Όταν η Έμιλι Μέι άρχισε να εργάζεται σε στριπ κλαμπ το 2014, ήρθε αντιμέτωπη με έναν άτυπο αλλά ιδιαίτερα έντονο κώδικα ιεραρχίας στον χώρο της σεξουαλικής εργασίας. Πρόκειται για τη λεγόμενη «whorearchy», έναν μη πολιτικά ορθό όρο που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κοινωνική διαστρωμάτωση μέσα στη βιομηχανία του σεξ.
Η συγκεκριμένη «ιεραρχία» δεν επιβάλλεται από κάποια επίσημη αρχή. Αντίθετα, ενισχύεται από τους ίδιους τους ανθρώπους που εργάζονται στον χώρο, γυναίκες και άνδρες. Το είδος των υπηρεσιών που προσφέρει κάποιος, οι τιμές που χρεώνει, το πόσο αποκαλυπτικό είναι το περιεχόμενό του, αλλά και το αν πραγματοποιεί σεξουαλικές επαφές από κοντά, φαίνεται να επηρεάζουν τη θέση του στην άτυπη αυτή πυραμίδα.
Σήμερα, η 34χρονη Έμιλι, μητέρα δύο παιδιών και δημιουργός περιεχομένου στο OnlyFans με έδρα τη Μελβούρνη, έχει επτά χρόνια παρουσίας στην πλατφόρμα και δηλώνει ότι γνωρίζει καλά τους εσωτερικούς κανόνες της βιομηχανίας. Σύμφωνα με την ίδια, τα έσοδά της φτάνουν περίπου τις 20.000 λίρες τον μήνα.
«Υπάρχουν άνθρωποι σε κάθε κομμάτι της βιομηχανίας ενηλίκων που πιστεύουν ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους», λέει η Έμιλι στο Metro. «Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το είδος της σεξουαλικής εργασίας που κάνουν είναι καλύτερο από τα άλλα».
Όπως εξηγεί, σε ένα εταιρικό περιβάλλον η ιεραρχία είναι σχετικά εύκολο να γίνει κατανοητή: στην κορυφή βρίσκεται ο διευθύνων σύμβουλος και ακολουθούν τα ανώτερα στελέχη, οι διευθυντές και το προσωπικό. Στη βιομηχανία του σεξ, αντίθετα, τα όρια είναι πολύ πιο δυσδιάκριτα.
Οι συνοδοί υψηλών αμοιβών στην κορυφή της «ιεραρχίας»
Στην περίπτωση των συνοδών που προσφέρουν ολοκληρωμένες σεξουαλικές υπηρεσίες, η άτυπη ιεραρχία φαίνεται να ευνοεί εκείνες που χρεώνουν τις υψηλότερες αμοιβές.
Η Έμιλι έχει βιώσει η ίδια την κριτική επειδή δεν προσφέρει υπηρεσίες αυτού του είδους.
«Έχω πολλές φίλες που είναι συνοδοί και υπάρχει μεγάλη κριτική απέναντι στις συνοδούς που θεωρούν ότι δεν χρεώνουν αρκετά», εξηγεί. «Αν βρίσκεσαι σε μια ιδιωτική ιστοσελίδα, δεν εντυπωσιάζονται αν χρεώνεις πολύ λίγο».
Σύμφωνα με την ίδια, υπάρχει η αντίληψη ότι οι ωριαίες χρεώσεις θα πρέπει να ξεκινούν περίπου από τα 1.000 αυστραλιανά δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί περίπου σε 525 λίρες, και όχι από τα 600 δολάρια, περίπου 315 λίρες, που ζητούν άλλες συνοδοί.
Η τιμολόγηση διαφορετικών σεξουαλικών υπηρεσιών αποτελεί επίσης αντικείμενο έντονης συζήτησης μεταξύ των εργαζομένων. «Αν οι άνθρωποι δεν χρεώνουν επιπλέον για πρωκτικό σεξ ή για τέτοιου είδους υπηρεσίες, οι κοπέλες μπορεί να το σχολιάσουν και να πουν “υπονομεύεις τη σεξουαλική εργασία”», αναφέρει η Έμιλι.
