Μια διαφορετική πλευρά του Μαρκ Κουκουρέγια αποκαλύπτεται μέσα από τις προσωπικές στιγμές του Ισπανού πρωταθλητή με την οικογένειά του, λίγο μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ανάμεσα στους πανηγυρισμούς ξεχώρισε η εικόνα του ποδοσφαιριστή να μοιράζεται τη χαρά του με τα παιδιά του, με τον μεγαλύτερο γιο του, Mateo, που έχει μη λεκτικό αυτισμό, να βρίσκεται στο επίκεντρο της ζωής του.
Ο διεθνής αμυντικός έχει μιλήσει ανοιχτά για τη διαδρομή που ακολούθησε η οικογένειά του μετά τη διάγνωση του γιου του, εξηγώντας πως η εμπειρία αυτή τον βοήθησε να γίνει καλύτερος πατέρας και άνθρωπος, μαθαίνοντας να κατανοεί τη νευροδιαφορετικότητα και να στηρίζει το παιδί του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Σε παλαιότερο βίντεο, η σύζυγός του και μητέρα του Mateo, Claudia Rodríguez, περιγράφει τις πρώτες δυσκολίες που αντιμετώπισαν, όταν άρχισαν να παρατηρούν διαφορές στη συμπεριφορά του γιου τους σε σχέση με άλλα παιδιά.
«Το σχολείο δεν μας βοήθησε πολύ. Κάθε μέρα, αφού αφήναμε εκεί τον Mateo, ενώ εγώ ήμουν έγκυος στον Rio, επιστρέφαμε σπίτι κλαίγοντας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όπως εξηγεί η Rodríguez, ο Mateo δυσκολεύεται ιδιαίτερα με τις αλλαγές στην καθημερινότητά του. «Είναι δύσκολα όταν αλλάζει μέρος, πρόγραμμα, φαγητό. Πρέπει να τον έχεις συνέχεια στο μυαλό σου για κάθε τι που κάνεις», σημειώνει, προσθέτοντας πως αρκετές φορές η οικογένεια επιλέγει να αποφύγει δραστηριότητες που μπορεί να τον δυσκολέψουν.
Ο ίδιος ο Κουκουρέγια έχει μιλήσει με έντονη συγκίνηση για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ως πατέρας. «Υποφέρω γιατί μερικές φορές δεν ξέρω πώς να τον βοηθήσουμε, ειδικά όταν βλέπω ότι δεν είναι καλά. Είναι ένα θέμα που με κάνει αρκετά ευαίσθητο, για να πω την αλήθεια», είχε δηλώσει σε podcast.
Ακόμη και η χαρακτηριστική εμφάνισή του μέσα στους αγωνιστικούς χώρους συνδέεται με τον γιο του. Τα μακριά, σγουρά μαλλιά του δεν αποτελούν απλώς προσωπικό στυλ, αλλά έναν τρόπο ώστε ο Mateo να μπορεί να τον αναγνωρίζει πιο εύκολα κατά τη διάρκεια ενός αγώνα.
Η ιστορία της οικογένειας Κουκουρέγια αναδεικνύει τη σημασία της κατανόησης και της αποδοχής της νευροδιαφορετικότητας, υπενθυμίζοντας πως ο αυτισμός αποτελεί έναν διαφορετικό τρόπο αντίληψης και εμπειρίας του κόσμου.
