, Μαρίν Λεπέν. Η Μπαρντό χαρακτήρισε την Λεπέν «Ιωάννα της Λωραίνης του 21ου αιώνα».
Ωστόσο, παρά τις πολωτικές απόψεις της, η επιρροή της Μπαρντό άντεξε, είτε στη μόδα -με τα μέσα ενημέρωσης να αναφέρονται σε τακτικές επιστροφές της χαρακτηριστικής κόμμωσης της – είτε μέσω συχνών ντοκιμαντέρ και βιβλίων που εξυμνούσαν τη σπάνια επίδρασή της στον γαλλικό κινηματογράφο.
Όταν τη ρώτησαν από το γαλλικό κανάλι BFM TV τον Μάιο του 2025 αν θεωρούσε τον εαυτό της σύμβολο της σεξουαλικής επανάστασης, είπε: «Όχι, γιατί πριν από εμένα, είχαν ήδη συμβεί πολλές αγριότητες – δεν με περίμεναν. Ο φεμινισμός δεν είναι το φόρτε μου. Μου αρέσουν οι άντρες».
Στην ίδια συνέντευξη, ρωτήθηκε πόσο συχνά αναλογιζόταν την κινηματογραφική της καριέρα. «Δεν το σκέφτομαι», απάντησε, «αλλά δεν το απορρίπτω, γιατί χάρη σε αυτό είμαι γνωστή παντού στον κόσμο ως κάποια που υπερασπίζεται τα ζώα».
Εμανουέλ Μακρόν: «Θρηνούμε έναν θρύλο του αιώνα»
«Θρηνούμε έναν θρύλο του αιώνα», δήλωσε ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, αποχαιρετώντας την Μπριζίτ Μπαρντό.
Ses films, sa voix, sa gloire éblouissante, ses initiales, ses chagrins, sa passion généreuse pour les animaux, son visage devenu Marianne, Brigitte Bardot incarnait une vie de liberté. Existence française, éclat universel. Elle nous touchait. Nous pleurons une légende du siècle.
— Emmanuel Macron (@EmmanuelMacron) December 28, 2025
«Οι ταινίες της, η φωνή της, η εκθαμβωτική δόξα της, τα αρχικά της, οι λύπες της, το γενναιόδωρο πάθος της για τα ζώα, το πρόσωπό της που έγινε η Μαριάν, το σύμβολο της Γαλλίας που ενσάρκωσε μια ζωή ελευθερίας», έγραψε ο Γάλλος πρόεδρος στο X κάνοντας λόγο για «μια γαλλική ύπαρξη, μια παγκόσμια λαμπρότητα που μας άγγιξε».
«Ήταν ένα απόλυτο αστέρι του γαλλικού και διεθνούς κινηματογράφου, μια μορφή γυναικείας φύσης στη φαντασία του έθνους, μια ελεύθερη και αφοσιωμένη φωνή», έγραψεο Γάλλος πρόεδρος για την Μπριζίτ Μπαρντό και κατέληξε λέγοντας πως ήταν αυτή «μέσω της οποίας ο Θεός αναδημιούργησε τη γυναίκα».
Η Μπριζίτ Μπαρντό ήταν «ένας άγγελος για τα ζώα»
Η Μπριζίτ Μπαρντό ήταν «ένας άγγελος για τα ζώα» και «μια εκπρόσωπος όλων των ειδών», δήλωσε η ιδρύτρια της ΜΚΟ υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ζώων PETA, Ίνγκριντ Νιούκερκ.
«Από τα διασωθέντα περιστέρια στο Σεν Τροπέ μέχρι τα αγαπημένα της σκυλιά, η Μπριζίτ θα λείψει στην PETA», έγραψε σε ανακοίνωσή της η ιδρύτρια της οργάνωσης. Ήταν «ένας άγγελος για τα ζώα» και «αγωνίστηκε, ακόμη και στο δικαστήριο, για να τα προστατεύσει όλα», πρόσθεσε.
Στο βιβλίο της Ίνγκριντ Νιούκερκ «One Can Make a Difference», που εκδόθηκε το 2008, η Μπριζίτ Μπαρντό αφηγήθηκε ότι πούλησε κοσμήματά της και άλλα προσωπικά της αντικείμενα «για να δημιουργήσει ένα καταφύγιο και να υπερασπιστεί τα ζώα», σύμφωνα με την ιδρύτρια της PETA (Άνθρωποι για την Ηθική Μεταχείριση των Ζώων).
Η Νιούκερκ καλεί «το κοινό να τιμήσει τη μνήμη της αναλαμβάνοντας δράση για τα ζώα σήμερα, ώστε οι σπόροι που έσπειρε να συνεχίσουν να ανθίζουν». Η PETA βράβευσε την Μπριζίτ Μπαρντό το 2001 για τον ακτιβισμό της υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων.
Η Μπαρντό συνέβαλε επίσης στις εκστρατείες της οργάνωσης, όπως η εκστρατεία του 2013 για να σταματήσει η βρετανική εταιρεία λιανικής πώλησης Fortnum & Mason να πουλάει φουά γκρα.
