Στο συμπέρασμα ότι η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να ξεκινήσει έναν πόλεμο με το Ιράν χωρίς να έχει σαφή στόχο, αφορμή και κυρίως τη συγκατάθεση του Κογκρέσου είναι πιθανό να έχει πολύ άσχημη εξέλιξη για τις ΗΠΑ, αναφέρει το Politico.
Στην ανάλυσή του καταγράφει τα 6 σημεία στα οποία η βιαστική απόφαση του Τραμπ δεν έχει καμία σχέση με το περίφημο «Δόγμα Γουάινμπεργκερ», που επικαλέστηκε τον περασμένο Δεκέμβριο, ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, στην παρουσίαση της Εθνικής Στρατηγικής Άμυνας.
Με δεδομένη αυτή την διαπίστωση το Politico θεωρεί ότι ο πόλεμος «είναι ένα επικίνδυνο και άσκοπο ρίσκο και αν κάθε στοίχημα μπορεί να αποδώσει, είναι πολύ πιο πιθανό αυτό να καταλήξει άσχημα, με ένα νέο ιρανικό καθεστώς αποφασισμένο για εκδίκηση. Όπως ο Μπους πλήρωσε το τίμημα για το Ιράκ και ο Μπάιντεν για το Αφγανιστάν, έτσι και για τον Τραμπ θα υπάρξει βαρύ πολιτικό τίμημα τον ερχόμενο Νοέμβριο».
Παρότι ο Χέγκσεθ, υποστήριξε σε εκείνη την παρουσίασή του ότι «ο πρόεδρος Τραμπ είναι ο πραγματικός κληρονόμος της στρατηγικής του Ρόναλντ Ρέιγκαν για την «ειρήνη μέσω της ισχύος» δεν προκύπτει τελικά καμία ταύτηση με τον πρώην Αμερικανό πρόεδρο.
Το Δόγμα Γουάινμπεργκερ, το οποίο καθόριζε τις αρχές για το πότε και πώς οι ΗΠΑ πρέπει να χρησιμοποιούν στρατιωτική βία χρησιμοποιήθηκε από τον Χέγκσεθ για να ισχυριστεί ότι η Επιχείρηση Midnight Hammer του περασμένου Ιουνίου κατά του Ιράν αποτέλεσε «υποδειγματικό παράδειγμα» αυτού του δόγματος, με πλήγματα που «εξαφάνισαν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα».
Αν όλα όμως πήγαν καλά τότε, γιατί οι ΗΠΑ επιστρέφουν τώρα στο Ιράν; Το politico ωστόσο διερωτάται ακόμη, αν η Επιχείρηση «Επική Οργή» ανταποκρίνεται στις αρχές του Γουάινμπεργκερ για να σχολιάσει σαρκαστικά ότι «ακόμη και ο Χέγκσεθ θα δυσκολευόταν να υποστηρίξει αυτή την άποψη».
Τι είναι το δόγμα Γουάινμπεργκερ
Σε ομιλία του τον Νοέμβριο του 1984, ο τότε Υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης Ρήγκαν, Κασπάρ Γουάινμπεργκερ περιέγραψε τις έξι αρχές στρατιωτικής εμπλοκής που αντλήθηκαν από τα διδάγματα της καταστροφικής αποστολής στον Λίβανο και των αποτυχιών στο Βιετνάμ.
Η απουσία ζωτικών συμφερόντων και ασαφείς στόχοι
Πρώτον, ο Γουάινμπεργκερ όριζε ότι η βία πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο εάν διακυβεύεται ένα ζωτικό εθνικό συμφέρον.
