Γράφει ο Τέρενς Κουίκ
Υπάρχουν στιγμές που οι Βρυξέλλες αποδεικνύουν ότι μπορούν να βλέπουν την Ευρώπη μέσα από φακέλους, διαγράμματα και τεχνοκρατικά excel, αλλά όχι μέσα από τον χάρτη της πραγματικής ζωής. Η νέα συζήτηση για τις κρατικές ενισχύσεις στις αερομεταφορές είναι μία από αυτές τις στιγμές.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιχειρεί να βάλει «κόφτη» στις ενισχύσεις προς αεροδρόμια και νέες αεροπορικές γραμμές, με βασικό κριτήριο τον αριθμό των επιβατών. Για μια χώρα της ηπειρωτικής Ευρώπης, με αυτοκινητόδρομους, τρένα, σύνορα και γειτονικές πρωτεύουσες σε λίγες ώρες απόσταση, αυτό μπορεί να ακούγεται ως λογιστική άσκηση. Για την Κύπρο όμως είναι κάτι πολύ βαρύτερο: είναι απειλή απομόνωσης.
Η Κύπρος δεν έχει σιδηροδρομική γραμμή προς την Αθήνα, δεν έχει δρόμο προς τις Βρυξέλλες, δεν έχει χερσαία πύλη προς την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Το αεροπλάνο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ο δρόμος της. Είναι η γέφυρά της. Είναι η σύνδεσή της με την Ευρώπη, την οικονομία, τον τουρισμό, τις σπουδές, την υγεία, την επιχειρηματικότητα.
Και όμως, κάποιοι κοστουμάτοι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες δείχνουν να αντιμετωπίζουν τη Λάρνακα και την Πάφο σαν να είναι απλώς δύο εμπορικές εγκαταστάσεις που πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνες τους στην αγορά. Λάθος. Τα αεροδρόμια της Κύπρου είναι υποδομές εθνικής επιβίωσης και ευρωπαϊκής συνοχής. Όπως είναι για την Ελλάδα τα αεροδρόμια των απομακρυσμένων νησιών του Αιγαίου.
Η Λευκωσία ζητά το αυτονόητο: να αναγνωριστεί η ιδιαιτερότητα της Κύπρου, να μη μετράται μόνο ο απόλυτος αριθμός επιβατών, αλλά και η αναλογία επιβατών ανά κάτοικο, η έλλειψη εναλλακτικών διαδρομών, η νησιωτικότητα, η τουριστική εξάρτηση, η ανάγκη νέων γραμμών και η ανάγκη προσιτών εισιτηρίων.
Διότι όταν κόβεις εργαλεία στήριξης σε μια απομονωμένη νησιωτική χώρα, δεν τιμωρείς κάποιον απρόσωπο προϋπολογισμό. Χτυπάς τον φοιτητή που ταξιδεύει για σπουδές, τον εργαζόμενο που πρέπει να μετακινηθεί, τον ασθενή που χρειάζεται θεραπεία στο εξωτερικό, την οικογένεια που πληρώνει ακριβά εισιτήρια, τον ξενοδόχο, τον επαγγελματία, τον τουρισμό, την ίδια την οικονομία.
Και ναι, είναι απαράδεκτο. Είναι απαράδεκτο η Ευρωπαϊκή Ένωση να μιλά συνεχώς για συνοχή και την ίδια ώρα να παράγει κανόνες που κινδυνεύουν να βαθύνουν την περιφερειακή ανισότητα. Είναι απαράδεκτο να ζητά από τα νησιά να λειτουργούν σαν ηπειρωτικά κράτη. Είναι απαράδεκτο να μετατρέπει την πράσινη μετάβαση και την ενιαία αγορά σε άλλοθι για να στενέψει ζωτικές δυνατότητες στήριξης.
Η Ελλάδα οφείλει και στέκει, δίπλα στην Κύπρο. Όχι μόνο από εθνικό καθήκον, αλλά και από κοινό συμφέρον. Γιατί ό,τι σήμερα δοκιμάζεται στην Κύπρο, αύριο μπορεί να χτυπήσει ακόμη πιο σκληρά τα ελληνικά νησιά. Από το Καστελλόριζο μέχρι τη Λήμνο, από τη Ρόδο μέχρι τη Σάμο, η νησιωτικότητα δεν είναι στατιστική υποσημείωση. Είναι καθημερινή πραγματικότητα.
Οι Βρυξέλλες πρέπει να καταλάβουν κάτι απλό: η Ευρώπη δεν είναι μόνο οι μεγάλες πρωτεύουσες, τα κεντρικά αεροδρόμια και οι χώρες που συνορεύουν μεταξύ τους με τρένα υψηλής ταχύτητας. Ευρώπη είναι και η Κύπρος. Ευρώπη είναι και τα ελληνικά νησιά. Ευρώπη είναι και οι πολίτες που δεν έχουν άλλον δρόμο παρά τον αέρα.
Αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέλει πραγματικά να υπηρετεί την ευρωπαϊκή συνοχή, ας αφήσει για λίγο τα κουτάκια των αριθμών και ας κοιτάξει τον χάρτη. Εκεί θα δει την αλήθεια: η Κύπρος δεν ζητά προνόμιο. Ζητά δικαιοσύνη.
Πηγή Φιλέλευθερος
