Δύο πλοία. Δύο διαφορετικές θάλασσες. Δύο πολεμικά μέτωπα. Και πίσω από τα ονόματα των πλοίων, τους αριθμούς των φορτίων και τους γεωπολιτικούς χάρτες υπάρχουν άνθρωποι.
Στα Στενά του Ορμούζ, ο Α΄ μηχανικός του υπό σημαία Λιβερίας ελληνόκτητου bulk carrier «Minoan Dignity», έχασε τη ζωή του μετά την επίθεση που δέχθηκε το πλοίο στις 17 Αυγούστου. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, άγνωστο βλήμα χτύπησε το μηχανοστάσιο και τραυμάτισε θανάσιμα τον ναυτικό. Η INTERCARGO το είπε με τον πιο απλό τρόπο: οι ναυτικοί είναι άμαχοι και δεν μπορεί να γίνονται στόχοι ή παράπλευρα θύματα γεωπολιτικών συγκρούσεων. (HuffPost Greece)
Στη Μαύρη Θάλασσα, την ίδια ώρα, ένα ακόμη ελληνόκτητο εμπορικό πλοίο, το Anna S, βρέθηκε στη ζώνη του πυρός, ανοιχτά του Νοβοροσίσκ. Άλλη θάλασσα, άλλος πόλεμος, η ίδια απειλή για ανθρώπους που δεν βρίσκονται εκεί για να πολεμήσουν.
Οι ναυτικοί δεν είναι στρατιώτες
Αυτό πρέπει κάποτε να το καταλάβουν όλοι όσοι αποφασίζουν πολέμους από ασφαλή γραφεία και αίθουσες επιχειρήσεων.
Είτε λέγεται Τραμπ, είτε Πούτιν, είτε οποιοσδήποτε άλλος ηγέτης ή στρατιωτικός μηχανισμός που επιλέγει την κλιμάκωση για γεωπολιτικούς, στρατηγικούς ή οικονομικούς λόγους, υπάρχει μία πραγματικότητα που δεν αλλάζει:
Οι θάλασσες δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Τα εμπορικά πλοία τις διασχίζουν για να μεταφέρουν πετρέλαιο, σιτηρά, πρώτες ύλες, τρόφιμα και αγαθά. Για να λειτουργούν οικονομίες. Για να τροφοδοτούνται κοινωνίες. Για να βοηθούν ανθρώπους.
Και επάνω σε αυτά τα πλοία δεν υπάρχουν πιόνια μιας γεωπολιτικής σκακιέρας. Υπάρχουν καπετάνιοι, μηχανικοί και ναυτικοί. Άνθρωποι που περιμένουν να επιστρέψουν στις οικογένειές τους.
Η Ελλάδα ήταν, είναι και θα παραμείνει στη θάλασσα
Και μέσα σε αυτή την παγκόσμια ναυτική πραγματικότητα υπάρχει η Ελλάδα. Μια χώρα που η ιστορία της είναι δεμένη με το αλμυρό νερό. Από τα ξύλινα καράβια που άνοιγαν δρόμους στο άγνωστο, μέχρι τον μυθικό Οδυσσέα, που ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να συναρπάζει τον κόσμο και επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη μέσα από την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν. Από τις αρχαίες ελληνικές ναυμαχίες απέναντι στους Πέρσες μέχρι τους αγώνες του ελληνικού στόλου στους νεότερους χρόνους.
Οι Έλληνες έμαθαν να ταξιδεύουν, να εμπορεύονται, να πολεμούν όταν χρειάζεται και, πάνω απ’ όλα, να σέβονται τη θάλασσα. Γι’ αυτό και θρηνούν κάθε ναυτικό που χάνεται. Έλληνα ή ξένο. Γιατί πάνω στο κατάστρωμα η εθνικότητα περνάει σε δεύτερη μοίρα. Πρώτα είσαι ναυτικός.
Δεν θα δέσουν κάβους
Η ελληνόκτητη ναυτιλία αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους στόλους του πλανήτη και δεν έφτασε εκεί επειδή φοβήθηκε τις δύσκολες θάλασσες.
Οι Έλληνες πλοιοκτήτες γνωρίζουν τα ρίσκα. Οι Έλληνες καπετάνιοι γνωρίζουν τι σημαίνει να περνάς από επικίνδυνα νερά. Οι μηχανικοί και τα πληρώματα ξέρουν καλύτερα από όλους τι σημαίνει να βρίσκεσαι χιλιάδες μίλια μακριά από το σπίτι σου.
Κανείς δεν ζητά να γίνουν οι ναυτικοί ήρωες με το ζόρι.
Αλλά ούτε πρόκειται η ελληνική ναυτιλία να δέσει τους κάβους της επειδή κάποιοι αποφάσισαν να μετατρέψουν τις θάλασσες σε πεδία βολής.
Οι κάβοι θα λύνονται. Οι μηχανές θα δουλεύουν. Και τα ελληνόκτητα πλοία θα εξακολουθήσουν να ταξιδεύουν.
Και ΟΗΕ και Ευρώπη απλώς παρακολουθούν;
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που γίνεται πλέον κραυγή.
Πού βρίσκονται εκείνοι που δημιουργήθηκαν ακριβώς για να εμποδίζουν την παγκόσμια αυθαιρεσία;
Πού είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών όταν εμπορικά πλοία και άμαχοι ναυτικοί βρίσκονται μέσα στις ζώνες των πυρών;
Πού είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση όταν η ελευθερία και η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας απειλούνται σε θαλάσσιους δρόμους ζωτικής σημασίας για την ίδια την ευρωπαϊκή οικονομία;
Δεν αρκούν ανακοινώσεις και συλλυπητήρια μετά τον επόμενο νεκρό. Χρειάζεται δράση για την προστασία των εμπορικών πλοίων και, πρωτίστως, των ανθρώπων τους. Γιατί το «Minoan Dignity» μάς θύμισε με τον σκληρότερο τρόπο ότι ένα βλήμα που χτυπά ένα μηχανοστάσιο δεν καταστρέφει μόνο λαμαρίνες. Σκοτώνει ανθρώπους. (HuffPost Greece)
Και όσο οι πόλεμοι εξαπλώνονται από τις στεριές στις θάλασσες, η διεθνής κοινότητα δεν δικαιούται να συνηθίσει την εικόνα.
Τα ελληνόκτητα πλοία θα είναι εκεί. Θα λύνουν κάβους και θα ταξιδεύουν κόντρα σε δαίμονες και τρελά μυαλά.
Αλλά η διεθνής κοινότητα οφείλει επιτέλους να φροντίσει ώστε οι άνθρωποι της θάλασσας να μη χρειάζεται να πληρώνουν με τη ζωή τους τους πολέμους των άλλων.
