Μια 23χρονη Ιρανή φοιτήτρια, η οποία καταδικάστηκε σε θάνατο λόγω της συμμετοχής της στις μαζικές διαδηλώσεις του Ιανουαρίου, απευθύνει δραματική έκκληση για βοήθεια μέσα από τις φυλακές.
Η σύλληψη και τα βασανιστήρια που έζησε η Νατζμέχ
Η Νατζμέχ Αμινί, φοιτήτρια Λογιστικής και κάτοικος της Μασάντ, καταδικάστηκε σε θανατική ποινή από το Επαναστατικό Δικαστήριο με τις κατηγορίες της «συνωμοσίας κατά της εθνικής ασφάλειας» και της «προσβολής των ιερών πιστεύω». Συνελήφθη στις 31 Ιανουαρίου 2026 από τις δυνάμεις ασφαλείας κοντά σε εμπορικό κέντρο της πόλης, κατά τη διάρκεια των μαζικών κινητοποιήσεων κατά του θεοκρατικού καθεστώτος. Υπέστη σωματική βία, παρέμεινε για σχεδόν τρεις μήνες στην απομόνωση και στερήθηκε βασικά δικαιώματα.
Σύμφωνα με την οργάνωση Iran HRM, της απαγορεύτηκε η πρόσβαση σε δικηγόρο της επιλογής της, ενώ υπήρξαν αναφορές για άσκηση σωματικής και ψυχολογικής βίας με σκοπό την απόσπαση εξαναγκασμένων ομολογιών.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2026, ο δικαστής ανακοίνωσε στην φοιτήτρια ότι θα της επιβληθεί η ποινή του θανάτου. Επιπλέον, σε ξεχωριστή υπόθεση, καταδικάστηκε σε 12 χρόνια και 6 μήνες φυλάκιση.
Δύο μέρες αργότερα, στις 18 Σεπτεμβρίου, η 23χρονη κατόρθωσε να μεταδώσει ένα ηχητικό μήνυμα μέσα από τις φυλακές, δηλώνοντας αθώα και ζητώντας από τη διεθνή κοινότητα, τα Ηνωμένα Έθνη, νομικούς και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να επέμβουν για να σωθεί.
«Είμαι ένα αθώο νέο κορίτσι με τόσες ελπίδες και όνειρα. Γίνετε η φωνή μου!», ανέφερε η νεαρή κοπέλα σε ηχητικό μήνυμα μέσα από τις φυλακές Βακιλαμπάντ στην πόλη Μασάντ.
Ολόκληρο το μήνυμα της φοιτήτριας
«Χαιρετώ τον λαό του Ιράν. Είμαι η Νατζμέχ Αμινί, 23 ετών, και σας μιλώ μέσα από τις κεντρικές φυλακές της Μασάντ. Σας αφήνω αυτό το μήνυμα στις 18 Σεπτεμβρίου 2026.
Λαέ του Ιράν, μετά από 8 μήνες στην αβεβαιότητα, η θανατική μου καταδίκη εκδόθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2026 από το Τμήμα 6 του Ποινικού Τομέα του Επαναστατικού Δικαστηρίου.
Δεν προσπαθώ να κάνω την ηρωίδα σήμερα· ζητώ μόνο ένα πράγμα: γίνετε η φωνή μου. Είμαι ένα αθώο κορίτσι, ένας νέος άνθρωπος με τόσες ελπίδες και όνειρα. Έχω γονείς που με περιμένουν — μια οικογένεια που ξυπνά κάθε πρωί με τον φόβο της απώλειάς μου.
Αν η φωνή μου φτάσει έξω από τη φυλακή, σας παρακαλώ, μην την ακούσετε μόνο για μια στιγμή και μετά την ξεχάσετε!
Λαέ του Ιράν, ζητώ μόνο δικαιοσύνη και την ευκαιρία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Ζητώ από δικηγόρους, νομικούς, ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και από όλους όσοι ακούν τις φωνές των αθώων ανθρώπων να επανεξετάσουν τη δικογραφία μου. Απευθύνω έκκληση στις διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στα αρμόδια όργανα των Ηνωμένων Εθνών να ακούσουν τη φωνή μου, να ερευνήσουν και να παρακολουθήσουν την εξέλιξη της υπόθεσής μου.
Θυμηθείτε το όνομά μου· μπορεί να μην μπορέσω να μιλήσω ξανά. Αλλά όσο ζώ, κρατώ μια ελπίδα: Πριν απαγχονιστώ, θέλω να δω το Ιράν ελεύθερο.»
