Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αριθμητική συγκρούεται με τη θεσμική μνήμη. Και η Κύπρος φαίνεται να ζει μία από αυτές.
Η ανάδειξη του Χρίστου Χρίστου, προέδρου του ΕΛΑΜ, σε τόσο ευαίσθητη κοινοβουλευτική θέση, με τη στήριξη ή ανοχή δυνάμεων όπως ο Δημοκρατικός Συναγερμός και το Δημοκρατικό Κόμμα, προκαλεί εύλογες αντιδράσεις όχι μόνο στη Λευκωσία, αλλά και στην Αθήνα. Για τα ελληνικά πολιτικά μέτρα, μιλάμε για κόμματα που παραπέμπουν, αντιστοίχως, στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ. Και αυτό κάνει την εικόνα ακόμη πιο εντυπωσιακή.
Το ερώτημα δεν είναι απλώς κομματικό. Είναι θεσμικό, εθνικό και βαθιά πολιτικό.
Σημειώνεται, πάντως, ότι στις βουλευτικές εκλογές της Κύπρου, στις 24 Μαΐου 2026, το ΕΛΑΜ κατέλαβε την τρίτη θέση. Πήρε περίπου 10,9% και ανέβηκε από 4 σε 8 έδρες, δηλαδή έγινε η τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη, πίσω από τον ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ και μπροστά από το τέταρτο ΔΗΚΟ.
Ο πρόεδρος του κόμματος Χρίστος Χρίστου έχει επανειλημμένα βρεθεί στο επίκεντρο επικρίσεων για το παρελθόν του στη Χρυσή Αυγή και για τις σχέσεις του με τον Νίκο Μιχαλολιάκο. Δημοσιεύματα και πολιτικοί αντίπαλοι τον έχουν περιγράψει ως πρώην στέλεχος του σκληρού πυρήνα της οργάνωσης και ως πρόσωπο που συνδεόταν με την προσωπική φρουρά του Μιχαλολιάκου, ισχυρισμό που ο ίδιος φέρεται να έχει αρνηθεί. Ο ίδιος, πάντως, είχε δηλώσει το 2013 ότι το ΕΛΑΜ είναι «η Χρυσή Αυγή της Κύπρου», ενώ αργότερα επιχείρησε να εμφανίσει τη Χρυσή Αυγή ως «κεφάλαιο που έχει κλείσει».
Δεν είναι, όμως, μόνο το προσωπικό πολιτικό παρελθόν του προέδρου του ΕΛΑΜ. Γύρω από στελέχη, μέλη ή υποψήφιους του χώρου έχουν κατά καιρούς υπάρξει δημοσιεύματα, συλλήψεις, κατηγορίες ή πολιτικές καταγγελίες για υποθέσεις που ξεκινούν από επεισόδια με σπασμένες τζαμαρίες και εισβολές σε εκδηλώσεις και φτάνουν σε βαρύτερες αναφορές περί «προστασίας», ναρκωτικών, εμπρησμών ή εγκληματικής οργάνωσης. Χωρίς να σημαίνει αυτό συλλογική ποινική ευθύνη, δημιουργεί αναπόφευκτα πολιτικό βάρος.
Και εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της ανησυχίας: η Κύπρος δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Είναι κράτος-μέλος της Ε.Ε., αλλά και χώρα υπό τουρκική κατοχή. Οι κοινοβουλευτικές επιτροπές Άμυνας και Εξωτερικών δεν είναι χώροι πολιτικής βιτρίνας. Είναι χώροι όπου συζητούνται ευαίσθητα ζητήματα, ακόμη και διαβαθμισμένες πληροφορίες.
Δικαίως ή αδίκως, λοιπόν, πολλοί φοβούνται. Και η σιωπή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν βοηθά. Αν στην Ελλάδα βρισκόταν σε αντίστοιχη θέση ο πρόεδρος της Χρυσής Αυγής, θα το θεωρούσαμε απλώς «κοινοβουλευτική κανονικότητα»;