Παρόλο που το Ιράν κυβερνάται από ένα θεοκρατικό καθεστώς, οι ΗΠΑ συμβιώνουν μαζί του για σχεδόν μισό αιώνα. Επιπλέον, η Τεχεράνη είναι σήμερα πιο αδύναμη από ποτέ, με την οικονομία της σε ερείπια, τους πληρεξουσίους της αποδεκατισμένους από το Ισραήλ και τους συμμάχους της στη Συρία εκδιωγμένους. Με το πυρηνικό του πρόγραμμα θαμμένο βαθιά υπόγεια μετά τις περσινές βομβιστικές επιθέσεις και τις στρατιωτικές του δυνατότητες σοβαρά πληγείσες, είναι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι η αποδυναμωμένη Τεχεράνη αποτελούσε επαρκή απειλή για τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ ώστε να δικαιολογηθεί ένας προληπτικός πόλεμος.
Η δεύτερη, τρίτη και τέταρτη αρχή: η ανάγκη για σαφώς καθορισμένους στόχους, η πλήρης δέσμευση για την επίτευξή τους και η ανάπτυξη επαρκούς ισχύος. Στην περίπτωση του Ιράν, υπάρχουν προβλήματα και στα τρία.
Ο Τραμπ και οι συνεργάτες του έχουν αναφέρει πληθώρα διαφορετικών στόχων, από την ανατροπή του καθεστώτος έως την καταστροφή των πυραυλικών δυνατοτήτων της χώρας. Η αλλαγή καθεστώτος είναι δύσκολο να επιτευχθεί μόνο από τον αέρα, ωστόσο η Ουάσινγκτον δεν φαίνεται να προτίθεται να αναπτύξει χερσαία στρατεύματα.
Τα ερωτήματα: ποιος πολιτικός στόχος εξυπηρετείται από τον αφοπλισμό του Ιράν και τι θα αποτελούσε επιτυχία για τον Τραμπ παραμένει αναπάντητο από την κυβέρνηση.
Παράκαμψη του Κογκρέσου και αποτυχία της διπλωματίας
Οι πιο κρίσιμες 2 τελευταίες αρχές: η εξασφάλιση της υποστήριξης της κοινής γνώμης και του Κογκρέσου, και η χρήση του πολέμου ως έσχατη λύση. Εδώ, η κυβέρνηση δεν προσπάθησε καν.
Στην ομιλία του για την Κατάσταση του Έθνους, ο Τραμπ αφιέρωσε μόλις τρία λεπτά στο Ιράν και ποτέ δεν παρουσίασε στο κοινό τα επιχειρήματα για τον πόλεμο.
Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, Μπους τον πρεσβύτερο και Μπους τον νεότερο, ο Τραμπ αγνόησε πλήρως το Κογκρέσο, παρά τον συνταγματικό του ρόλο στην κήρυξη πολέμου.
Όσο για την έκτη αρχή, ο εξελισσόμενος πόλεμος κάθε άλλο παρά έσχατη λύση αποτελεί. Οι ΗΠΑ συμμετείχαν δύο φορές σε συνομιλίες με το Ιράν, αλλά ο Τραμπ επέλεξε τον πόλεμο αντί να διαπιστώσει αν μια συμφωνία ήταν εφικτή.
Η διαπραγματευτική του ομάδα, αποτελούμενη από τους Τζάρεντ Κούσνερ και Στιβ Γουίτκοφ, στερούνταν εξειδίκευσης στα πυρηνικά όπλα. Οι ισχυρισμοί του Γουίτκοφ για το πυρηνικό υλικό του Ιράν έρχονταν σε αντίθεση με τα στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, καθώς το Ιράν δεν βρισκόταν κοντά στην απόκτηση πυρηνικού όπλου ούτε είχε πρόθεση να πλήξει πρώτο τις αμερικανικές δυνάμεις.
Ως συμπέρασμα το Politico θεωρεί ότι ο Τραμπ για μια ακόμη φορά παίρνει βιαστικές και επικίνδυνες αποφάσεις που εκτός από τις απώλειες Αμερικανών στρατιωτών, τις οικονομικές και εμπορικές συνέπειες του πολέμου σε όλο τον κόσμο και στους Αμερικανούς πολίτες, θα του στοιχίσει και τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