Η συνοδός Λίλιθ Λοτζ έχει αποκαλύψει στο παρελθόν στο Metro ότι χρεώνει πολύ πάνω από 1.000 λίρες ανά ραντεβού, ενώ ζητά επιπλέον χρήματα για υπηρεσίες όπως στοματικό σεξ χωρίς προφυλακτικό, το οποίο κοστολογεί περίπου 156 λίρες.
Το πρωκτικό σεξ αποτελεί συνήθως, αν και όχι πάντα, μέρος ενός πακέτου PSE, δηλαδή μιας «εμπειρίας πορνοστάρ», η οποία προσφέρεται σε υψηλότερη τιμή. Έτσι, σύμφωνα με την Έμιλι, όταν μια συνοδός δεν χρεώνει επιπλέον για συγκεκριμένες υπηρεσίες, μπορεί να θεωρηθεί ότι δημιουργεί ένα προηγούμενο που επηρεάζει ολόκληρο τον κλάδο.
«Αυτός ο άνδρας μπορεί στη συνέχεια να κλείσει άλλη συνοδό και να περιμένει το ίδιο πράγμα ως μέρος της girlfriend experience», εξηγεί. «Κάποιες συνοδοί προσφέρουν girlfriend experience, στη συνέχεια porn star experience και μετά πληρώνεις επιπλέον για το πρωκτικό σεξ, λόγω της προετοιμασίας που απαιτείται».
Οι δημιουργοί του OnlyFans και η δεύτερη «κατηγορία»
Στην άλλη πλευρά της άτυπης ιεραρχίας βρίσκονται οι δημιουργοί περιεχομένου, ιδιαίτερα εκείνοι που δεν πραγματοποιούν σεξουαλικές πράξεις από κοντά.
Οι εργαζόμενες που προσφέρουν ολοκληρωμένες σεξουαλικές υπηρεσίες μπορεί να θεωρούν ότι οι δημιουργοί του OnlyFans δεν είναι πραγματικά εργαζόμενοι στο σεξ, επειδή δεν αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες.
«Νιώθουν ότι δεν είμαστε εργαζόμενες στο σεξ επειδή δεν περνάμε τις ίδιες δυσκολίες», λέει η Έμιλι. «Οι δημιουργοί περιεχομένου είναι λιγότερο πιθανό να δεχθούν επίθεση στη δουλειά τους και δεν έχουν να αντιμετωπίσουν ανθρώπους πρόσωπο με πρόσωπο, οπότε δεν θεωρούν ότι βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο».
Αρκετά από τα πιο γνωστά μοντέλα του OnlyFans, όπως η Λίλι Φίλιπς και η Αυστραλή Άνι Νάιτ, κάνουν περιεχόμενο πρόσωπο με πρόσωπο για τους συνδρομητές τους. Ωστόσο, η Μπόνι Μπλου έχει ασκήσει ιδιαίτερα έντονη κριτική στις γυναίκες που δεν κάνουν σεξ μπροστά στην κάμερα.
Σε συνέντευξή της στο Liam Tuffs Podcast, η Μπόνι Μπλου είχε δηλώσει με ιδιαίτερα προσβλητικό τρόπο ότι η «πλειοψηφία» των ανθρώπων στη βιομηχανία είναι απλώς «τσούλες» και υποστήριξε ότι η διαφορά της από εκείνες είναι πως η ίδια εργάζεται περισσότερο για να κερδίσει το ενδιαφέρον των ανδρών. Όπως είπε, ορισμένες περιμένουν από τους άνδρες να εγγραφούν στις σελίδες τους και να θέλουν να συνομιλήσουν μαζί τους, χωρίς να προσφέρουν κάτι περισσότερο.
Η Έμιλι έχει βιώσει από πρώτο χέρι αυτή τη συμπεριφορά σε εκδηλώσεις της βιομηχανίας ενηλίκων, παρά το γεγονός ότι αποτελεί αναγνωρίσιμη δημιουργό στο OnlyFans.
«Μια γυναίκα που προσφέρει ολοκληρωμένες υπηρεσίες ήρθε να μου μιλήσει επειδή νόμιζε ότι ήμουν κι εγώ πάροχος τέτοιων υπηρεσιών και μου ζήτησε να συνεργαστούμε», περιγράφει. «Όταν έμαθε ότι έκανα μόνο περιεχόμενο, ολόκληρη η στάση της άλλαξε. Η συζήτηση απλώς σταμάτησε».
«Έχουν τη νοοτροπία “δεν είσαι πραγματικά μία από εμάς”. Είναι απογοητευτικό. Το ότι δεν κάνω πράγματα από κοντά δεν σημαίνει ότι δεν έχω τις δικές μου δυσκολίες. Εξακολουθώ να αντιμετωπίζω καυλωμένους άνδρες».
Η ίδια λέει ότι συχνά αισθάνεται την ανάγκη να αποδεικνύει την παρουσία της στον χώρο. «Πάντα νιώθω την ανάγκη να δικαιολογώ τον εαυτό μου και να λέω ότι έχω δουλέψει ως στρίπερ και ως σερβιτόρα τόπλες».
Και η άλλη πλευρά κοιτάζει αφ’ υψηλού
Ωστόσο, η άτυπη ιεραρχία δεν λειτουργεί μόνο προς μία κατεύθυνση. Υπάρχουν δημιουργοί περιεχομένου που δεν θέλουν να συνδέονται με εργαζόμενες που προσφέρουν ολοκληρωμένες σεξουαλικές υπηρεσίες.
«Έχω μιλήσει με δημιουργούς περιεχομένου που δεν κάνουν σεξουαλικές πράξεις στο περιεχόμενό τους και λένε “δεν είμαι πραγματικά εργαζόμενη στο σεξ. Δεν κάνω σεξ για χρήματα, δεν κοιμάμαι με άνδρες”», λέει η Έμιλι.
«Έχουν μια κάποια ντροπή για τη βιομηχανία, επειδή δεν θέλουν να αποδεχθούν ότι είναι εργαζόμενες στο σεξ».
Η ίδια γνωρίζει μια δημιουργό του OnlyFans που καυχιέται ότι κερδίζει 50.000 δολάρια τον μήνα, περίπου 26.270 λίρες, από «μη explicit περιεχόμενο». Σύμφωνα με την Έμιλι, η συγκεκριμένη γυναίκα δημοσιεύει κυρίως φωτογραφίες με μπικίνι από την εποχή που ήταν 18 ετών, ενώ στη συνέχεια πέρασε σε φωτογραφίες με τα πόδια και περιστασιακά σε τόπλες φωτογραφίες.
«Δεν κάνει explicit βίντεο, δεν ανοίγει τα πόδια της», λέει. «Καυχιέται ότι “δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα”. Αυτές οι κοπέλες πήγαν από τις κανονικές δουλειές κατευθείαν στη δημιουργία περιεχομένου. Δεν έχουν βιώσει τίποτα άλλο στη βιομηχανία ενηλίκων».
Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται, σύμφωνα με την Έμιλι, και η Σόφι Ρέιν. Η ίδια δηλώνει παρθένα και χριστιανή, έχει 8,9 εκατομμύρια ακολούθους στο Instagram και θεωρείται μία από τις δημιουργούς με τα υψηλότερα έσοδα στο OnlyFans παγκοσμίως. Το περιεχόμενό της περιλαμβάνει κυρίως αποκαλυπτικές φωτογραφίες με μπικίνι.
«Μπορείς να βρίσκεσαι σε αυτή τη βιομηχανία χωρίς να είσαι υπερβολικά σεξουαλική», είχε δηλώσει στο GQ. «Δεν ανεβάζω και τόσο ακραίο περιεχόμενο. Κάνω φωτογραφίες με μπικίνι και άλλα παρόμοια».
Από την άλλη πλευρά, οι δημιουργοί που επιλέγουν να δείχνουν τα πάντα μπορεί να θεωρούν ότι όσοι περιορίζονται σε πιο ήπιο περιεχόμενο δεν παίρνουν τη δουλειά τους αρκετά σοβαρά.
«Κοιτάζουν τους δημιουργούς που δεν γυρίζουν explicit περιεχόμενο και δεν θέλουν καν να κάνουν μαζί τους υλικό μάρκετινγκ, επειδή δεν τους θεωρούν σοβαρούς δημιουργούς», εξηγεί η Έμιλι.
«Ένοχος» λόγω των συνεργασιών
Στη βιομηχανία ενηλίκων, σύμφωνα με την Έμιλι, σημασία έχει ακόμη και το ποιον επιλέγεις να συναναστρέφεσαι ή με ποιον συνεργάζεσαι.
«Αν θέλεις να συνεργαστείς με κάποιον, πρέπει να τον ελέγξεις διεξοδικά και να μιλήσεις με άλλους ανθρώπους για να δεις αν είναι ασφαλές άτομο», λέει. «Έχει εκμεταλλευτεί κάποιον άλλο; Έχει μιλήσει άσχημα για τη βιομηχανία;»
Όπως εξηγεί, υπάρχει έντονη πολιτική γύρω από τις συνεργασίες. «Υπάρχουν άνθρωποι που θα πουν “δεν θέλω να συνεργαστώ μαζί σου επειδή δεν ξέρω αρκετά για σένα ή δεν ξέρω αν θέλω το brand μου να συνδέεται με το δικό σου”».
Η ίδια γυρίζει περιεχόμενο μαζί με πολλές γυναίκες που προσφέρουν ολοκληρωμένες σεξουαλικές υπηρεσίες. Αυτό, ωστόσο, έχει ως αποτέλεσμα κάποιοι να υποθέτουν λανθασμένα ότι και η ίδια προσφέρει τέτοιες υπηρεσίες. Στον χώρο, όπως λέει, η φήμη μπορεί να διαδοθεί πολύ γρήγορα.
Οι στρίπερ και η αίσθηση αλληλεγγύης
Ένας από τους χώρους όπου η Έμιλι θυμάται ότι υπήρχε μεγαλύτερη συναδελφικότητα ήταν τα αποδυτήρια των στριπ κλαμπ.
«Υπήρχε η αίσθηση ότι όλες ήμασταν σε αυτό μαζί. Μιλούσαμε, μοιραζόμασταν ιστορίες για εκείνον τον υπερβολικά μεθυσμένο άνδρα ή για έναν καταπληκτικό πελάτη και αυτό μου άρεσε πολύ», θυμάται. «Ήταν πολύ διασκεδαστικό».
Η ίδια θεωρεί ότι το στριπτίζ αποτελεί σαφώς μορφή σεξουαλικής εργασίας, καθώς οι εργαζόμενες είναι γυμνές και έχουν προσωπικές και οικείες στιγμές με άνδρες. Παράλληλα, ο χορός σε στύλο και το στριπτίζ αποτελούν συχνά πύλες εισόδου στη βιομηχανία ενηλίκων.
Ακόμη και εκεί, όμως, εμφανίζεται η δυναμική της «whorearchy».
«Υπάρχουν στρίπερ που θα πουν “δεν κάνω ολοκληρωμένες υπηρεσίες, με βλέπεις μόνο στο κλαμπ και δεν πρόκειται να κοιμηθώ με κανέναν”», αναφέρει.
«Στο τέλος της ημέρας όλοι προσπαθούμε να βγάλουμε χρήματα»
Για την Έμιλι, η ιδανική κατάσταση θα ήταν να μην υπάρχει καθόλου αυτή η ιεραρχία. Θεωρεί ότι, από τη στιγμή που τόσο πολλοί άνθρωποι εξασφαλίζουν τα προς το ζην μέσω της σεξουαλικής εργασίας, η απουσία τέτοιων διακρίσεων θα έκανε τη ζωή τους ευκολότερη.
«Στο τέλος της ημέρας, γυναίκες, άνδρες, τρανς και non-binary εργαζόμενοι προσπαθούμε όλοι απλώς να βγάλουμε χρήματα», λέει. «Δεν πιστεύω ότι πρόκειται για εσωτερικευμένο μισογυνισμό, αλλά μπορεί να υπάρχει κάποια ντροπή».
Με πληροφορίες από το Metro
